Öncelikle sen değerlisin unutma! Yaşananlardan hep ders al. Aynı şeyleri kendine tekrar yaşatma. En önemlisi bir karar alman gerek ve bu karar arkasında çok zorda olsa güçlü durman gerek. Hiç bir şey eskisi gibi değil. Kendini kandırmayı ve duygusallığı bir kenara bırak. Net ol. Herkes verdiği ve attığı adımın bedelini ödeyecek. Karşı tarafla ilgili olan tüm anı, fotoğraf, parfüm, vb gibi ne varsa ortadan kaldır. Geri dönüp asla bakma, hayatı akışına bırak.
Hala ondan dönüş beklemen kendine saygısızlık değil mi? düşün. Başka biriyle denemesi bile karşı tarafın sağlıksız düşündüğünü gösteriyor. Kendine bunu yakıştırıyor musun? O kadar anı vs karşı taraf bu hareketleri yaparken sen neden oturup ağlamayı tercih ediyorsun? Hayata bir kez geliyoruz hayatı yaşamalısın. Karar ver ve eyleme geç!
Unutma sen değerlisin! Sen önemlisin! Bunları anlayan kişilere fırsat ver. Vakit kaybetme, önünde güzellikler seni bekliyor.
Psikolojik olarak çöküşteyim...
31
●1.166
- 23-05-2021, 10:36:02
- 23-05-2021, 11:24:46Yaşanılanlardan ders alıyorum kendimce bir sonuca varıyorum fakat uygulama aşamasında tıkanıyorum şuanda ne yazık ki.Anıları kaldırmam için benim ya amasyayı yakmam lazım yada burdan taşınmam lazım veya aklımdan silip atmam lazım kendisini.Burası küçük şehir anımızın olmadığı yer yok diyebilirim kısacası.Evet bir başkasıyla denemesine birşey diyemiyorum bende denedim çünkü ve bende yapamadım hatta yanlış hatırlamıyorsam ben ondan önce denedim yapamadım ve kendisine geri dönmek istedim.O zamanlar hayatında birisi yokmuş olmamışta biz ayrıldıktan sonra.Konuştuğu falan olmuş illaki ama istememiş hiç.Ben döndüğümde benide istemedi böyle rahatım, mutluyum kimseye tahammülüm kalmadı artık diyordu.Biraz uğraştım çabaladım olmadı.1 ay sonra bir başkasıyla denemiş o da benim gibi yapamamış ve geri dönmüş.Deneyebilir elbette fakat sağlıksız düşündüğü kısmına şurada katılıyorum.Kendini bazı konularda şartlamış gibi davranıyor.Yani benimle birlikteyken yan yanayken gerçekten mutluyuz eğleniyoruz gülüyoruz.Fakat öyle bir şartlamışki kendisini geçmişe takılmış kalmış.Kendini benimle mutlu olamayacağına, benimle olmayacağına dair inandırmış.Ayrıyken hep bunları düşünmüş kafasında böyle yer etmiş muhtemelen.Dolayısı ile en ufak şeyim gözüne batıyordu belki.Ben bu durumda bir psikolog veya başka bir profesyonelden destek alarak kurtarabileceğimizi düşünüyordum.Kendisi bana biz neleri aşmadık bunlarımı aşamayacağız önce kendimiz deneyelim demişti bende kabul etmiştim.Kendimiz deneyip başaramayınca birden buz kesiyor ve beni görmüyor, duymuyor, işitmiyor.Psikoloğa gidelimde desem yokberqan adlı üyeden alıntı: mesajı görüntüle
) Aslında çözülemeyecek şeyler değildi.Sadece kafa yapısını anlamaya çalışıyorum.Birbirini bu kadar iyi tanıyan, bu kadar bağlı insanların bu hale gelmesine, bu hale gelmeme üzülüyorum ister istemez.Bilmiyorum belki bu sefer farklı olur deneyecek olursa yeni ilişkisinde belki daha mutlu olur belki bende daha mutlu olurum.Zaman gösterecek herşeyi.
