Kardeş ben 22 yaşındayım. Sırf babamın sorumsuzluğu yüzünden yarım milyon borç içinde buldum kendimi. Anam babam hasta. Bir kardeşim öldürüldü. Yeri geldi yatağa parasızlıktan aç aç girdim. Yeri geldi ailemden hangi birini kaybedeceğim korkusuyla yatağa girdim. Daha saymadığım söyleyemediğim bir ton şey. 22 yaşında bu kadar yük bir insana fazla. Ben bile salak salak düşünme ne insanlar var diye kendimi avutuyorum.
Ne adamlar tanıyorum annesi babası ölmüş. Kardeşi kanser. Borç batağında. Evleneceği gün aldatılan. Bol keseden atmıyoruz. Dediğin gibi bu adamın mızmızlanması haksızlık.
Yaşam bu arkadaşım yaşam. Bir kere sahip olabiliyorsun buna. Adam evinde oturup kendi kendine triplere giriyor. Çık dışarıya yahu. Dışarısı cennet cennet.
Arkadaşı az çok forumdan tanıyorum. Bu kadar çocukça düşünceye sahip birisi gibi durmuyordu çok şaşırdım. Umarım oturur açtığı şu konunun, düşündüğü şeyin ne kadar boş ne kadar saçma olduğunu anlar.
Gayet iyi anladım. Hayata erken atılmış üstüne fazlasıyla sorumluluklar almışsınız. Ama her şeyi hayra yorarsanız içiniz rahat olur , yaşanılanlardan iyi anlamlar çıkarmak lazım ki sizde bunu görebildim çok iyi bir düşünce biçimi. Erkenden olgulanmış ve birçok şeyi yaşayıp görmüşsünüz, zaten sizi de siz yapan bu ve bunların hepsi. İnsanların sorun çözme becerileri, stresle mücadele etme kabiliyetleri birbirinden çok farklı olabiliyor. Belki de bu noktada siz çok başarılısınız. Birbirimizi önyargısız sorgusuz suçlamadan dinlemeli, anlamalı ve şefkat göstermeliyiz benim konudaki fikrim buydu. Sizi de tebrik ediyorum her şeye rağmen hayatın içinde olduğunuz için.