Evlilik ve Anne-Baba Çıkmazı :)

Merhaba arkadaşlar. 3 aylık evliyim. Evliliğimizin başlangıcında eşimin ailesi tarafında birtakım sorunlarla karşılaşıldı ama evliliğin ardından çok şükür hepsi geçti, gitti. Bir arada bu konuda yazmış, çizmiştim hatta. O dönem gelen yorumlar, öneriler, tavsiyeler ve en önemlisi yaşanmış tecrübelerle kendime bir yol çizdim. Şimdiye kadar "pişman oldum" dediğim bir şeyler karşılaşmadım. İyi oldu. İyi olduğu için yeniden böyle bir konu açıp, başkalarının da benzer durumlarla karşılaştığı, yollardan geçtiğimi düşünerek akıl almak istiyorum.

Tarafsız bakan, tarafsız düşünen insanlardan gelecek öneriler daha değerli oluyor çünkü.

Babam 68, annem 65 yaşında. Eşimin anesi ve babası ise daha gençler. Annesi 50, babası 60 yaşında. Eşimi hiçbir zaman annem veya babamla görüştürmeye, konuşturmaya zorlamadım. Elimden geldiğince, kız annesi-babası olması sebebiyle ailesiyle 1 haftada bir veya 1.5 haftada bir görüşüyorum ki kızlarını görsünler, görüşsünler. Gitmek istediği zaman ise ikilemeden "buyur git" diyorum. Öyleki kendi ailem ile yapmadıklarımı bile yaptım eşimin ailesi ile. Mesela eşimin ailesi piknik yapmaya davet etti, yok demedim, gittim.

Tüm bunların karşılığında ise eşim annem ve babamdan sürekli kaçıyor. Annem ve babam son 3 haftadır yazlıkta. Eşim bir kere bile arayıp, nasılsınız, iyi misiniz demedi. "Arasana" dediğimde ise türlü türlü bahaneler duyuyorum. Mesela bir ara babamın amcası öldü, bizim köyde ölü yemeği verilir, "gidelim dedim", "sen git dedi", peki dedim gittim. Bu yemekten sonra ailemle bir oturmada annem "çok şükür kızlarımız" yanımda demiş, şu an için bahanemiz bu. Maden kızları yanında, benim ne işim var gibi gibi.

Ne annem ne de babam, evimize, evliliğimize bir kez bile karışmadılar. Anlayacağınız eşime kaynanalık, kayınpederlik yapmadılar. Yaşlarının ilerlemiş olmaları nedeniyle elbetteki ilgiye olan hasretleri artıyor. Eşim yokken arıyorum, görüşüyorum hallerine üzülüyor, "oğlum neden arayıp sormazsınız" deyişlerine içim parçalanıyor. Sonra bu eve, işime yansıyor, mutlu olamıyorum. Eşime diyorum ara, türlü bahaneler yine aynen diziliyor. Ama kendi ailesi ilse her gün, her saat görüşsek, oturup kalksak hiçbir sorun, sıkıntı olmayacak.

Eşimin annesi veya babasının bu konuda herhangi bir dolduruşu olduğunu da sanmıyorum. Çünkü Ramazan Bayramı'nda da bizimkiler yazlıktaydı, annesinin gidin, ellerini öpün dediğini kulaklarımla duydum. Biliyorum ki sorun eşimde ve belkide işyerindeki bazı insanların dolduruşuna gelmesinde.

Nedir bu işin hal, çaresi, nasıl konuşmalı, ne demeli, ne yapmalı vallahi çözemedim ben. Benzer bir durumla karşılaşmış, yaşamış birileri varsa bir yol göstersin lütfen.

Hocam bunda en etkili yol bence empati kurmasını sağlamak sizin de 1-2 davranışınızla ona aynı şeyleri hissettirmek bana göre ama çok da ilerletmeyin sadece anlamasını sağlayın. Ara diye baskı yapmak sonuçsuz kalacak ve eylemden daha da uzaklaştıracaktır nasihatlerde bulunmaya çalışın. Anlamıyor olabilir anlatmaya çalışın.

