Baba ölünce ne yapılır? Geçmiyor...

Ben babami kaybettikten sonra herseyin farkina vardim.Dunyanin bos oldugunu anladim.Ölümün oldugunun farkina vardim.Hani derler ya babam ölünce büyüdügünün farkina varirsin diye.Ben 40 yasindayim buyudugumu yeni anladim.Sabir ve dua etmekten baska care yok.insan oglu boyle boyle olgunlasiyor demekki.

Şuan çok yoğun duygular içinde olduğun için hiç bir tavsiye ne içine sinecek ne üzüntünü alacak kardeşim. Bende baba mı 20 yıl önce senin babanla nerdeyse aynı yaştayken trafik kazasında kaybettim. 13 yaşındaydım şuan 35 yaşına gireceğim inşallah. Senin yaşın kaç bilmiyorum ama çok küçükken kaybetmek daha zor. Eğer annen ve varsa kardeşlerin hayatta ise şanşlısın demektir. Şu an bunu yazarken düşündün babam yerine annem olmasa sahip olduğum bir çok şeye belki sahip olmazdım. İnsan babasız yaşarda , annesiz çok zor kardeşim. Yapacağın en güzel şey acını içine atacaksın kimseye belli etmeyeceksin güçlü olacaksın ailen için güçlü olacaksın , babanın yarım biraktığı hayatı tamamlamak için güçlü olacaksın , seni ezmek isteyenlere karşı güçlü olacaksın. Babası ölünce insanın çok çabuk büyüyor insan herşeyi kendin öğreniyorsun almayı , satmayı , tıraş olmayı bile. Sende yıllar sonra babasını kaybeden başka birine benim kurduğum cümleleri kuracaksın. Allah mekanını cennet eyler inşallah. Sana ve ailede sabırlar kardeşim. Geride kalanlar ve ileride sahip olacağın ailen için güçlü ol tek tavsiyem bu sana.

Başınız sağolsun hocam.

Babamı 10 yaşında olduğum zaman gözlerimin önünde kaybettim ben. Ağlamayı bile becerememiştim. Donup kalmıştım. Neyin ne olduğunu o gece anlayamamıştım. Ta ki ertesi gün cami minaresinden onun selası yükselene kadar... Selasını duymamla gözyaşlarına büründüm ve hiç kimse bana dokunamamıştı. Çok iyi anlıyorum yaşadıklarını. Zamanla geçecek. Zamanla sadece anılarınızı hatırlamaya çalışacaksın. Ailenin yanında ol her zaman. Allah bir dert verdiyse dermanını da verir. Pişman olacağın şeyler yapma, hemen yapman gereken şeyleri erteleme, geç kalma, ailenden kopma. Bugüne kadar 6-7 yıllık canımın içi bildiklerimden tekme yedim ben fakat aile başka. Yapılması gereken bir şey kalmayınca, birini kaybedince yaşayacağın pişmanlık duygusunun tarifi olmayacak.

Başın sağ olsun hocam Allah sabırlar versin.

Allah rahmet eylesin.😞

26 Eylül 2016 tarihinde babamı kaybettim hala bile aklıma geldikçe içim burkulur babası ile bir şeyler yapan arkadaşlarımı görürüm hüzünlenirim Allah var arkadaşlarım öyle bir zorunlulukları olmasa bile babaları ile denk gelsek bile bu konuya özellikle dikkat ederler etkilenmeyeyim diye ister istemez etkileniyorsun orası ayrı bir konu ve üzerinden kaç sene geçti hala bile çok geç saatlerde yatarım belki gece dış apartmanın dış kapısı kapandığında gelen odur bunlarda uzun süren bir kabustur diye ve çoğu zamanda gözlerinm dolar gelenin babam olmadığını farkedince. Soruna gelecek olursa anladığım kadarıyla olay çok taze unutmuyorsun babana olan özlemin azalmıyor ama alışıyorsun. İyi mi kötü mü bilmiyorum ama alışıyorsun.

Başım sağolsun okurken bile kötü oldum 😥
Babamla çok samimi olmasamda bir an göç edip gittiğini düşündüm gerçekten zor 😔
Allah yardımcın olsun kardeşim içini dökmek istersen istediğin zaman arayıp yazabilirsin numaram profilde var..

Mekanı cennet olsun, alışılması zor bir durum Allah yardımcın olsun.

