Psikolojik olarak çöküşteyim...

Herkese merhabalar hayırlı sabahlar öncelikle.Elimden gelen herşeyi deniyorum kendimi toparlamak için inanın ki buraya konu açmamda dahil.Kısa bir süre önce 6 senelik ilişkim bitti.Kimileriniz ya bunamı üzülüyorsun, bunamı takılıyorsun diyebilir.Evet buna takılıyor ve buna üzülüyorum O kadar sahiplenmiş ve benimsemişimki onu bırakmak veya kaybetmek beni çok yıpratıyor.2-3 ay gibi bir süre ayrıydık sevmediğini yoğun hissetmediğini ve geçmişte yaşadığımız bazı olaylar yüzünden istemediğini söylerek gitmişti.Aradan 1 ay sonra tekrar geldi pişman olduğunu, o zamanlar nasıl böyle düşündüğünü söyleyerek geri geldi.Tabi o süreçtede çok zorlandım her gün stalklıyordum falan yazdığını şans eseri farkettim.Normalde kabul etmek gibi bir düşüncem yoktu çünkü en değer verdiğim insan beni sevmediğini söyleyerek çok kötü yaralamıştı beni.Gene aynısı oldu.Ufak tartışmalar yaşıyoruz çok saçma sebepler.Direk geçmiş aklına geliyor ve bir anda bambaşka bir insana dönüşüyor.Buz kesiyor bana karşı.Tekrar yoğun hissetmiyorum, sevdiğimi düşünmüşüm benim hatam falan diyip gidiyor.Saat 4-5 te yatıyorum uyandığım saat sabah 8.Bir iş kurmuştum birşeylerle uğraşıyordum fakat uyandığım zaman kalkınca hiçbirşey yapasım yok.Deli gibi uyumak istiyorum, uyandığımda ise yataktan kalkıp çıkasım gelmiyor.Ağır bir depresyon dönemi içerisine girdim.Online psikiyatri ile görüşüyordum yetmiyor, pazartesi günü bulunduğum ildede görüşmeler sağlayacağım.Dükkana gidiyorum ağlıyorum, kardeşime, anneme, arkadaşlarıma anlatıyorum içimi döküyorum ağlıyorum.Durmadan deli gibi gözyaşı döküyorum.Rahatlatıyor ama yetmiyor.2 gece evlerinin orda oturdum gece 2-3 e kadar.Bu son oturmamda yani dün saat 10 gibi bir kavgaya bulaştım.Normalde hiç huyum değildir.Fakat öfke kontrolüm oto kontrolüm yok ne yazık ki.Arada kendimi yumrukluyorum sinirimi çıkaramayınca en son böyle saçma bir olay oldu başkalarıyla tartıştım.O da sesleri duyup indi aşağıya.Zorla geri evine çıkardım ortalık sakinleşince indi konuştuk.Sevmediğini, buraya gelmemi istemediğini ve ulaşmamı istemediğini söyledi.Üzgün olduğumu elimde olan birşey olmadığını duygularıma hakim olamadığımı ve bu hale gelmemin sebebinin kendisi olduğunu söyledim.Senin sevdiğini düşünme hatan yüzünden bu haldeyim dedim.Fakat karşımdaki insan bana buz kesmiş, o kadar ruhsuzlaşmışki gerçekten neler hissettiğimi neler yaşadığımı görmüyor.İlişki içerisindeyken çok mutluydum herşey yolundaydı.Yani sevmemişim diyen kızın hareketlerini görseniz sevmiyor bu demezsiniz.Kendinden o kadar emin konuşuyor ve o kadar güzel davranıyorduki bana bu şekilde bir son beklemediğim içinde kaldıramadım.Toparlanamıyorum.Deli gibi sevdiğim bir insanın beni bu şekilde itmesi, beni sevmediğini söylemesi içimi parçalıyor.Daha önce hiç böyle olaylar yaşamadım hayatımda.Belkide bu yüzden bu süreç böyle zorlu geçiyor.Fakat hala içten içe pişman olup geri dönmesini o kadar çok istiyorumki.Herşeyi yoluna koymayı o kadar çok istiyorum ki ne yapacağımı bilmiyorum.Psikiyatri olaylarına pek sıcak bakmıyorum normalde fakat deniyorum elimden geldiğince.Kısacası durum bu.Okuduğunuz zaman ayırdığınız için çok teşekkür ederim.İçimi dökmek, derdimi anlatmak istedim

O zamanlar sevmiş, ilişki uzadıkça sıkılmış, arayışlar içine girmiş, başka birini bulmak istemiş veya bulmuş, evli olmadığınız için boşanma yolu gibi uzun bir süreç olmadığından kolay yol olan ayrılmayı tercih etmiş olabilir. İlişkilerde erkekler her zaman saf olandır. Sevdi mi çıkarsız temiz sever. Sevdi mi sırf maaşsız ev hanımı diye sevdiğini terk etmez. Ama gel gör ki kızlar on on beş kriteri karşılayanı sever. İleriye doğru bu kriterlerden bir kaçı kaybedilirse soğumaya başlar ve zamanla içinden ilişkiyi bitirmeyi tercih eder. Kızlar ilişkiyi bitirdi mi asla eskisi gibi bir durum olmaz ve o ilişki asla kurtarılamaz. Bu ilişkiyi artık kurtarmaya çalışmayın derim ben. Umarım tecrübelerim size ışık olur...

