İnsan olmak için dini inanç şart mı?

Elbette şart "İnsanlık" dediğin olgudan kastının vicdan, merhamet, iyi olmak olduğunu varsayıyorum; "insanlığı" din dışında evrensel bir ahlak yasasıyla temellendiremezsin. Eğer dini saf dışı bırakırsak, geriye diğer tüm canlılarda mevcut olan -bizim gözlemlediğimiz kadarıyla, çünkü inancım olan İslam gereği onlar da Allah'ı tesbih eder- materyalist pragmatizm, yani maddeci faydacılık kalır. Maddeci faydacılıkta, eğer bir önerme, olay, olgu kendi içinde tutarlıysa, ve bana fayda sağlayacaksa, o en doğru şeydir. Şimdi şöyle bir senaryo çizelim, 10.000 yıl öncesine yani devlet ve hukuk kurumlarının olmadığı zamanlara gidelim. Fiziksel olarak güçlü bir erkeğim. Karşıma ürememe ve cinsel açlığımı karşılamama uygun gördüğüm bir kadın çıktı. Daha da ileri gidelim, bu kadının benden fiziksel olarak daha zayıf bir eşi, ufak bebekleri ve güzel bir konumda sığınakları-malzemeleri var. Önce kadına sahip olmak için eşini öldürmemin, daha sonra kadının rızası olmasa bile cinsel ihtiyaçlarımı gidermemin, daha sonra benim neslim için tehlike oluşturabilecek bebekleri öldürmemin, ardından da sığınakları ve malzemeleri gasp edip kadını köle yapmamın yanlış tarafını bana söyleyebilir misin? Ben hayatta kalmak, kendimin ve soyumun ihtiyaçlarını karşılamak ve güvenliğini sağlamak için gerekli olanları yapmadım mı? Burada "insanlığı" kim, nasıl ve hangi kıstaslar ile belirleyebilir? İyi ve kötü zamana göre mi değişir? Elbette ki yaptıklarımızın bir sonucu olacağı için yapmaya ya da yapmamaya karar veriyoruz. Suni bir kanun olan Türk ceza kanun var olduğu için cinayet işlemiyoruz. Biraz acı bir gerçek olsa da bu herkes için geçerli. Sorularının tümünü karşılayacak cevabı verdiğimi düşünüyorum Başka soruların da olursa seve seve yanıtlamaya çalışırım, selametle "Sadece cevabı arayanlar onu bulabilir" -Aliya İ.

Din ile ceza kanunun aynı kefeye koyduğuna göre ikisinin de toplumsal düzenin devam için insanlar tarafından uydurulduğunu mu savunuyorsun?
Birinci önermende yanlış bir yan var. İnsan kaplanlar gibi yalnız yaşamaz, sosyal bir varlıktır. Ve senden daha güçsüz bir grup üyesini öldürüp karısını çalabilirsin, çocuklarını da öldürebilirsin, sonra gruptaki daha güçlü bir üye de seni öldürüp karını çalabilir, bu döngü grup avlanamayacak ve hayatta kalamayacak kadar küçülene kadar devam eder. Yani grubun faydası senin de faydandır. Sen o grup olmadan tek başına var olamazsın. O yüzden gruba zarar verirsen kendi yaşam şansını da tehlikeye atarsın. Yani senin faydana olmaz.

O yüzden kendi grubundaki kadınları çalmak yerine başka gruplara saldırıp onların av bölgelerini ve kadınlarını çalarsın. İslamiyetin cihat sistemi de budur. Tanrının egemenliğini yayıyorum yani kendini grubumu genişletiyorum bahanesi ile senin olmayan topraklara savaş açıp, senin grubuna katılmayanları öldürür karılarını kendine cariye köle yaparsın. E ne oldu? Din geldi düzen geldi diyorsun ama bak yine güçlü güçsüzü öldürüp karısını çaldı değil mi?

