İnsanlar sebepsiz yere benden nefret ediyor

tanıdığım insanlar arkamdan konuşuyor kimse yüzüme karşı nefretini belirtmiyor tanımadıklarım tanımadıkları halde nefret ediyor ortak arkadaşlarım falan
tanıdığım insanların çoğu arkamdan kin besliyor hiçbir şey yapmadığım halde ve çok kibar olduğum halde sizce neden olabilir ?
son günlerde cidden psikolojim bozuldu sevdiğim insanların beni hiç sevmediğini arkamdan konuştuğunu öğrendim

Herkes herkesle samimi ama kimse kimseyi sevmiyor

Hocam hiçbişey yapmadıysan onlarda sorun vardır. Muhatap olma kimseyle gerekirse. Ne kadar iyi olsanda yaranamazsın insanoğluna. Bir hatayla en kötü sen olursun.

boşverin sevmesin tek tabanca takılın

Görünüşünüzle alakalı olabilir bazı insanlar ilk görüşte antipatik gelebiliyor.

Yıllarca aynı durumu yaşadım yaşamaya devam ediyorum Hiç tanımadığım insanların benden nefret ettiklerine şahit oldum. Bunun en büyük nedeni birinin başkalarına senin hakkında yanlış bilgiler aktarması. Kulak kulağa bu bilgilerinde 1x ken 10x olması. Bununla beraber çevrendeki insanların çok üstündeysen yaptığın iş düşünce yapın tarzın aile içi geçimin buna dahil bu durum hep olacaktır. Çevrenden uzaklaş yeni kendi düşüncelerine ve hobilerine uygun arkadaşlar edin. Yeni arkadaşlarınla ilişkinde eski ilşkilerinden ders çıkartarak hareket et. Herşeyini herkese anlatma.

Hocam selamlar, geçmiş olsun.
Maalesef bizim milletin yapısında var bu; yüzüne güler, arkandan konuşur. Sen ağzınla kuş tutsan da bahane bulacak adam çok. O yüzden hiç "ben nerede yanlış yaptım" diye kendini yiyip bitirme.
Seni aşağı çekmeye çalışanları sessizce hayatından çıkar, yoluna bak. En büyük cevap başarın ve mutluluğun olur.
Allah iyilerle karşılaştırsın.

teşekkür ederim

Birisi "ben nerede yanlış yaptım" demiyorsa onunla dostluk kurma

Seni aşağı çeken kişilerin gayesi ne onu öğrenmeye bak, iş de ticarette de ikili ilişkinin temelinde dürüstlük yatar. Birisi size kötü yola sürüklüyorsa siz onunla iş yapmazsanız sizin işiniz sekteye uğrar.


Gelelim bana

Lise yılında nefret edilen olmasam da aşağılanan birisiydim. Hiç bir suçum yokken üstüme atılan lakapla 5 yıl lise hayatı yaşadım. Zor muydu evet ama bir şekilde dostluk edinmeye çalıştım ve okulu bitirdim. Üniversite'ye geçtiğimizdeyse lise ortamını koruyarak buluşmalar yaptık. İş hayatı da araya girince hepten koptuk elbette

İş ortamında da istenilen performansı başta gösteremedim. Dik kafalı olduğum için fikirlerimi çoğu yerde kabul ettiremeyip fevri çıkışlarım oldu. Yaş aldıkça zamanla uysallaştım en sonundaysa çoğu kararı ortak almaya karar verdim.

Yaşım 34, 20-24 yaş arası gençlerle de çalıştım ki hizmet sektöründe çok iyi ortam yaşattım. Şimdiyse yaşları 40-50 olan bir iş yerinde çalışıyorum. Yaşça büyük olmalarına rağmen gençlere göre daha çetin oldukları için lafları esirgemeden konuşuyorlar, tartışma sürecine de girsek bir kaç saat sonra unutuyoruz. Çünkü iş hayatı bunu gerektirir.

Ha iş hayatı konusunda bir gruplaşmanın dışında kaldıysan ve bu seni psikolojik olarak yoruyorsa işten çıkış yapabilir veya işini seviyorsan bunları göz ardı edip işine odaklanman gerekecek. Ben mesela lokasyon değişikliği istemiştim. Müdürle tartıştım ve istifamı istemişti. Aradan yıllar geçti Müdür, Bölge müdür yardımcısı oldu ve beni bir süre sonra lokasyon yöneticisi yaptı. Çünkü adama kin gütmemiştim. Sadece işime odaklandığımı bildiği için iş konusunda bana güvenebileceğine inanıyordu.