Sabah sabah güzel geldiVitruvius adlı üyeden alıntı: mesajı görüntüle - 23-05-2021, 11:26:15Keşke adsensem olsaydı da o banlansaydı 😄 Bakalım zaman gösterecek neyin neyi söktüğününeoplan37 adlı üyeden alıntı: mesajı görüntüle
- 23-05-2021, 13:38:28Dervişin biri, uzun ve yorucu bir yolculuktan sonra bir köye ulaşır. Karşısına çıkanlara kendisine yardım edecek, yemek ve yatak verecek biri olup olmadığını sorar. Köylüler kendilerinin de fakir olduklarını, evlerinin küçük olduğunu söyler ve Şakir diye birinin çiftliğini tarif edip oraya gitmesini tavsiye ederler.
Derviş yola koyulur,birkaç köylüye daha rastlar.Onların anlattıklarından Şakirin bölgenin en zengin kişilerinden biri olduğunu anlar. Bölgedeki ikinci zengin ise Haddad adında başka bir çiftlik sahibidir.
Derviş Şakir’in çiftliğine varır. Çok iyi karşılanır, iyi misafir edilir, yer içer, dinlenir. Şakir de aileside hem misafirperver hem de gönlü geniş insanlardır…
Yola koyulma zamanı gelip Derviş, Şakir’e teşekkür ederken, “Böyle zengin olduğun için hep şükr et.”der. Şakir ise şöyle cevap verir: “Hiçbir şey olduğu gibi kalmaz. Bazen görünen gerçeğin ta kendisi değildir. Bu da geçer…”
Derviş Şakir’in çiftliğinden ayrıldıktan sonra bu söz üzerine uzun uzun düşünür. Bir kaç yıl sonra dervişin yolu yine aynı bölgeye düşer. Şakir’i hatırlar, bir uğramaya karar verir. Yolda rastladığı köylüler ile sohbet ederken Şakir den söz eder. “Haa o Şakir’mi” der köylüler, “O iyice fakirledi, şimdi Haddad’ın yanında çalışıyor.”
Derviş hemen Haddad’ın çiftliğine gider, Şakir’i bulur. Eski dostu yaşlanmıştır, üzerinde eski püskü giysiler vardır. Üç yıl önceki bir sel felaketinde bütün sığırları telef olmuş, evi yıkılmıştır. Toprakları da işlenemez hale geldiği için tek çare olarak selden hiç zarar görmemiş ve biraz daha zenginleşmiş olan Haddad’ın yanında çalışmak kalmıştır. Şakir ve ailesi üç yıldır Haddad’ın hizmetkarıdır.
Şakir bu kez Derviş’i son derece mutevazi olan evinde misafir eder. Kıt kanaat yemeğini onunla paylaşır… Derviş vedalaşırken Şakir’e olup bitenlerden ötürü ne kadar üzgün olduğunu söyler ve Şakir’den şu cevabı alır: Üzülme… Unutma,bu da geçer…”
Derviş gezmeye devam eder ve yedi yıl sonra yolu yine o bölgeye düşer. Şaşkınlık içinde olup biteni öğrenir. Haddad birkaç yıl önce ölmüş, ailesi olmadığı içinde bütün varını yoğunu en sadık hizmetkarı ve eski dostu Şakir’e bırakmıştır. Şakir Haddad’ın konağında oturmaktadır, kocaman arazileri ve binlerce sığırı ile yine yörenin en zengin insanıdır.
