Kötü olunca kıymete geçiyorsun

Öyle bir zamana gelmişiz ki gerçekten başkası için iyi düşünürsen, iyi davranırsan hiç bir kıymetin olmuyor.

Bu sene öz bir akrabamızın yaptığı çirkeflik yüzünden sokak ortasında bir kavga yaşandı. Ağza alınmayacak hakaretler işittik.
İşin özün de sözde akraba kendi evlatlarını boşatan, oğulları ile gelinlerinin arasını açan, başkalarının ağzından çok ahlaksız iftiralar attırmaya çalışan, miras malını bölüştüğü halde anneme sen payını verme diyerek kardeşlerin arasını açmaya çalışan (mal 3 kişiye düşüyor, anlaşma da annem başka yerden aldığı için hissesini diğer 2 kişiye bölüştürecek), anneme 5 kardeş anlaşmış seni huzurevine koyacakmış diye iftira atan, hacca gittiği halde parasını faize yatırıp; faiz haram değil mi dendiğinde yiyecek almıyorum çocuklara yolluyorum diyen bir karakter. Kızı ondan kalmaz. Boşanacağı kocasına ne iftiralar ne iftiralar. Komşuları ile zaten papaz. Sadece kendisi kötü olmuyor bizi de kötü ediyor. Bunun korkusuna komşu bize gelemiyor. Ablama attığı bir iftira yüzünden halamızla senelerdir konuşmuyoruz. Geçen cenazesine gidildi bir tek.

Her seferinde akrabadır, komşudur, yaşlıdır diye seslenmedik. Özün de annem hiç bir zaman kavgacı yetiştirmedi. Biz bir şey söylemek istediğimiz de susturdu. Yine bir akraba evimizi elimizden aldı, onlara bile tek kelam laf ettirmedi, benim meselem dedi.

Tüm bunlar değil de, bu kadar çirkefliğe rağmen en yakınlarımızın bize sırt çevirmesi koyuyor. Annem 4 gün hastane de yattı aramadılar, abimin fabrika yandı aramadılar, en yakın dostum sandığım çocukluk arkadaşıma saat 21.30 yazdım, sabahtan beridir hastanedeyiz diye (annemin kalp krizi riski vardı), çarşamba gününden beridir yazacak. Ölen mi var kalan mı var demedi.

Ama bir bakıyoruz ki, onlara gidilmiş, sarmaş dolaş, öpüşülüp koklaşılıyor. Sanki bize nispet yapıyorlar.
O malum şahıs arkamızdan kim bilir neler sıkıyor. Kendileri de çok iyi biliyor mikser olduğunu, hatta lakabıdır mikser ama ona inanmayı tercih ediyor.

Sen kendi ailenden görüyorsun, öte var demiyorsun, kendi oğullarını kızlarını annem kendi evladı gibi görüyor ama gördüğümüz şu muameleye bak.
Kendim hiç bir zaman bunu kafama dert etmem. Ama annemin üzülmesi bana koyuyor.

O yüzden ne olursa olsun çirkef olun, adi olun, yaramaz olun, sürekli laf sokun, patavatsız olun. Hiç mi değilse kafanız rahat olur.

Çok çevrem var, Akrabam var ama Ben çok uzun süredir yanlızım alıştım böyle kafam rahat.

En iyisi hocam.
Artık malum şahısla iletişimimiz kalmadı. Evlerimiz çok yakın olmasına rağmen gelip gitmiyoruz. Hatta şu anda kafamız o kadar rahat ki. Canı sıkılırsa evimizi basıp zehrini akıtıp gidiyordu. Sürekli her şeyimize karışıyordu. Yediği kaba pisleyen bir şahıstı. Arkandan iş çevirip yüzüne gülüyordu.
Ama en yakın akrabalarımız mahsus gibi sosyal medyadan öpüşüp koklaşıp resim atıyor Seven sevdiği ile beraberdir. Bir iftira da onlar yerse anlarlar
Annem de onları gömüş üzülmüş, ben ona üzüldüm. Yoksa öylelerin canı cehenneme.

