Babamı 10 yaşında olduğum zaman gözlerimin önünde kaybettim ben. Ağlamayı bile becerememiştim. Donup kalmıştım. Neyin ne olduğunu o gece anlayamamıştım. Ta ki ertesi gün cami minaresinden onun selası yükselene kadar... Selasını duymamla gözyaşlarına büründüm ve hiç kimse bana dokunamamıştı. Çok iyi anlıyorum yaşadıklarını. Zamanla geçecek. Zamanla sadece anılarınızı hatırlamaya çalışacaksın. Ailenin yanında ol her zaman. Allah bir dert verdiyse dermanını da verir. Pişman olacağın şeyler yapma, hemen yapman gereken şeyleri erteleme, geç kalma, ailenden kopma. Bugüne kadar 6-7 yıllık canımın içi bildiklerimden tekme yedim ben fakat aile başka. Yapılması gereken bir şey kalmayınca, birini kaybedince yaşayacağın pişmanlık duygusunun tarifi olmayacak.