Derviş eski dostunu iyi gördüğü için ne kadar sevindiğini söyler ve yine aynı cevabı alır: “Bu da geçer…”
Bir zaman sonra Derviş yine Şakir’i arar. Ona bir tepeyi işaret ederler. Tepede Şakir’in mezarı vardır ve taşında şu yazılıdır: “Bu da geçer…”
Derviş, “ölümün nesi geçecek?” diye düşünür ve gider. Ertesi yıl Şakir’in mezarını ziyaret etmek için geri döner; ama ortada ne tepe vardır nede mezar. Büyük bir sel gelmiş,tepeyi önüne katmış, Şakir’den geriye bir iz dahi kalmamıştır…
O aralar ülkenin sultanı, kendisi için çok değişik bir yüzük yapılmasını ister. Öyle bir yüzük ki, mutsuz olduğunda umudunu tazelesin, mutlu olduğunda ise kendisini mutluluğun tembelliğine kaptırmaması gerektiğini hatırlatsın… Hiç kimse Sultanı tatmin edecek böyle bir yüzük yapamaz. Sultanın adamları da bilge Derviş’i bulup yardım isterler. Derviş, Sultanın kuyumcusuna hitaben bir mektup yazıp verir. Kısa bir süre sonra yüzük Sultan’a sunulur. Sultan önce bir şey anlamaz; çünkü son derece sade bir yüzüktür bu. Sonra üzerindeki yazıya gözü takılır, biraz düşünür ve yüzüne büyük bir mutluluk ışığı yayılır: “Bu da geçer” yazmaktadır.‘Buda geçer Ya Hû’ sözünün aslı bundan bin küsür sene önceye , Bizans dönemine uzanır. Bizanslılar fena bir işe uğradıkları zaman ‘Buda geçer’ manasına gelen ‘k’afto ta perasi’ demektedirler. İbare Selçuklular zamanında İran taraflarına geçer; ama Farsçalaşıp ‘in niz beguzered’ olur. Osmanlılar devrinde Türkçe söylenip ‘bu da geçer’ yapılır. Derken tekkelerde ve dergâhlardada benimsenir ve sonuna ‘Ya Allah’ manasına gelen bir ‘Ya Hû’ ilave edilip ‘BU DA GEÇER YA HÛ’ haline gelir…
Hayat inişli çıkışlıdır.Her zaman bulunduğumuz durumun gelip geçici olabileceği aklımızdan çıkmamalıdır.
- 23-05-2021, 18:05:03Yaşadıklarınızı hissettiklerinizi başka biri anlayamaz bulunduğunuz duruma üzüldüm. Biraz zor bir süreç geçecek fakat sonra yavaş yavaş alışacaksınız. Değersiz hissetmek kadar kötü bir şey yok hele bide en sevdiğiniz insan tarafındansa yaşarken ölmek gibi. Sizin için önerim kısa bir tatil, tur, kamp veya başka bir şey kafanızı dağıtacak bir şeylerle vakit geçirmenizdir. Umarım bir an önce toparlar ve huzura kavuşursunuz.
- 23-05-2021, 21:05:18MitiSen adlı üyeden alıntı: mesajı görüntüleHerkese merhabalar hayırlı sabahlar öncelikle.Elimden gelen herşeyi deniyorum kendimi toparlamak için inanın ki buraya konu açmamda dahil.Kısa bir süre önce 6 senelik ilişkim bitti.Kimileriniz ya bunamı üzülüyorsun, bunamı takılıyorsun diyebilir.Evet buna takılıyor ve buna üzülüyorum O kadar sahiplenmiş ve benimsemişimki onu bırakmak veya kaybetmek beni çok yıpratıyor.2-3 ay gibi bir süre ayrıydık sevmediğini yoğun hissetmediğini ve geçmişte yaşadığımız bazı olaylar yüzünden istemediğini söylerek gitmişti.Aradan 1 ay sonra tekrar geldi pişman olduğunu, o zamanlar nasıl böyle düşündüğünü söyleyerek geri geldi.Tabi o süreçtede çok zorlandım her gün stalklıyordum falan yazdığını şans eseri farkettim.Normalde kabul etmek gibi bir düşüncem yoktu çünkü en değer verdiğim insan beni sevmediğini söyleyerek çok kötü yaralamıştı beni.Gene aynısı oldu.Ufak tartışmalar yaşıyoruz çok saçma sebepler.Direk geçmiş aklına geliyor ve bir anda bambaşka bir insana dönüşüyor.Buz kesiyor bana karşı.Tekrar