Öfke Kontrolü Tedavisi Olan var mı?

Karadenizliyim ve senin söylediklerinden çok daha fazlası vardı bende.
Sinirlendiğim zaman öyle bir bağırırdımki karşımdaki kim olursa olsun korkudan susardı ama karşımdaki susdukça ben daha çok şiddetli bağırırdım sinirimi bir türlü bastıramıyodum. Sinirlendim zaman karşımdaki bayan veya çocuk ise elimi asla ona kaldırmam sinirimi bi yere vurarak bastırmaya çalışıyodum. Ama karşımdaki erkek ise akraba olsa gözüm görmüyordu.
En büyük tedavi duygusal psikolojik bir tedavi. Yoksa niye kızıyosun, niye sinirleniyosun, senle de 2 kelime konuşulmuyor, ne kadar pis huyun var, sakin ol vs vs demeleri beni sakinleştirmek yerine tam tersi iyice sinirlenmeme neden oluyodu sende de öyle olur büyük ihtimal. Sinirliyken nasihat'a pek gelemem şahsen ben.
Ben bir gün anneme öyle sinirlendimki bağırmamak için anne lütfen sus, bağırıcam anne, nolursun anne birşey deme desemde annem susmadı. Ben öyle bir bağırdımki annemin karşımda benden korktuğunu gözlerinin korkuyla bakmasından anladım ve üzüntüden ağladığını görmek şuan dahi bunları yazarken beni resmen tuş ediyor.
O saatten sonra ne zaman sinirlenirsem dişlerimi sıkarım, sinirli hareketler ederim ama ağzımdan tek çıkan kelime sürekli sabır sabır sabır demek ve annemi hatırlamaktır.
Her ne olursa olsun yaratan allah onu öyle yaratmış. İyisiyle kötüsüyle çok saçma salakça aptalca malca hareketler dahi görsem de yaratan onu öyle yaratmış halimize şükretmek lazım diyorum geçiyorum

Evet arkadaşlar saman alevi gibi parlama bir anda sinir sonrasında pişmanlık ve bir şeyleri tekrar toplamaya çalışma. Ofkelendiginiz de öfke kontrolü nasıl yapıyorsunuz? Ya da bunu nasıl tedavi ettiniz. Şiddet eğilimi değil bir şeyleri basitce anlatmak yerine bağırma çağırma gibi durumlar

Yaşadığınız durum da bir çeşit rahatsızlık. Nasıl ki kolumuz, bacağımız kırıldığında ya da kalbimizde bir sorun olduğunda uzman bir hekime başvuruyorsak bunda da işinin uzmanı bir psikiyatrist ya da bir psikoloğa başvurmak gerekir. İnsan, beyninde olup bitenleri gözle göremediği ya da acısını hissedemediği için bu tarz durumlarn bir rahatsızlık, bir hastalık olduğunu tam olarak algılayamıyor. Gerçekten algıladığını düşünenler bile çoğu zaman olaya yüzeysel yaklaşıyor. Çünkü bu algılamayı yapacak olan organın (beynimiz) kendisi rahatsız ya da hasta. Misal kolumuzda, bacağımızda bir sorun olduğunda bu sorunu algılayacak olan organ beynimiz olduğu için olaya dışarıdan bakmış oluyor ve kolayca durum tespiti yapabiliyor ama kendisi hasta olduğunda bunu tam olarak yapamıyor. Durumun farkında olduğunda bile kendi kendine sorunu aşmaya çalışıyor. Bu da kolay olmuyor hatta çoğu zaman başarısız oluyor. Eğer kişi biraz kaderciyse en sonunda "ne yapayım ben de böyleyim" deyip sorunun üzerini örtüyor.
Benzer bir sorun bir yakınımda da var. Hatta dün çok sorunlu bir gündü onun açısından. Tabi bizim açımızdan da. Kendisini bir şekilde ikna edip bir psikiyatrist'e götürmeyi planlıyorum. Başka türlü düzelecek gibi görünmüyor. Psikiyatrist'in önerdiği tedaviyi (ilaç ya da başka bir şey) düzenli uygularsanız sizin bile şaşıracağınız bir biçimde sorununuzun çözülebileceğini düşünüyorum.
Yine bir başka yakınım da yaşadığı bazı olaylardan sonra birkaç yıl önce anksiyete bozukluğu yaşamaya başlamıştı. Tabi biz bunu o süreçte anlayamamıştık. Bir süre düzelmesini bekledik fakat daha da kötüye gidiyordu. Son çare olarak bir psikiyatrist'e başvurduk. İlaç tedavisi verdi ve ilaçlar olabildiğince düzenli kullanılmaya çalışıldı. Tabi biz de elimizden geldiğince destek olmaya çalıştık. Sonuç gerçekten iyiydi. Şu an o rahatsızlıktan eser yok diyebilirim. Kendisi bile o zamanlarını hatırlayıp "ne acayip bir kafam varmış", "direkten dönmüşüm" falan diyor.
Umarım siz de yaşadığınız sorunlardan kurtulabilirsiniz.

Vallah ben karşıdakine pek birşey yapmıyorum bu konularda özellikle hanımla atıştığımızda direk duvara yumruk atıyorum nadiren de olsa kafa atıyorum. Geçici çözüm oluyor rahatlıyorum, sonra bir adet antideprasanı alıp rahatlıyorum. Ne yapsam önüne geçemedim bu durumun.