Yaş 50 yi geçince..Hayat gözümde ciddiyetini kaybetti..

https://youtube.com/shorts/6qoTnIqfy...7RGYSkhYGqnIzy

Allah hepimize, ölüm gelmeden uyanmayı nasip etsin inşallah 🤲🏻

Arada bir kendimize bunları hatırlatmak lazım. 70-80 yıl uzun bir süre değil, onun da garantisi yok zaten.

Dün gece bir konu açmıştım hayatın gerçeği ile yüzleşin bir hiçiz

https://www.r10.net/off-topic/481817...ya-tarihi.html

Tamam güzel verdiğiniz şeyler fakat zamanın kıymetini bilmek nedir bunu hiçbir büyük açıklamadı bize. Sahi zamanın kıymeti nasıl bilinir? Bunu çok iyi açıklayabilecek var mı aramızda?

Zamanın bilincinde olup, hayatın gidişatı ile ilgili bazı şeylerin gelişmesi için sürenin gerekli olduğunu bilmek de bazen yoruyor. Konu sahibine farkındalık için teşekkür ederim.

ayrıca, @serterefendi; bu sefer yorumcu olabileceğin bir başlık gördüm etiketledim.

Konu işte tam da burada derinleşiyor..

Başkaları için elinizdeki hiçbirşeyden vazgeçmemek..

Kimseyi memnun etmeye çalışmamak (Anne Baba vs.)

Saygıda kusur etme, ama yolundan da dönme...

Bu hayat herşeyiyle sana ait çünkü..

Liste uzar gider..

Geç anlamışsınız şahsi düşüncem

Aslında tam da bunu sorguluyorum. 32 yaşında bir arkadaşınız, abiniz kardeşiniz zırtınız pırtınız olarak. “Zamanın kıymetini bilmek” lafı hep söyleniyor ama çoğu zaman içi doldurulmuyor.
Bence zamanın kıymetini bilmek sadece gezmek, eğlenmek, çalışmamak ya da kimseyi umursamamak değil. Daha çok insanın kendi ömrünü başkasının beklentilerine, korkularına, onayına ve bitmeyen telaşına ipotek etmemesi.
Hayatın anlamı da belki büyük ve tek bir cevap değil. Herkesin kendi içinde kurduğu küçük bir denge. Sevdiğin insanlarla gerçekten orada olmak, kendine ihanet etmeden yaşamak, emeğinin nereye gittiğini bilmek, değiştiremeyeceğin şeylere ömrünü gömmemek, değiştirebileceğin şeyler için de cesaret göstermek. Bu kadar şerefli olsa idi eğer dünya tabi mümkündü.
Zamanın kıymeti de sanırım şurada başlıyor: Bir gün geriye baktığında “Ben hep başkaları ne der diye yaşadım” dememek. “Kendi hayatımda figüran olmuşum” hissine düşmemek.
Anne babaya saygı, insanlara vefa, sorumluluk elbette var. Ama bunlar insanın kendi hayatını tamamen feda etmesi anlamına gelmemeli. Çünkü dediğiniz gibi yolun sonunda para, itibar, kavga, haklı çıkma çabası, çoğu şey önemini kaybediyor. Geriye gerçekten nasıl yaşadığın kalıyor.
Belki de zamanın kıymetini bilmek; neye evet dediğini, neye hayır dediğini bilmek. Kime zaman ayırdığını, ne uğruna yorulduğunu, hangi derdin gerçekten senin derdin olduğunu ayırt edebilmek.
Çünkü ömür kısa ama en kötüsü kısa olması değil; insanın kendi ömrünü hiç kendisi yaşamadan tüketmesi. Yani bence; Zamanın kıymetini bilmek, ömrünü uzatmak değil; ömrünü sana ait kılmaktır.

Selam olsun,

İyi etmişsiniz ama arkadaşın yazdıklarına katılmak dışında pek bir şey yazamayacağım.
Genel hatlarıyla meseleyi anlatmış.
Şöyle bir bakış açısı katabilirsem ne ala.

Konuyu açan arkadaşımızın yanlış anlamayacağını düşünerekten yazacağım.
Bu farkındalığı 30'lu yaşlarda yaşamanın ne kadar kıymetli olacağını eminim ki hemfikir olacağımız bir konudur.
Şahsen burada insanların nefretini, öfkesini ya da ukala, egolu, bilmiş gibi yaklaşımlarına bağımlı olduğum için çok okunan ama az yanıt alan konular açmıyorum.
insanlar hayatla ilgili farkındalıkları yaşasın isteği, bazı şeylerin değerini, kıymetini, önemsizliğini, önemliliğini daha önce bu süreçlerden geçen insanlardan duymalı/okumalı diye düşünüyorum.
Bunu başarıyorum manasına değil elbette niyet bu yani ne kadar kapasitemiz varsa o ölçüde.

Konuyu açan arkadaşımız bugün vardığı noktaya eminim 30 yaşında ulaşıp çok daha keyifli bir hayat yaşamayı isterdi.
Şimdi ona düşen şey bu farkındalıklarını yazıp/söyleyip bir şekilde ardımızdan gelen genç arkadaşlara bazı bakış açıları kazandırmaktır.

Tecrübe aktarırken para almasanız bile sanki kötü bir şey yapıyormuşsunuz gibi tepkiler gelir elbette, genç dimağlar tam kavrayamıyor ama en azından bizden daha erken yaşlarda o aydınlanmayı yaşayabilecek genç arkadaşlarda oluyor.

Yaşam dediğimiz emekleme, ergenlik - ihtiyarlık dönemleri çıkartıldığında şöyle kaliteli en fazla 20 30 yılımız var.
Yüklendiğimiz o kadar fazla gereksiz yük var ki o yükü ne kadar taşırsanız taşıyın bir değer üretmiyor aksine sizi siz yapan ne varsa gidiyor.
Sistemden çıkmak, Elalem diye birisinin olmadığını fark etmek, hakkınızda söylenen iyi ya da kötü şeylerin sizinle ilgisi olmadığını söyleyenle ilgili olduğunu anlamak...


Çok güzel anlatılmış konuda ilave çok yazmak istemedim.

Bu arada böyle güzel bir konuyu ıskalatmadığınız için ayrıca teşekkür ederim.