Sürekli Gelen intihar etme isteği !

Ben böyle muazzam bir yazı görmedim hocam.

Benim de bu tarz yorumları görünce cinlerim tepeme geliyor. Bu şekilde düşünmek tamamen cahillik, bilgisizlik. Zaten bu kişilere en çok zarar verenler senin gibi düşünenler. Biraz empati eksikliği biraz narsistlik yatıyor yorumun altında. Koskoca psikoloji bilimini yok sayıyorsun, eğer açta açıkta değilsen ailen varsa vs.vs.vs mutlu olacaksın. Sana göre şu koşulları sağlayan kişinin mutsuzum demeye hakkı yok. İntihar edeceğim diyen birini şaka da yapıyorsa ciddiye alın derim. Foruma yazan biri hiçte şov yapıyor olamaz gerçekten bir şeyler yolunda gitmiyordur. Bunun için onu suçlayamazsın, çaresizliği buna süreklemiş olmalı ki konu açıyor; görüş istiyor ve tekrardan söylüyorum kimseyi yaşadığı duygulardan, yaşadıklarından dolayı sorumlu tutamazsın.. Emin ol bu arkadaş da kederden öleceğine senden benden daha çok mutlu olmayı şükretmeyi istiyordur.

Sana göre depresyon, anksiyete bozukluğu gibi kavramlar ne ifade ediyor? Çok merak ediyorum. Dünyanın milyaderleri her şeye sahip insanlar bile depresyona giriyor. Sence bu olay şımarıklıktan vs kaynaklanıyor ama psikoloji literatüründe beynin, bilişsel sürecin bozulmasından.

Sizi bu yorumu yapmaya götüren şeyde psikoloji de belki şu şekilde açıklanabilir. Çocuklukta alınamayan yeterli sevgi veya ilgi eksikliği.. Gerçekten hâkaret olsun diye söylemiyorum sadece sizi anlamaya çalışıyorum. Kesin böyle böyledir de demiyorum zaten hepsi ihtimaller dahilinde.
Muhtemelen şu 2 düşünceden birine sahip olabilirsin. Ben hiç bu adamın yaşadıklarını yaşamadım, onu anlamıyorum, onun hissettiklerini bilmiyorum ve bu bana çok tuhaf geliyor öyleyse onu suçlayabilirim.
Ya da ben bu adamın yaşadıklarını az çok yaşadım ama stres vs. ile baş edebildim zor oldu ama başardım, kimse de bana yardım etmedi. Bu yüzden bu adamın hemen mızmızlanması haksızlık, beni rahatsız ediyor.

kardeş çoğu konuda çok haklısın. sana akıl vermeye çalışan bir çok kişi senin yaptığını yapmadığı için yani düşünmediği için mutlu ve seni anlayamaz. sen ölümün gerçek ve mutlak bir son olduğunu kavramışsın. insanlar hiç ölmicekmiş gibi gaflet içinde yaşar. (dilleriyle ne kadar ölümü biliyoruz deseler de)
benzer şeyleri düşünmüşüz, bugün ölsek ağlarsa anamız ağlar yalan ağlar demiyecem, gerisi ağlamaz bile. 1-2 gün sonra bütün arkadaşların akrabaların vs. normal hayatına dönecekler hatta onları güzel yemekler yerken kahkahalar atarak şakalaşırken bile hayal edebiliyorum. istediğin kadar zengin ol, başarılı ol... bu 1-2 gün belki 3-4 gün olur belki olmaz. aslında aklı olan herkes düşünmesi lazım değil mi bunları. ben de korkuyorum, ben de bunalıyorum. bazen de yaşlandığım ve kırış buruş olduğum elden ayaktan düştüğüm günleri hayal ediyorum. gençler eğlenip gezerken kendimin ne kadar önemsiz bir köşede terkedildiğimi, amansız hastalıklara yakalandığımı bazılarının hakkımda ölse de kurtulsak diye düşündüklerini fln hayal ediyorum. insanın aklına binbir türlü şey geliyor. sonra kendimi yapayanlız hissediyorum, bana hiç kimsenin zerre kadar yardımcı olamayacağı gerçeğini anlıyorum. (sözde değil, yaşayarak anlamak gibi...)
tüm bunlara rağmen mantık yürütüyorum, ölümün bu durumları değiştirmeyeceği açık. ölmekten de korkuyorum ve hiç kolay olmadığını düşünüyorum açıkçası. ve yaşamayı seçiyorum, en azından şu an yaşıyorum ve yaşadığım sürece ilerde belki bazı şeyleri anlama ihtimalim var. ve karmaşayı çözüp belki mutlu olma ihtimalim var. ve bunları düşünmek bence yanlış değil, bunları düşüne düşüne bir yere varırız mutlaka bazı şeyleri anlarız. ama bu tehlikeli kaygan yolda ayağını kaydırıp intihar gibi şeylere bulaşmaktan uzak dur lütfen, kaderde varsa ölürüz zaten en azından ölümden(kaçınılmaz son) çok korkmamış oluruz

hocam hangi bilginle hangi eğitim düzeyiyle ilaç tavsiye etmiyorsun? adamın yağacağı en sağlıklı iş yarın erkenden hastaneye gitmek. lütfen kafamıza göre yönlendirme yapmayalım insan hayatı sözkonusu

Kardeş ben 22 yaşındayım. Sırf babamın sorumsuzluğu yüzünden yarım milyon borç içinde buldum kendimi. Anam babam hasta. Bir kardeşim öldürüldü. Yeri geldi yatağa parasızlıktan aç aç girdim. Yeri geldi ailemden hangi birini kaybedeceğim korkusuyla yatağa girdim. Daha saymadığım söyleyemediğim bir ton şey. 22 yaşında bu kadar yük bir insana fazla. Ben bile salak salak düşünme ne insanlar var diye kendimi avutuyorum.

Ne adamlar tanıyorum annesi babası ölmüş. Kardeşi kanser. Borç batağında. Evleneceği gün aldatılan. Bol keseden atmıyoruz. Dediğin gibi bu adamın mızmızlanması haksızlık.

Yaşam bu arkadaşım yaşam. Bir kere sahip olabiliyorsun buna. Adam evinde oturup kendi kendine triplere giriyor. Çık dışarıya yahu. Dışarısı cennet cennet.

Arkadaşı az çok forumdan tanıyorum. Bu kadar çocukça düşünceye sahip birisi gibi durmuyordu çok şaşırdım. Umarım oturur açtığı şu konunun, düşündüğü şeyin ne kadar boş ne kadar saçma olduğunu anlar.

Gayet iyi anladım. Hayata erken atılmış üstüne fazlasıyla sorumluluklar almışsınız. Ama her şeyi hayra yorarsanız içiniz rahat olur , yaşanılanlardan iyi anlamlar çıkarmak lazım ki sizde bunu görebildim çok iyi bir düşünce biçimi. Erkenden olgulanmış ve birçok şeyi yaşayıp görmüşsünüz, zaten sizi de siz yapan bu ve bunların hepsi. İnsanların sorun çözme becerileri, stresle mücadele etme kabiliyetleri birbirinden çok farklı olabiliyor. Belki de bu noktada siz çok başarılısınız. Birbirimizi önyargısız sorgusuz suçlamadan dinlemeli, anlamalı ve şefkat göstermeliyiz benim konudaki fikrim buydu. Sizi de tebrik ediyorum her şeye rağmen hayatın içinde olduğunuz için.