Baba ölünce ne yapılır? Geçmiyor...

Kardeşim kusura bakma acına dokunduysam. Demek aynı şeyleri yaşıyor her annesini , babasını kaybeden. Akraba baskı , mahalle lafları vs. çok televizyon izlemem ama bu Tv8 de kırmızı odada erkan petekkayının bir sahnesinde anne çocuğa nefes olur , baba ise hayat olur demişti. O kadar etkilendim ki bu söze işte annesi olan anca nefes alıyor , babası olan hayat buluyor. Allah hepimize yardımcı olsun.

Arkadaşlar öncelikle arkada Ahmet Kaya şarkısı ile bu konuyu yazıyorum, onun için içimi biraz fazla dökebilirim... Konuyu açma sebebim, daha önce babasını veya ailesinden birini kaybeden birinden öneri dinlemek. Çok kısa bir süre önce babamı trafik kazasında kaybettik. Gençti daha, 46 yaşındaydı. Vefat etmeseydi, bugün doğum günüydü... Telefonuma alarm kurmuşum. Biraz önce o çaldı, yine ağlamaya başladım... İlk gün, ölüm haberini aldığımda paramparça oldum. Yanımda kardeşim vardı, yaşı daha küçük. 15 yaşında. Ona belli etmemek, gözden süzülen yaşı gizlice silmeye çalışmak. Çok zordu. Büyük ihtimalle hayatımın her anında bu anı hatırlamaya devam edeceğim. Kardeşime belli etmedim, zor tuttum kendimi (Babamla da sıkı fıkıyızdır, çok eğlenceli bir adamdı rahmetli, 7/24 beraberizdir, farklı evde yaşamıyorum. Bekarım..) Hastaneye gittim, annem ablam, ve yakın akrabaları gördüm. Hepsi ağlıyordu, yine ağlamadım. Çünkü güç vermem gerektiğini biliyordum, tüm akrabaları arayıp babamın ölüm haberini verdim. "Babam öldü" demek çok zor oldu. Nasıl söyleyeceğim diyorum her aradığım kişiyi, ilk gün inanılmaz zordu. Çünkü içim o kadar doluydu ki. Babamın yanına girdim, vücudu buz gibiydi. İlk kez babamın yüzünü gülmezken gördüm. İlk gece sırf rahat rahat ağlayabileyim diye eve gitmedim. Gece yasak saatlerinde evin arkasındaki boş inşaata gittim. Sigaramı yaktım. Saatlerce bağıra çağıra ağladım. İkinci gün daha iyiydim o kadar ağlamıştım ki.

Sorum şu arkadaşlar.
-Geceleri yatamıyorum. 1 gece yatabildim, onda da rüyama girdi uyandım yine ağladım. (Yatamıyorum derken hiç yatamıyorum. Gözümü dahi kırpmıyorum. Gözüm kıp kırmızı oldu uykudan mı bilmiyorum.)
-Sürekli aklımda, internette bir yerde baba kelimesini görüyorum tekrar ağlıyorum. İnstagram'da takipten çıktım sırf görmemek için, instagram sürekli öneriyor takip et diye. Kısacası her yerde karşımda. Evde resimleri dolu, atmaya kıyamam imkansız ama delirecek duruma geldim. İntihar etmeyi dahi düşündüm ancak eve şuan bakabilecek tek kişi benim.
-Babam varken üstümde hiçbir sorumluluğum yoktu. İnternet ortamında çalışıyordum ama bir ay hiç para kazanmasam da sıkıntı yoktu. Şimdi tüm evin yükü üzerimde. 30.000 TL gibi bir ticaret birikimim vardı, o da bazı sebeplerle kullanılamaz durumda. Bilen arkadaşlar bilir. Aylık kazancım 1000 TL'nin altında, kira 1200 TL. Bunun düşüncesi ayrı beynimi yiyor.
-Telefonumdan rehberden falan silmek istemiyorum sanki geri gelicekmiş gibi hissediyorum. Bu hisler normal mi?
Bu hep böyle mi oluyor? Her an aklımda mı olacak? Böyle giderse delirecekmiş gibi hissediyorum. Foruma da bu sebeple giriyorum. Kafamı dağıtmak istiyorum, içimi dökecek kimsem de yok bari forumda içimi dökeyim belki rahatlarım dedim. Var mı babasını kaybeden, ne olacak. Hep böyle mi kalacağım. Kafamı hiçbir şeye veremiyorum. Asıl şimdi çok çalışmam gerek ama olmuyor. Yapamıyorum.

Maalesef hocam fiyatları pahalı diye biliyorum ki olsa da pek işe yarayacağını sanmıyorum babamı geri getirmeyeceğini bilmek yetiyor...