Deprem hepimizin psikolojisini bozdu

İstanbul'da yaşıyorum, sürekli deprem haberleri.. Youtube videolar izliyorum haritayı inceliyorlar her yer tıklım tıklım yüzbinlerce yapı var, sadece bizim binada 12 aile yaşıyor. Bazı şeyler içime dert oldu üzmek için söylemek istemiyorum ama bilmiyorum ya iyi düşünmek istiyorum ve soruyorum büyük deprem olurda küçük depremler ile bitebilir mi ? bundan sonra ne yapacağız ? Ülke olarak deprem ülkesiyiz allah korusun bir sıkıntı oldu ekonomi biter, diğer ülkere kötü anılmak istiyorum..
Düşünsenize 40 yıl sonra Almanya'da Hans oğlu Bilal'e şöyle anlatıyor; Türkiye deprem ülkesi olmasına rağmen dayanıksız binalar yaptılar ve şu an ülkede hiçbir şey kalmadı bu kadar önemsemez oldukları için bu kadar kötü durumdalar.
içimi dökmek istedim kafam o kadar karışık ki yazım bile karışık olmuş olabilir

Devamlı gidip geliyorum maalesef İstanbul haberleri yüzünden bende kafaya takar oldum

Deprem öldürmez binalar öldürür maalesef, ülkemizde işini doğru yapan insanlar az, herkes parayi nasil daha çok kazanırım derdi, allah herkesin yardımcı olsun, herkes ayni durumda, mal da yalan mülk de...

Nihayet tam anlamıyla tımarhaneye döndü. Hep esprisini yapıyorduk. Şimdi gerçek oldu.

Ben de böyleyim. Çevremdeki herkes de böyle. Esprileşiyoruz, gülüyoruz, 5 saniye sonra gözlerimiz doluyor. Gülümserken sanki bir şeylere ihanet eidyormuşuz gibi hissediyoruz.

Büyük travmalar yaşıyoruz.

Bugün dışarı çıktım arkadaşımla, geçen hafta ile bu hafta çok farklı geçen hafta farklı muhabbetler yaparken bugün yolda yürürken binaları inceledik..

https://youtube.com/shorts/DFA16AzSg84

6 şubat da kaçtık tekrar eve geçeli 3 gün oldu ve 2 gündür gece artçı oluyor bugün ise akşam üstü 4 de yine bir artçı sürekli gözüm avizede araba sesine dahi kalbim atıyor. Halimize çok şükür ona söz yok lakin nasıl olacak bilmiyorum ortalığa bir laf atıldı adana 13-14 dikkat etsin diye inanmıyorum lakin yine huzursuzum insanlar evden yine çıktı araçta kalıyor bugün bu laf yüzünden de.

Yazıp yazıp siliyorum, karamsarlık yapmak istemiyorum ama.. Bir çoğumuz yarın ölecek gibi değilde 100 yıl sonra ölecekmiş gibi davranıyor, normalde yarın ölecekmişiz gibi olmalıyız, buna artık daha çok dikkat edeceğim.. Kimsenin kalbini kırmaya gerek yok, mutlu olalım ailemize zaman ayıralım 3-5 birikim yapıcaz diye canımızın çektiği bir şeyi almayacaksak alalım gözümüz arkada kalmasın, mutlu olalım çatışmayalım güzel yerler görelim, ailemiz çok gezmediyse onlarla beraber geziler yapalım...

Bizim bi mental vardı ya ağabey, artık yok.