Unutamıyorum; acı çekmekten haz almaya başladım

Hocam ilk aşk değil ama ya İzmir'de gezmediğimix antik kent kalmadı beraber Cem'in Efes konserine gidecektik, 500 foto varsa 300'ü antik kentte ah ki ne ah! Araba sürmeyi ben öğrettim Park edrken bir yere sürmüştü, kaportacılar dolandıracaktı hemen uçağa atladım gittim, ah ah... En çok anlamadığın ve hazmedemediğim olaylardan biri de bu, o arabaya benim dışımda sevgilisi olacak bir erkekle nasıl binecek? Arabasına aldığım hediyeler hala duruyor mu

hocam yanlış anlamayın ama 3 yıllık bir ilişki her ne olursa biter bitmez başka biriyle nişanlanması zor, muhtemelen daha önce tanıdığı görüştüğü kişidir bu. yani sizinleyken zaten görüşüyordu konuşuyordu ayrılan siz olunca ona da bu fırsat kapısı oldu ve nişanlandı. böyle bir insan için kendinizi üzmeyin hayat devam ediyor yeni bir ilişki ile hayatınıza devam edin unutursunuz

Hocam ilk aşk değil ama ya İzmir'de gezmediğimix antik kent kalmadı beraber Cem'in Efes konserine gidecektik, 500 foto varsa 300'ü antik kentte ah ki ne ah! Araba sürmeyi ben öğrettim Park edrken bir yere sürmüştü, kaportacılar dolandıracaktı hemen uçağa atladım gittim, ah ah... En çok anlamadığın ve hazmedemediğim olaylardan biri de bu, o arabaya benim dışımda sevgilisi olacak bir erkekle nasıl binecek? Arabasına aldığım hediyeler hala duruyor mu

Merhaba arkadaşlar,

Neredeyse 3 yıl süren ilişki basit bir tartışma sonucu sonlandı, belki tartışma işin bahanesiydi, tartışmadan sonra bulunduğum ilçede nehirde arkadaşımın çocuğu bayrama kadar haftalarca gece gündüz aradık, tabii bu süreçte çok yazamadım ve durumu düzeltmek için ekstra çaba sarf etmedim. Zaten bayramdan da pek bir şey anlamadık, sonrasında bana birinin olduğunu ve nişanlanacağını söyledi, ben inanamadım. Yüzükte parmakla fotoğraf gelince, hayatımın en berbat dönemini 1 aydır yaşamaya başladım, yaşamaya da devam ediyorum. Bu denli canımı acıtacağına hiç ihtimal vermezdim, arkadaşlarına ulaştım, inanmak istemiyordum hepsi gerçekten nişanlandığını ve mutlu olduğunu söylediler...
Bu süreçte aşağı yukarı depresyona giren bir insanın yaşadıklarını yaşamaya başladım, bu duruma düştüğüm için kendime ara ara kızıyorum fakat hayatımın hiçbir safhasında ve ilişkisinde böyle olmamıştım. Acı çekmekten bildiğiniz haz almaya başladım, her gün ağlamam ve acı çekmem gerekliliymiş gibi bunu yapıyorum. Psikolojik destek ise ailemin ikna ve çabalarıyla oldu, muhtemeldir ki, obsesif kompulsif bozukluk var, oradan çıktıktan sonra buraya bu konuyu açmaya karar verdim, çünkü yazacağınız her yorum ve aktaracağınız her tecrübe bana faydalı olabilir, çünkü ben hala aşık avuntusu deyin salaklık ve aptallık deyin, onun bana geri döneceğini, bir yerde bu işin bozulacağını, bozulmasa bile onu bir ömür bekleyeceğim gibi düşünceler içerisindeyim...

İçinde bulunduğum durumun çektiğim acının son bulmasını istemiyorum, kendi kendime ümitlenip sonrasında bir karanlığa düşüyorum, her yer ve her şey o, geri gelmeyecek biliyorum ama ne yapacağım, ne edeceğim hiç bilmiyorum ve bazen kendimden korkuyorum... Hedeflediğim her şeyi bıraktım, insan içine çıkmak istemiyorum. Bazen delirecek gibi oluyorum...

Her daim dualarınızı bekliyorum...