Hepsini okudum, adınıza üzüldüm. Hâriçten gazel okumak kolay ama size artık değer vermeyen bir insan için kendinizi yıpratmamalısınız. Hiç kimse vazgeçilmez değil. İnsan nelere alışmıyor ki? Alışmasa yaşayamaz çünkü, en kötü şeyler bile bir noktadan sonra eskisi kadar acı vermemeye başlıyor. İş öncelikle sizde bitiyor aslında, unutmayı istemeli ve bunun için çabalamalısınız.

Eskisi gibi olmayacağı, kurtarılamayacağı düşüncesi beni en çok yaralayan şeylerden birisi.Tek isteğim kendisiyle birlikte mutlu bir hayat sürdürmekti.Zaten bir defa geliyoruz hayata ve kısacık ömürlerimiz var bunuda kendisiyle geçirmek istemiştim.Onunda böyle düşündüğünü sanıyordum.Değerli yorumunuz ve görüşünüz için çok teşekkür ediyorum bu arada

Adınıza üzüldüm hocam, Umarım atlatırsınız, maalesef karşı tarafa cepte keklik hissiyatı verdiğiniz için bu durum oluşmuş gibi. Kimseye vazgeçilmez olduğunu hissetirmeyeceksiniz, her zaman en değerli siz olacaksınız ki karşı tarafta size değer versin, siz karşı tarafa kendinizden daha çok değer verdiğinizde maalesef böyle durumlar olabiliyor gibi.. Yani üzgünüm ama karşı taraf en kötü buraya geri dönerim garantisiyle hareket ediyor gibi.. Ek olarak bence kadının sevgisi daha saftır. Tabii gerçekten sevmişse..

Biliyorum farkındayım.Dediğiniz gibi insanlar nelere alışmıyorki? Bir zaman sonra kaybettiği annesi, babasının yokluğuna bile alışıyor.Bir çok şeyin farkındayım.Sevmek istemiyorum, birşeyler hissetmek istemiyorum bu kıza karşı fakat duygularıma mani olamıyorum.Mantıklı düşündüğüm zaman yaşadıklarımı göz önüne alıyorum, hak etmediğimi düşünerek kendisinden vazgeçme gerektiğinin farkına varıyorum.Fakat bu durum çok kısa sürüyor.Genellikle duygularım ön plana çıkıyor hep engel olamıyorum kendime.

Öyle bir durumda olmuş olabilir evet.3-4 aylık bir ayrılığımız oldu bu sürecin sonunda ben kendisine gidip çok çabaladım, dil döktüm.İstemediğini artık sevmediğini söyledi.Aradan 1 ay geçtikten sonra tekrar geldi.Benden sonra birisiyle denemiş.Sarılırken bile aklıma sen geliyordun daha huzurla sarılırdım sana diyor.Veya başıma birşey geldiğinde kimi arayabilirim siye düşündüğümde hep sen geliyordun diyerek geri döndü.Öyle güzel öyle tatlı konuşuyordu ve öyle istekliydiki ben sevgisinin saf olduğuna eminim.Fakat ortada bir sevgi varmı yokmu onu anlayamıyorum artık.Sevmiyorum diyor bırakıyorum 1 ay sonra geliyor affediyorum gene sevmediğini söylüyor.Belkide söylediğiniz gibi kolay affettiğim için böyle kaçan kovalanır durumuna düşmüş olabiliriz.

Giden gitmiştir gittiği gün bitmiştir ben gideni değil giden beni kaybetmiştir.

Facebook sözleri gibi ama doğru. Değerli olduğunu bilmen gerekiyor. Maalesef her ilişki mutlu sonla bitmiyor. Açıkcası hayatım da hiç birisi olmadı. Olmasını istediklerim oldu ama her zaman bir olumsuza döndü. Hatta bir keresinde teklif edeceğim zaman ona veririm diye sevdiği bez bebeği almıştım. Daha bi çay bile içemedik aldığım bez bebek elimde kaldı. Dolabım da öylece durur. İşin kötü tarafı aynı iş yerinde çalışıyorduk ve ben bu şekilde aylarca işe gidip gelmiştim. Zor bir süreçti ama insan alışıyor.

Şayet onu görme gibi bir durumun yoksa gönül alışıyor. İnsan şey düşünüyor. Ya onsuz olmazsa hiç birisiyle olmaz, olamaz. Pekala da oluyor.

Kendini tamir etmesini bilmen gerekiyor. Lal olmak güzel bir şey. Bir kenara çekil kendi hayatını yaşamaya çalış. Onsuz yapamadığını ona göstermen artık hiç bir işe yaramaz. Çünkü onun da kararlarına saygı duyman gerekiyor. Şuan senin yaptığın bireysel çabadan başka bir şey değil. O istemiyorsa elini cebine koyup oradan ayrılacak ve bunu kabul edeceksin.

Yaşadıklarını yaşayan binlerce insan var, emin ol. Sen senin durumu farklı sanırsın ama değildir. Bir nakarattır dünya. O yüzden, karşı tarafa da saygı duyup artık sende kırmızı çizgini çek.

.Sarılırken bile aklıma sen geliyordun daha huzurla sarılırdım sana diyor.

Herkese günaydın r10 ahalisi..