Dükkan sahibi olmak = Hayat sahibi olmamak

Eskiden para kazanırken evet şimdi gelir gidere gidiyor bırakacağım 2 ay içinde. Makinelerimi kenara çekeceğim orada boş boş dursunlar maaşlı bir işe gireceğim

Part time alsam dahi hocam işi öğretmem gerekiyor ve öğretmesi de yaklaşık 3-4 ay sürüyor

tatlıcı abi adam. tulumba tartıcak . 4 ayda neyi öğrenecek tam onu anlamadım. yanımda ki dükkanda eleman cuma dedi ben çıkıcam diye pazar birisini buldular . 2 gün işi tarif ettiler. kız başladı şu anda çalıştırıyor. sen adama pasta yap dersen tulumba yap dersen yapamaz tabi de benim dediğim tezgah kısmını part time eleman yapmalı. her şeyi ben yapayım. tüm para bana kalsın mantığı ile olmuyor biraz üzerinden yükü başkasına vermen lazım.

yanına birisini yetişrtirmen yada yetişmin elemanı yanına alman lazım. tek başına günde 14 saat çalışıp üzerine bir de gelirin tatmin etmezse asıl curcuna o zaman başlar

İşte problem burda hocam benim tatlılarımın hepsi kendi el yapımı ve hazır olup satılacak ürünler değil sipariş alındıktan sonra pişirilip taze şekilde sunuluyor sıcak ve sıcak çikolatalarla süslemesiyle birlikte olduğu için hamurda her bir iki saate yenisi yapılıyor benim sürecim biraz farklı

iyi çalışan iyi kazanır ama hayatından yer.
Bir arkadaşım büfe almıştı. Babası ile sıra ile bakıyorlardı yine hayatları 0 gibi bir şeydi.
Tek başına olmayı düşünme bile.


Bir yerden sonra yemişim parasını falan demeye başlatabilir. Kazandığını harcayamadıktan sonra , psikolojin bozulduktan sonra bir anlamı kalmıyor.

Mümkünse çalışan alın , güvenilir ortakta olabilir. Bu sayede iş yükü hafifler. Diğer türlü bu tip işler tek başına sürdürülebilir değil bence.