Anksiyete Belası :( Çok Uzun Süreli

Hocam bence sende başka durumlarda mevcut. Bu arada bende piskologa gittim hatta baya uzun bir süre gittim. Sadece bende her ne olay olursa olsun kötüsünü düşünme durumu var. bu arada normal hiç bişi yokken bile kaygılanıyorum kötü birşey olacak diye. Hatta askere gidecektim ölürsem şöyle olursa böyle olursa diye kaygı da kaygı.. son olarak kurula çıktım askerliğe elverişlidir raporu aldım fakat anksiyete bozukluğu olarak belirtiliyordu. Moralim düzelsin diye psikolojik ilaçlar kullandım. o aralar arada rahatlar gibi oldum bıraktım şuan kendi kendime kurtuldum sanırım. Öyle saçma sapan kaygılar yaşamıyorum artık

Bu anksiyete değil ama genel adı buna yoruluyor.
Yaşadığınız durum hemen hemen tüm gençlerin yaşadığı Sosyal Fobi.

2 yıl önceye kadar bende yaşıyordum sosyal fobi. Karşılıklı bir yemekte yemek yiyemezdim insanlarla , misafirlikte bile. Sürekli aynı ortamda bulunmadığım insanların yanında yemek yiyemezdim. Rahat olamazdım , ama atlattım çok şükür.

Konuşmak isterseniz mesaj atabilirsiniz. Anlatayım.

ilk defa duydum..Allah yardımcın olsun kardeşim

Çok sinsi bir düşmandır. Kesinlikle ilaç kullanmanızı tavsiye etmiyorum. En azından bizim gibi bu tür hastalıkları yaşayan kişilere danışın bu ilaçlar hakkında yorumlarını size belirtsin. Kafanızda bitirmeniz gerekiyor gerçekten. İlerleyen süreçlerde geçecektir umarım.

Öncelikle geçmiş olsun, en samimi arkadaşım psikolog, beylikdüzünde merkezleri var dilersen konuşurum fiyat konusunda da yardımcı olur, işinde oldukça iyidir.

Hocam namaz kılmıyorsanız namaza başlayıp, camiye gitmeye çalışın. Kalabalık camiye giderek namazınızı cemaat ile kılın.

Ayrıca doktorunuz ile de konuşmayı ihmal etmeyiniz.

Ömrümden 2 yıl çalan bela hastalık...

Ortaokul yıllarında yaşadığım trafik kazası sonrası başladı. Çapa Tıp Fakültesi, Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları, onlarca (gerçek rakam) özel psikiyatri servisi ve psikolog ziyareti.. Bir sene okulu bırakmam ve sınıf tekrarına düşmem..

2 sene sonra olayı atlatmam, lise yıllarında düzelmem fakat üniversite sınavı yıllarında tekrar filizlenen sorunum.. En nihayetinde tamamen kurtulduğum kahrolası psikolojik sorun.

Öncelikle insanlar arasında rahat edememe, ellerin titremesi, gerginlik ile başlar. Yavaş yavaş aşamadığınız sürece sosyal fobiye dönüşür. Evden çıkmak istememeye başlarsınız. İnsanlarla iletişiminiz kesilir. Sorgulamaya ve düşünmeye odaklanırsınız. Zihnin ne kadar güçlü olduğunun kanıtı olan bir hastalık.

Sorunu çözmek kısmına gelirsek yıllarca yaşamış ve ileri boyutlarını görmüş bir kişi olarak şunu söyleyebilirim. Ki benim rahatsızlığım doktora yapan bir psikoloğun doktora tezi olarak yazılmıştır.

Tamamiyle üstüne gitmek. Çekindiğiniz, yapmaktan bunaldığınız ne varsa üzerine yürüyeceksiniz. "El alem ne der?" fikriyatının üstüne yürüyün. Ben bu hastalığı aşabilmek için 20 yaşındayken 3 yaşında çocukların bindiği trene binip AVM içinde dolaştım. İnsanlar bana gülerken bu rahatsızlık ile boğuşuyordum. O an yaşadığım kaygıyı, bunaltıyı düşünün. Bunun gibi neler neler yaşayarak atlattım. Ki o dönemler sigara almaya bile gidemiyordum markete. O kadar ileri safhasındaydım.

Hiç bilmediğiniz daha önce yapmadığınız şeyleri yapın. Tek başınıza konsere gidin, ayak uydurmaya çalışın. Arkadaşlarınızla buluşun (sıkılabilirsiniz, hemen gerginlik olabilir, acaba hatalı bir hareket yapar mıyım diye düşünebilirsiniz) umursamadan hareket etmeye çalışın. Tüm bunları yaparak zaman içinde iyi olacağınızı düşünün.

EN ÖNEMLİSİ; hasta olmadığınızı kabul edin. "Herkes hayatında dönemsel olarak sıkıntılar yaşayabilir, onlardan birini yaşıyorum sadece bu kadar. " diyin kendinize sık sık.

Şuan sosyoloji son sınıf öğrencisiyim. Benim sorunumu çözen psikolog hocamla ara sıra görüşürüz. Beraber ne yollardan geçtiğimizi ikimiz biliyoruz. Hala bana söyler, keşke ÇAP yaparak Psikoloji okusaydın beraber çalışırdık diye.

Dünyanın ışıltısının içine kapılın. Ve şunu bilin. Beyninizin içinde gevşeyen bir vidayı psikoloğun bir tanesi gelip sıkarak sizi düzeltmeyecek. Sadece sizi yönlendirecekler, tavsiye verecekler. Herşeyi başarmak sizin elinizde..

Sınırlarınızı zorlayın..
Umarım yardımcı olabilmişimdir.

psikologlara para vermeyin. psikiyatr'a gidin. halinizden doktor anlar, psikolog değil.

Benim nacizane fikirlerim olacak,

Birincisi kişisel gelişim kitaplarını düzenli bir şekilde oku,
İkincisi günlük egzersiz ve spor yapmaya çalış bu serotonin seviyeni üste taşıyacaktır.
Üçüncüsü tek taraflı aşk intihara sürükler ne bu dünyada ol, nede öteki tarafta. Sosyal yaşamın içinde ol dinini yaşa.
Dördüncüsü doktorlara güven.

Çok geçmiş olsun.