Sosyal Fobi Rahatsızlığı ve İş - Hayat

Merhaba arkadaşlar
Bende sosyal fobi var pa*il ilacı kullanıyorum ama faydasını görmedim. Hiç arkadaşım yok, hep evdeydim dışarı çıkmada sadece yürüyorum, kalabalık ortamda ve yanında biri varken panik yapıyorum işimi yapamıyorum, birisiyle konuşurken sesim kısık çıkıyor, aşırı terliyorum, günde 100 defa ellerimi yıkıyorum, bütün insanlar bana bakıyormuş gibi hissediyorum bazenvb çok sıkıntım var. Bir ara düzeldi askere gittim geldim eskisi gibi oldum.

İşe girmekten korkuyorum hata yaparsam, insanlarla nasıl iletişim kuracam, Arçelik servisine beni çağırabilirler (daha önce Arçelik te 2 3 ay çalıştım 9 zaman iyidim işten ayrıldım askere gittim).

Hayattan bıktım artık kendimi boş biri gibi hissediyorum. Annem çalış diyor bana babam yok rahatsızlığımı anlatsam anlamıyor, çalışmak istiyorum ama durum bu zorlanıyorum. Üniversite hayalim gitti bundan dolayı kpss girecem atandıktan sonra sorun yaşarım diye kararsızım.

Düzeltmek için çabalıyorum olmuyor. Annem baskı yapıyor ben takıyorum bir süre sonra basım ağrıyor kafayı yemek üzereyim.

Hep o okuldaki çocuklar yüzümden böyle oldum küçükken üstüme çok geldiler alay ettiler bu sorun küçüklükten beri var 22 yaşımdayım evlenme iş sahibi olma vakti geldi ama bende hiçbiri yok.

Sosyal fobi olan insanlar ne tür işte çalışabilir insanlarla fazla muhatap olmayacak kalabalık olmayacak.

Telefondan yazdım çok hata olabilir kusura bakmayın.

Psikologa gitmenizi öneririm eğer maddi durumunuz iyiyse

22 yaş hiçbir şey için geç değil. Her gün yeniden başlamak için bir fırsatın var. Burada bunu yazdığın gibi kendine yakın hissettiğin bir arkadaşınla özelde paylaşabilirsin. Önce onunla sonra başka biriyle sonra 2li 3 lü gruplar halinde seni yormayacak küçük etkinlikler yapabilirsin. İş içinde uzaktan çalışacağın işler tabi ki var ama bu kaçmaktan başka bir şey değil. İnsanlarla iletişime geçmen sana sadece iş için lazım olmayacak o yüzden güvenli bölgeden çıkıp insanların içine karışmanın zamanı yok. Kırılma noktasını bulup kendini aşıp yoluna devam etmen lazım dostum.

Örnek egzersiz ; hayali bir anket hazırla ve dışarıda ki gördüğün kız erkek herkese bu anketi çözdürmeye çalış.

Risk almadan, konfor alanından çıkmadan bu sorunlar artarak devam eder. Zaten bu tarz bir rahatsızlığın %100 çözümü ilacı yok, tek yapman gereken sürekli denemek. Denediğin şeyler zamanla daha kolay gelecek ve yaptığında seni rahatsız etmemeye başlayacak. (Örneğin avm'ye gidip oturup bir şeyler yemek vs.)
Bir diğer tavsiyem de imkanın varsa kesinlikle yaşadığın ortamı değiştir. Örneğin üniversiteye gitmek istiyorsun bu kesinlikle iyi bir adım olur yaşadığın yerden farklı bir yerde bunları denemeye başla. Kimsenin seni tanımadığı yerde yargılanma ihtimalinde sıfıra yakındır daha rahat hareket edersin. Yeni insanlarla tanışma imkanın olur.

Devlet hastanesi gidiyorum onlarda düzgün ilgilenmiyorlar maaşını alayım ne oluyorsa olsun kafasındalar hemen ilaç yazıyor.

Daha 2 gün önce yabancı bir forumda okumustum hemen hemen aynı sorunlarla karsılasan bir çocuğa doktoru
evcil hayvan beslemesi ve onun sorumlulugunu üstlenmesini istemiş işte onu dışarı cıkarmak zorunda oldugundan , karnını doyutmak zorunda oldugundan felan uzun uzadıya yazmıstı bu piskolojiye sokup sosyalleşmesini sağlıyordu işte arabası oldu halde toplu tasıma kullanmasını , tek basına olsa bile tiyatrodur sinemadır gitmesini hatta durduk yere şehirler arası gidip gelmesini istiyormus otobusle maksat insanların arasında zaman geçirmek ama ilk evcil hayvanla baslamasını adım adım ilerlemesini istiyordu tam çevirisi bilmiyorum benim anladıgım buydu yazından

Bu rahatsızlığı yenmenin tek yolu bildiğim kadarıyla üstüne gitmektir öyle bir rahatsızlıktır ki insana 1 ay sonraki gideceği yeri veya yapacağı birşeyi bile her gece uykusuz bırakacak derecede düşündürür ve en son o gideceği yere gitmemekle sonuçlanmasını sağlayabilir.

Neyi yapmaktan nereye gitmekten korkuyorsanız onu yapın ve sürekli olarak sosyal olmaya çalışmanız gerekiyor içinize kapandığınız vakit kendini tekrarlar.

Yazan herkese teşekkür ediyorum. Bunu yenmek için uğraşıyorum aslında dışarı çıkıp parkta oturuyorum, yolda şarkı söylüyorum, markete gittiğimde kasiyerle sesimi yükselterek konuşuyorum...

Geçmiş olsun, biraz kendinizi serbest bırakın. Görünen şeylerin aslında öyle olmadığını farketmeniz uzun sürenizi almayacaktır, her şeye sabır ve dua..