Yaş 50 yi geçince..Hayat gözümde ciddiyetini kaybetti..

benim de yaş 45,eskiden kafama taktğım çoğu şeyi şu anda umursamıyorum bile. Dert edindiğim,sinirlendiğim şeyler artık olsa da olur olmasa da yapacak birşey yok modundayım.Değmez diyip önüme bakıyorum,aslında öyle olmak gerkeiyor gençlikten itibaren,çünkü bu kafaya taktıklarımız bizi yıpratıyor.Şöyle de bir şey var gerçi,o zorlukları,yıpranmaları yaşamadan da bu aydınlanmayı yaşabilir miyiz bilemiyorum.Bak gene kafa gitti,aman neyse boşşverrr..

Bu yaşıma kadar full mücadeleyle geçti..

Ortaokulda başladım çalışmaya, yanlış anlaşılmasın çok severim çalışmayı..Büyüdükçe hayaller uzaklaştı, hiç planda olmayan yollara girdim çıktım, evlendim,boşandım, battım çıktım..

Sonra farkettim ki, dertler hiç bir zaman bitmiyor, bitenin yerine başkası geliyor, kapitalizm tün insanoğlunun sırtında ağır bir yük..

50 yaşını geçince bir aydınlanma mı diyeyim yoksa ,bir farkındalık mı geldi bana bilmiyorum... o kadar ama o kadar umurumda değil ki herşey..

Dönüp geriye bakıyorum, tüm hayatım saçma sapan şeylere üzülmekle, abuk subuk işlerle uğraşmakla geçmiş..

Uzun lafın kısası, hayat gerçekten çok kısa, bir nefes alıp vermektir ömür..

O yüzden hayatınızda değiştiremediğiniz şeyler için üzülmeyi bırakın, kimse için hayatınızı harcamayın, yok etmeyin..

Yolun sonunda elinizdeki en değerli şeyin zaman olduğunu anlıyorsunuz çünkü..Onun kıymetini bilin..