yoğun hissetmiyorum, sevdiğimi düşünmüşüm benim hatam falan diyip gidiyor.Saat 4-5 te yatıyorum uyandığım saat sabah 8.Bir iş kurmuştum birşeylerle uğraşıyordum fakat uyandığım zaman kalkınca hiçbirşey yapasım yok.Deli gibi uyumak istiyorum, uyandığımda ise yataktan kalkıp çıkasım gelmiyor.Ağır bir depresyon dönemi içerisine girdim.Online psikiyatri ile görüşüyordum yetmiyor, pazartesi günü bulunduğum ildede görüşmeler sağlayacağım.Dükkana gidiyorum ağlıyorum, kardeşime, anneme, arkadaşlarıma anlatıyorum içimi döküyorum ağlıyorum.Durmadan deli gibi gözyaşı döküyorum.Rahatlatıyor ama yetmiyor.2 gece evlerinin orda oturdum gece 2-3 e kadar.Bu son oturmamda yani dün saat 10 gibi bir kavgaya bulaştım.Normalde hiç huyum değildir.Fakat öfke kontrolüm oto kontrolüm yok ne yazık ki.Arada kendimi yumrukluyorum sinirimi çıkaramayınca en son böyle saçma bir olay oldu başkalarıyla tartıştım.O da sesleri duyup indi aşağıya.Zorla geri evine çıkardım ortalık sakinleşince indi konuştuk.Sevmediğini, buraya gelmemi istemediğini ve ulaşmamı istemediğini söyledi.Üzgün olduğumu elimde olan birşey olmadığını duygularıma hakim olamadığımı ve bu hale gelmemin sebebinin kendisi olduğunu söyledim.Senin sevdiğini düşünme hatan yüzünden bu haldeyim dedim.Fakat karşımdaki insan bana buz kesmiş, o kadar ruhsuzlaşmışki gerçekten neler hissettiğimi neler yaşadığımı görmüyor.İlişki içerisindeyken çok mutluydum herşey yolundaydı.Yani sevmemişim diyen kızın hareketlerini görseniz sevmiyor bu demezsiniz.Kendinden o kadar emin konuşuyor ve o kadar güzel davranıyorduki bana bu şekilde bir son beklemediğim içinde kaldıramadım.Toparlanamıyorum.Deli gibi sevdiğim bir insanın beni bu şekilde itmesi, beni sevmediğini söylemesi içimi parçalıyor.Daha önce hiç böyle olaylar yaşamadım hayatımda.Belkide bu yüzden bu süreç böyle zorlu geçiyor.Fakat hala içten içe pişman olup geri dönmesini o kadar çok istiyorumki.Herşeyi yoluna koymayı o kadar çok istiyorum ki ne yapacağımı bilmiyorum.Psikiyatri olaylarına pek sıcak bakmıyorum normalde fakat deniyorum elimden geldiğince.Kısacası durum bu.Okuduğunuz zaman ayırdığınız için çok teşekkür ederim.İçimi dökmek, derdimi anlatmak istedim
Empati yapabiliyorum,o çıkmaza çoğu insan gençken girmiştir.
Benim sorunum istediğim işi yapamamak,başarı kriterlerimi gerçekleştirmemiş olmamdı.Derin bir depresyon,umutsuzluk.Ama boşuna kendini yıpratıyorsun,zaman geçiyor ve sen tüm şansını elinin tersiyle itiyorsun.Bir kere yola çıkınca ve kafaya koyunca her şey yoluna giriyor.Elimden gelenin fazlasını yapmadan ölüp gitmek korkum,başarısız olmak değil.Ki hayatına giren kişi senin geleceğinin çok küçük bir noktası sadece,detay.Bende hiçbir şey yoluna girmez,birdaha eski sevgilim gibi birini bulamam diyordum ama 5 yıl önceki hayatımdan çok daha iyi bir noktadayım.
O yüzden hemen unutup önüne bakmak gerek,birinin peşine çok düşer,sürekli sevginizi vs dile getirirseniz sadece uzaklaşır,size saygısı azalır.Bırak gitsin,sen zerre üzülmeden hayatına devam et başarılı ol,yeni kişiler hayatına girsin yani güçü ol o zaten kendi gelecek.
Robert Greene Baştan Çıkarma sanatı ve iktidar kitaplarını kesinlikle okumalısın,hem kafa dağıtır hem kafandaki düşüncelerin yanlış olduğunu anlamana yardımcı olur.