Bir de çok kendinden emin şekilde tüm sorularının yanıtını verdiğimi düşünüyorum demişsin )))

Elbette cevabı verdim, senin eleştirin mantıktan ve metoddan tamamen uzak. Sana kendi içinde tamamen tutarlı bir önerme söylüyorum, insan sosyal bir varlıktır diyorsun. İnsanın sosyal bir varlık olduğunun belirleyicisi nedir? Dediğin şekilde "grubun faydası benim faydam" -olsa da olmasa da- olsa bile ben aksini düşünmüş ve bir tercih yapmışımdır. Her iki şekilde de benim tercihimdir. Dediğim yere sen de vardın, materyalist faydacılık. Sen diğer insanlar olmasa sen de var olamayacaksın diye mi iyi bir insansın?

İslam savaş hukuk hakkında sıfır bilgin olduğu, bilgin olmadan fikrin olduğu çok belli. Eğer gayrimüslim bir ülkede zulüm ya da toplumsal azgınlık varsa o ülkeye saldırabilirsin. Aksi durumda İslam'da saldırı savaşı yoktur. Savaşa katılmayan kadınlar cariye yapılamaz, savaşa katılıp esir düştüyse, salıverildiğinde gidebilecek bir hayatı varsa ekstrem durumlar dışında fidyeli ya da fidyesiz salıverilir, kendi isteği olmadan köle yapılamaz. Bunun ahlak ya da vicdan dışı hiçbir yönü yoktur çünkü zaten ahlak ve vicdanın belirleyicisi dindir

ahlak ve vicdanın belirleyicisi dindir

Kafanıza asla var olmamış bir islam ideali var. Ve buna kalıplar uyduruyorsunuz. Neymiş gayri müslim bir ülkede zulüm ve toplumsal azgınlık varsa o ülkeye saldırabilirmişsin. Zaten islami yaşayışa uygun olmayan herşey azgınlık size göre. Yani müslümanların yaşamadığı her yerde insanlar azgınlık yapıyorlar. O yüzden her yere saldırabilirsin. Al ruhsatı sonra kılıf uydur.

Sana ait olmayan bir toprağa senin gibi yaşamadıkları için azgınlıkla suçlayarak saldır. Sonra kendi toprağını savunmak için savaşan adamları esir al, ya fidye versinler ya köle olsunlar. Bu adamların karılarını kızlarını da savaş ganimeti say. 1500 senelik meselesiyi sahip olduğun ahlak ve vicdana uyduruyorsun. Bir de buna bu ahlaklı ve vicdanlıdır diyorsun. Bir de savaşa katılmayan kadınlar cariye yapılamaz diyorsun. 1500 sene sadece savaşa katılan kadınları cariye yaptılar diğerlerine hiç dokunmadılar değil mi?))) Halife Sultan Süleyman'ın karısı Hürrem 14 yaşında müslümanlarla savaştığı için esir düşüp köleleştirilip Osmanlı'ya hediye edildi değil mi?))) Sen islam hukukunu çok iyi biliyorsun 1500 sene islam hukukunu uygulayanlar hiç bilmiyorlardı.

Kendi uydurma fikirlerini anlatıyorsun sonra bana fikirlerimin metodolojik olmadığın söylüyorsun. Seni bir insan öldürmekten alı koyan tek şey ceza yasası ise sen iyi yetitştirilememiş bir insansın. İnsanların empati diye bir duyguları vardır. Sosyal varlıklar olduğumuz için bir birlerimizin duygularını tahmin edip buna göre tavır gösterebiliriz. İnsan topluluklarının da varlıklarını sürdürmelerinin sebebi bu empati duygusu ve sürüye bağlılık duygusudur. Bu duygular kişisel istekleri törpüler.

Maalesef dine inanmak böyle bir şey. Her inanan kendi kafasında bir din disiplini idealize ediyor. Ve gerçek dinin bu olduğunu, diğer insanların o dini çarpıtıp temsil etmediğini aslında dinin özünün mükemmel olduğunu söylüyor. 1500 sene boyunca ülkeleri işgal edip müslümanlığa dönse de dönmese de o ülkelerin toprakların asıl sahiplerini köleleştirmiş bir dinin mensubu bana bunun ne kadar ahlaklı ne kadar vicdanlı olduğunu söylüyor. Trajikomik.

Eğer ahlak ve vicdanın belirleyicisi din ise, bu denkleme göre; dine inanmayan, dinin gösterdiklerinden haberi olmayan veya yaşamını din kurallarına göre belirlemeyen biri rahatlıkla ahlak ve vicdandan yoksundur diyebilir miyiz?