Tam detaylı okumadım sorununuzu ancak bende bir psikolog olduğum için yönlendirmek istedim. sorununuzun kaynağında bir ayrılık var ve belki başka sorunlar. Bu yüzden güzel bir terapi çare olacaktır diye düşünmekteyim.
Aslında bırakma nedenim şuydu. Ne zaman seansa gitsem sorulan soruları yeterli düzeyde cevaplayıp pozitif cevaplar veriyordum. Bunu bilinçli yapmıyordum (hala öyle). Fakat taki gece olana kadar, yalnız kalana kadar. Bundan sonrası aslında bahsettiğim gibi oluyor. Düşündüklerimin, kafamda uygulamak için planladığım her şey bir seferde çöpe gidiyor, tamamen zihnim boşalıyor. Bildiğiniz freni patlamış kamyona dönüyorum. Bomboş.. Ne yapacağım veya o an ne olacağım belirsiz bir şekilde buluyorum kendimi. Sonrasında ya kitap okumaya başlıyorum ya da yatıp uyuyorum. Üstümdeki yorgunluk gün içinde hararetli bir konuyu tartışırken kayboluyor fakat yine yalnız kaldığımda boğmaya başlıyor. Anlamış değilim..
Hocam depresyonun ilk belirtileri olabilir bu söyledikleriniz. Bol bol dua edin. Allah'ı bolca zikredin. Ona yönelip ondan isteyin.
"Biliniz ki, kalpler ancak Allahı anmakla huzur bulur. (Rad, 13/28) "
İnşallah şu halden çıkıp tam verimle işime dönerim hocam. Tavsiyen için çok teşekkür ederim.
Hocam psikologa gittiğinde seni uzun süreli bi antidepresan tedavisine sokacaktır. Benzer şikayetle bende gitmiştim anti depresan verdi. İlacı kullanmaya başlayınca beni daha kötü ruh haline soktu. Belki sende faydalı olur bana yaramadı
Benzer durumla karşılaşabileceğimi yakın çevremden birkaç kişi daha söylemişti. Nedense anti depresan saçmalığına tutulmak istemiyorum (ihtiyacım vardır, yoktur bilemem tabi). Fakat rahatlamaktan, gevşemekten, yapay mutluluktan ziyade hayatın içinden birşeylere ihtiyacım olduğunun (sizin devam ediyorsa olduğumuzun) kanaatindeyim.