Baba ölünce ne yapılır? Geçmiyor...

Arkadaşlar öncelikle arkada Ahmet Kaya şarkısı ile bu konuyu yazıyorum, onun için içimi biraz fazla dökebilirim... Konuyu açma sebebim, daha önce babasını veya ailesinden birini kaybeden birinden öneri dinlemek. Çok kısa bir süre önce babamı trafik kazasında kaybettik. Gençti daha, 46 yaşındaydı. Vefat etmeseydi, bugün doğum günüydü... Telefonuma alarm kurmuşum. Biraz önce o çaldı, yine ağlamaya başladım... İlk gün, ölüm haberini aldığımda paramparça oldum. Yanımda kardeşim vardı, yaşı daha küçük. 15 yaşında. Ona belli etmemek, gözden süzülen yaşı gizlice silmeye çalışmak. Çok zordu. Büyük ihtimalle hayatımın her anında bu anı hatırlamaya devam edeceğim. Kardeşime belli etmedim, zor tuttum kendimi (Babamla da sıkı fıkıyızdır, çok eğlenceli bir adamdı rahmetli, 7/24 beraberizdir, farklı evde yaşamıyorum. Bekarım..) Hastaneye gittim, annem ablam, ve yakın akrabaları gördüm. Hepsi ağlıyordu, yine ağlamadım. Çünkü güç vermem gerektiğini biliyordum, tüm akrabaları arayıp babamın ölüm haberini verdim. "Babam öldü" demek çok zor oldu. Nasıl söyleyeceğim diyorum her aradığım kişiyi, ilk gün inanılmaz zordu. Çünkü içim o kadar doluydu ki. Babamın yanına girdim, vücudu buz gibiydi. İlk kez babamın yüzünü gülmezken gördüm. İlk gece sırf rahat rahat ağlayabileyim diye eve gitmedim. Gece yasak saatlerinde evin arkasındaki boş inşaata gittim. Sigaramı yaktım. Saatlerce bağıra çağıra ağladım. İkinci gün daha iyiydim o kadar ağlamıştım ki.

Sorum şu arkadaşlar.
-Geceleri yatamıyorum. 1 gece yatabildim, onda da rüyama girdi uyandım yine ağladım. (Yatamıyorum derken hiç yatamıyorum. Gözümü dahi kırpmıyorum. Gözüm kıp kırmızı oldu uykudan mı bilmiyorum.)
-Sürekli aklımda, internette bir yerde baba kelimesini görüyorum tekrar ağlıyorum. İnstagram'da takipten çıktım sırf görmemek için, instagram sürekli öneriyor takip et diye. Kısacası her yerde karşımda. Evde resimleri dolu, atmaya kıyamam imkansız ama delirecek duruma geldim. İntihar etmeyi dahi düşündüm ancak eve şuan bakabilecek tek kişi benim.
-Babam varken üstümde hiçbir sorumluluğum yoktu. İnternet ortamında çalışıyordum ama bir ay hiç para kazanmasam da sıkıntı yoktu. Şimdi tüm evin yükü üzerimde. 30.000 TL gibi bir ticaret birikimim vardı, o da bazı sebeplerle kullanılamaz durumda. Bilen arkadaşlar bilir. Aylık kazancım 1000 TL'nin altında, kira 1200 TL. Bunun düşüncesi ayrı beynimi yiyor.
-Telefonumdan rehberden falan silmek istemiyorum sanki geri gelicekmiş gibi hissediyorum. Bu hisler normal mi?
Bu hep böyle mi oluyor? Her an aklımda mı olacak? Böyle giderse delirecekmiş gibi hissediyorum. Foruma da bu sebeple giriyorum. Kafamı dağıtmak istiyorum, içimi dökecek kimsem de yok bari forumda içimi dökeyim belki rahatlarım dedim. Var mı babasını kaybeden, ne olacak. Hep böyle mi kalacağım. Kafamı hiçbir şeye veremiyorum. Asıl şimdi çok çalışmam gerek ama olmuyor. Yapamıyorum.

Allah Razı olsun hocam inşallah. Teşekkür ederim.

Allah Razı olsun hocam.

Allah annenize gani gani rahmet eylesin başınız sağolsun. Korkuyorum valla bayram gelecek diye. Elini öpeceğim bir tek annem kaldı. Ne yapacağım bilmiyorum.

Hocam Allah rahmet eylesin başınız sağolsun. Çok korkuyorum ilk bayram benim için de geliyor. Elini öpebileceğim bi annem kaldı. Onun da gitmesinden çok korkuyorum.

başın sağolsun okurken içim parçalandı

Öncelikle Allah rahmet eylesin kardeşim. Yıllar önce babasını sonra annesini kaybetmiş biri olarak çok zor bir durum olduğunu biliyorum. Ben de telefon rehberimden silemedim ama kendi numaramı yazdım oraya. Bazen arayıp meşgul sesini bile duymak rahatlatıyor böyle saçma bir yöntemle o dönemler avutuyordum kendimi. Her şey takdiri ilahi. Babana yapabileceğin en güzel şey, onun hayattayken senin nasıl bir kişi olmanı istiyorsa o yolda yürü. Allah geride kalanlara uzun ömür versin.

Basiniz sagolsun. Durumunuz musaitse bir psikologla gorusun

Allah rahmet eylesin, sabırlar dilerim hocam

kardeş bende amcamı yitirdim. Amca dediğim kişi ile en son 2011 tarihinde yollarımız ayrıldı. evet insan yakınını kaybedince değerini daha çok anlıyor.
ne yazık ki öldüğünde insan kıymete biliyor.. hayattayken değerini bilebildiysen ne mutlu sana!
ölüm var, doğanın tabiatı böyle.
Allah sabır versin, amcamın cenazesinde bile içim bir garip olmuştu. Ölmüşlerimizin ruhu için bir fatiha okuyalım inşallah.
umarım kısa süre içerisinde normal hayatına ve psikolojine geri dönersin.
baban öldüğünde tüm yük sana bindiyse, çalışmak ve direnmek zorundasın.

şu video geldi aklıma..
https://www.youtube.com/watch?v=LW-R2x3QfSo

Allah rahmet eylesin hocam geçen yıl bende babamı ansız bir doktorun ihmalkarlığı yüzünden kaybettim. Acınızı ve duygularınızı anlıyorum. Ne kadar iç dökerseniz de o acı hep hatırlanacaktır. Ben evli olduğum için bir sorumluluğum olmuştu ama yine babayı ansız kaybedince bir anda tüm evin sorumluluğunu almak daha da sorumluluk sahibi yapıyor. Bende 3 gün evde uymamıştım zamanla inşallah geçecektik. İçeri de kendinizi fazla kapatmayın ve kafanızı dağıtacak işlerle (Dışarda) meşgul olun. Rehberden silme konusuna gelince aradan 1 yıl 3 ay geçmesine rağmen silme aklımın bile ucuna gelmiyor hattı kapanmasın diye zaman zaman büyük bir acı duysamda TL yüklemesi yapıyorum İnşallah en kısa sürede sizde bu süreci atlatırsınız.

Hocam annem değil dedem vefat etti. Neyse başın sağolsun, umarım en kısa zamanda atlatırsın