Öyle bir zamana gelmişiz ki gerçekten başkası için iyi düşünürsen, iyi davranırsan hiç bir kıymetin olmuyor.

Bu sene öz bir akrabamızın yaptığı çirkeflik yüzünden sokak ortasında bir kavga yaşandı. Ağza alınmayacak hakaretler işittik.
İşin özün de sözde akraba kendi evlatlarını boşatan, oğulları ile gelinlerinin arasını açan, başkalarının ağzından çok ahlaksız iftiralar attırmaya çalışan, miras malını bölüştüğü halde anneme sen payını verme diyerek kardeşlerin arasını açmaya çalışan (mal 3 kişiye düşüyor, anlaşma da annem başka yerden aldığı için hissesini diğer 2 kişiye bölüştürecek), anneme 5 kardeş anlaşmış seni huzurevine koyacakmış diye iftira atan, hacca gittiği halde parasını faize yatırıp; faiz haram değil mi dendiğinde yiyecek almıyorum çocuklara yolluyorum diyen bir karakter. Kızı ondan kalmaz. Boşanacağı kocasına ne iftiralar ne iftiralar. Komşuları ile zaten papaz. Sadece kendisi kötü olmuyor bizi de kötü ediyor. Bunun korkusuna komşu bize gelemiyor. Ablama attığı bir iftira yüzünden halamızla senelerdir konuşmuyoruz. Geçen cenazesine gidildi bir tek.

Her seferinde akrabadır, komşudur, yaşlıdır diye seslenmedik. Özün de annem hiç bir zaman kavgacı yetiştirmedi. Biz bir şey söylemek istediğimiz de susturdu. Yine bir akraba evimizi elimizden aldı, onlara bile tek kelam laf ettirmedi, benim meselem dedi.

Tüm bunlar değil de, bu kadar çirkefliğe rağmen en yakınlarımızın bize sırt çevirmesi koyuyor. Annem 4 gün hastane de yattı aramadılar, abimin fabrika yandı aramadılar, en yakın dostum sandığım çocukluk arkadaşıma saat 21.30 yazdım, sabahtan beridir hastanedeyiz diye (annemin kalp krizi riski vardı), çarşamba gününden beridir yazacak. Ölen mi var kalan mı var demedi.

Ama bir bakıyoruz ki, onlara gidilmiş, sarmaş dolaş, öpüşülüp koklaşılıyor. Sanki bize nispet yapıyorlar.
O malum şahıs arkamızdan kim bilir neler sıkıyor. Kendileri de çok iyi biliyor mikser olduğunu, hatta lakabıdır mikser ama ona inanmayı tercih ediyor.

Sen kendi ailenden görüyorsun, öte var demiyorsun, kendi oğullarını kızlarını annem kendi evladı gibi görüyor ama gördüğümüz şu muameleye bak.
Kendim hiç bir zaman bunu kafama dert etmem. Ama annemin üzülmesi bana koyuyor.

O yüzden ne olursa olsun çirkef olun, adi olun, yaramaz olun, sürekli laf sokun, patavatsız olun. Hiç mi değilse kafanız rahat olur.