Karadenizliyim ve senin söylediklerinden çok daha fazlası vardı bende.
Sinirlendiğim zaman öyle bir bağırırdımki karşımdaki kim olursa olsun korkudan susardı ama karşımdaki susdukça ben daha çok şiddetli bağırırdım sinirimi bir türlü bastıramıyodum. Sinirlendim zaman karşımdaki bayan veya çocuk ise elimi asla ona kaldırmam sinirimi bi yere vurarak bastırmaya çalışıyodum. Ama karşımdaki erkek ise akraba olsa gözüm görmüyordu.
En büyük tedavi duygusal psikolojik bir tedavi. Yoksa niye kızıyosun, niye sinirleniyosun, senle de 2 kelime konuşulmuyor, ne kadar pis huyun var, sakin ol vs vs demeleri beni sakinleştirmek yerine tam tersi iyice sinirlenmeme neden oluyodu sende de öyle olur büyük ihtimal. Sinirliyken nasihat'a pek gelemem şahsen ben.
Ben bir gün anneme öyle sinirlendimki bağırmamak için anne lütfen sus, bağırıcam anne, nolursun anne birşey deme desemde annem susmadı. Ben öyle bir bağırdımki annemin karşımda benden korktuğunu gözlerinin korkuyla bakmasından anladım ve üzüntüden ağladığını görmek şuan dahi bunları yazarken beni resmen tuş ediyor.
O saatten sonra ne zaman sinirlenirsem dişlerimi sıkarım, sinirli hareketler ederim ama ağzımdan tek çıkan kelime sürekli sabır sabır sabır demek ve annemi hatırlamaktır.
Her ne olursa olsun yaratan allah onu öyle yaratmış. İyisiyle kötüsüyle çok saçma salakça aptalca malca hareketler dahi görsem de yaratan onu öyle yaratmış halimize şükretmek lazım diyorum geçiyorum