Hocam bunu konuşmalısınız tecrübem yok ama siz nasıl davranıyorsanız o da o şekilde davranmalı bu işin kuralı bu yani onlar Anne-Baba evlatlarını görmek istiyorlar da sizinkiler Anne-Baba değil mi?
çok yanlış bence bunu oturup görüşün hocam bu durumu buraya yazdıklarınızı aynen anlatın diye düşünüyorum tecrübeli kişiler'de yazacaktır zaten

Bencillik.
Yazık üzülüyorum.
Bencil insanlar her daim yanındakine zarar verir. O insanları arasa sorsa canımı çıkar? İnsan mutlu etmeyi esirgeyen eşine, sen de karşılık versen ortalık karışır.
Evlenmeden önce de durum aynıysa suç sende. Ha evlendikten sonra bir anda değiştiyse suç eşinde.
Evlilik sevgililik gibi değildir. Yapmak istemediğin bir çok şeyi yapmak zorunda kalırsın. Zaten zorunda olarak yaptığın şeylerden mutsuzluk duymuyorsan 2 kişide doğru insanla evlenmiş demektir.
Diğer türlüsü yıllar süren kavgalar.
İçinde açtığı yaralar.
Vakit kaybı.
Kimse kimseye göbeğinden bağlı değil.Bencilliğini yenemez ise hayatın zindan olur. Hayatında ki başarına bile engel olur bu ufak düşünceler.
Bunları atlatamadan sakın ama sakın çocuk yapmayın.
Tavsiyemdir.
Saygılar.

Hocam bence sabretmeniz lazım eğerki bu konuda daha çok üzerine giderseniz, ailemi ara sor ne bilim bu tarz yaklaşımlarınız daha da çok uzaklaştıracaktır ve inatlaşacaktır. kesinlikle kısasa kısas yapmayın siz doğru olanı yapın ve zamana bırakın çünkü diğer olasılıklar mutsuz edecektir sizi. yavaş yavaş ailenize alıştırmaya çalışın ve karşı tarafın ailesi özellikle annesi ile ters düşmeyin derim işiniz iyice zora gider ve sonuçları daha da sıkıntılı olabilir. Ama yine nacizane tavsiyem ailenizi siz arayın onlar hissetsin senin güçlü olduğunu diye düşünüyorum.

Dediğiniz gibi yapma düşüncesindeyim hocam. Belki zamanla anlar. Ailemi arama konusunda da günlük arayıp, hal hatır soruyorum. Ama ne bileyim, her konuştuğumda içimden tutuyor, ağzımdan geliyor hocam. Sonra yat ki uyu, uyu ki uyanasın. O insanlar bu evlilik olsun diye mücadele ettiler, bunu haketmediler diye düşünüyorum.

Elbet hata bir sınav. Bu sınavı da atlatacağım.

Bende ailem dışında başkaları ile çok fazla yakınlık kuramıyorum evlensem eşimin ailesinden kaçmak için büyük ihtimal bahaneler ararım kötü bir huy gerçekten bunda art niyet aramayın sakın zamanla alışınca düzelecek bir şey yeter ki ortamı bozmadan fazla zorlamadan alıştırın ailenize, ailenizde acele etmesin bu durum için

Sıkıntılı bir durum. Eğer bu belli bir süre içerisinde düzelmezse sorun dahada büyüyecek. Kavgalar artacaktır. Sorunları halletmeden sakın çocuk yapmayın hocam. Eğer sorunlar çözüme kavuşmazsa üzülerek söylüyorum ki boşanmaya kadar gider.

Bu kadar çaba sarf etmek evlikte gerçekten önemli takdir ederim. İnş eşinizde sizi anlayıp aynı çabaları gösterir.