Adınıza çok üzüldüm hocam, maalesef insanoğlunun nankörlük gibi bir huyu var.
Sinirlenip çirkef/patavatsız olmaya gerek yok ama kimseye de hak ettiğinden fazla değer vermemek lazım

Ben şahsen ailem ve 3-5 sağlam karakterli arkadaşım dışında kimseyle aşırı yakınlaşıp derin muhabbete girmiyorum, dolayısıyla bu tarz üzücü durumları da yaşamıyorum

Hocam gerçek hayatta çok ters birisiyim inan şu internet ortamına girince kendime geliyorum yoksa yıkar geçerim 😊 Affetme duygusu bende yok denecek kadar az, Kin gütmem ama fırsat kollarım. 😊 Allah sabır versin.

Selam olsun,

Canın yandığından böyle yazdığını ama onlar gibi olamayacağını anlayabiliyorum.
Evet, zor işler bu yaşadıkların.

Birde şöyle düşünmeni isterim; kazanmak nedir? kaybetmek nedir?
Sen şu anlattıklarınla seni ve aileni hiç tanımayan benim gözümde kıymet sahibisin.
Aramızda menfaat ilişkisi yok, tanışıklık yok ya da bir iş yapma gibi durumumuz yok.

Yastığa kafanı koyduğunda vicdanın rahat uyuyorsan daha büyük bir kazanç yoktur.
Şunu öğrenmen lazım kendi elinde olmayan durumları kafayı takmaman lazım.
Bu anlattıklarında senin bir kabahatin olmadığı gibi böyle olmaması için yapabileceğin bir şey yok.
Yani başkasının kusurlarını, cehaletini sen kendine gereksiz yere dert ediyorsun.
Bunlar senin değil karşı tarafın utanıp, sıkılması ya da dert etmesi gereken şeyler.

Sana 41 yaşında hayatın her izini üzerine taşıyan birisi olarak şu tavsiyeyi verebilirim.
Başkaları için kendini bozma.

Onlar kötü yaptı, bende kötü yapayım. Onlar şunu yaptı bende bunu yapayım gibi işlere girme.
Bu cümleleri kızgınlıktan yazdığını düşündüğümden cevap yazıyorum, yoksa o yola girdiğini düşünsem yazmakla vakit kaybetmezdim.
O insanlara seni değiştirme hakkını, haddini ve lüksünü verme.
Kısa vadede onlar kendilerini kazanıyor görebilirler ama bu dünyada huzurun, hakkın ve iyi biri olmanın verdiği hazzı hiç yaşayamayabilirler.

Sen ve kıymetli annen nasıl kişilerseniz öyle olmaya devam edin.
Sizi değiştirip kendilerine benzetmelerine müsaade etmeyin.

Hayat her zaman güzel ilerlemiyor ama bütüncül baktığınızda iyi insanlar her daim bu resmin sonunda kazanan oluyor.
Ufak bir parçaya odaklanıp olduğunuz kişiden bu bahsettiğiniz insanlar için vazgeçmeyin.


Sevgiler.

Hem akraba hem de aramızda 200 mt mesafe var. Karı koca yaşıyorlar, koca alzheimer, torunu bakıyor bunlara, evlatları paraya gelir sadece. İster istemez bizim başımıza kalıyordu.
Yemin olsun dizisini çeksek bayağı tutar, öyle kötü bir karakter.

Eyvallah hocam cansın
Kötü biri olsak zaten şimdiye ya bir zarar verirdik yada aynı çirkefliği biz yapardık.
Her işin başı hasetlik maalesef. Akrabaların çoğunda bu var. Sanırım başkalarının bizi sevip sayması zorlarına gidiyor. O yüzden yapıyorlar.
Bu arada Muğla'ya sevgiler Ablam da orada yaşıyor.

Kusura bakmayın da hocam sizin ki iyilikten öteye geçmiş saflık olmuş.