1 yıl önceydi ben bıcaklanmıştım baya bi zor günler geçirmiştik ölümden döndüm 15 gün geçti annem fenalaştı gündüzden yalvardım nolur hastaneye gidelim diye bu arada yataktan kalkamıyorum dinlemedi en son kendisi söyledi gidelim diye ambulansı aradım geldiler kendinden geçmişti apar topar zor ziyan kalktım gittim hastaneye ama yolda kaybetmişiz bişey demediler sonra 1 saat müdehale ettiler sürekli giren çıkan vs vs kapıda 4 dönüyorum karnımdan bıcaklanmıştım enfeksiyon kapmış akıyordu bildiğiniz ama ayaktaydım yakınlarım geldi duyan koşa koşa beni ayakta tutmaya çalıştılar ölüm haberini aldım yıkıldım bukadar kötü olduğumu bilmem tüm çevremi aradım geldiler kardeşlerim şehir dışındaydı abim mezara yetişemedi nasıl geçiriyorsun sorusuna gelirsek geçmiyor geçmiyor geçmiyor
1 yıldır gece gözüme uyku girmiyor gündüz uyuyabiliyorum gece ışıklar kapandımı tekrar aklıma geliyor sabaha kadar dönüyorum ama geçmiyor zar zor toparlandım ama hala aynıyım sabah 10da uyuyabiliyorum oda yorgun düşersem öyle geceleri zehir oluyor her gün her saat her saniye ama bir çözümü yok dik durmaya çalış içinde depremler olsa sakın yıkılma acımı içime attığım için kaç sefer fenalaştım gözlerimi hastanede açtım sadece dik tut kendini 23 yaşındayım hala çocuk gibi kucağında uyumayı başımı okşamasını özledim 😭

Şuan çok yoğun duygular içinde olduğun için hiç bir tavsiye ne içine sinecek ne üzüntünü alacak kardeşim. Bende baba mı 20 yıl önce senin babanla nerdeyse aynı yaştayken trafik kazasında kaybettim. 13 yaşındaydım şuan 35 yaşına gireceğim inşallah. Senin yaşın kaç bilmiyorum ama çok küçükken kaybetmek daha zor. Eğer annen ve varsa kardeşlerin hayatta ise şanşlısın demektir. Şu an bunu yazarken düşündün babam yerine annem olmasa sahip olduğum bir çok şeye belki sahip olmazdım. İnsan babasız yaşarda , annesiz çok zor kardeşim. Yapacağın en güzel şey acını içine atacaksın kimseye belli etmeyeceksin güçlü olacaksın ailen için güçlü olacaksın , babanın yarım biraktığı hayatı tamamlamak için güçlü olacaksın , seni ezmek isteyenlere karşı güçlü olacaksın. Babası ölünce insanın çok çabuk büyüyor insan herşeyi kendin öğreniyorsun almayı , satmayı , tıraş olmayı bile. Sende yıllar sonra babasını kaybeden başka birine benim kurduğum cümleleri kuracaksın. Allah mekanını cennet eyler inşallah. Sana ve ailede sabırlar kardeşim. Geride kalanlar ve ileride sahip olacağın ailen için güçlü ol tek tavsiyem bu sana.

Öncelikle başınız sağolsun. Bende 11 yıl önce annemi doktor ihmalkarlığı yüzünden kaybettim. Daha 17 yaşındaydım, 4 çocuklu ailenin en büyüğü. Baba tır şöförü, hayatı idame ettirebilmek için uzaklara girmek zorunda. Adamın başka yapabilecek işi de yok. Burada arkadaşın " İnsan babasız yaşarda , annesiz çok zor kardeşim." sözünü tüm iliklerime kadar yaşadım. Kardeşlerime annelik de yaptım babalıkta. Baba yolda direksiyon sallıyor. Evde düzen yok. Herşeyimden fedakarlık ettim. İlk başlarda hiç çıkaramadım aklımdan. Akşam işten eve gelirdim, sanki yaşanan herşey rüyaymış yada şakaymış da kapıyı annem açacakmış gibi hissederdim. Defalarca bu hissi yaşadım. Biliyordum saçma olduğunu o hissi yaşamak istedim belki de. Gece yatmadan önce sayısızca kez annemi rüyamda göreyim diye dua etmişimdir. Sana tavsiyem gerçekten çok zor bir durum ama geriye takılırsan çok kötü oluyor. Hayat devam ediyor ve geride takılıp kalırsan, hayat daha perişan ediyor. Artık sorumlulukların var güçlü olmak zorundasın. Ve şunu iyi bilmelisin ki düştüğün zaman eş dost, akraba dedikodunu yapmak için fırsat kollayacaklar. Lütfen onlara bu imkanı verme. Öz amcamın evde yüzümüze gülüp, dışarıda "bunlar 1-2 seneye kalmaz dağılırlar. çocuklar kötü yola düşer, ailemizi rezil eder" sözlerini hatırlıyorum. Kapı komşumuzda yıllar sonra babanneme "sizin ailenin dağılmasını bekliyorduk ama birbirinize sahip çıktınız. toparlandınız" dediğini biliyorum.