Boşanmalı mıyım bilmiyorum. Hayat böyle devam eder mi....

Allah yardımcınız olsun.

Selamlar hocam, 26 yaşında bir kardeşin olarak 2 senedir evliyim. Çok ama çok zor zamanlar geçirdim. İntihar etme eşiğine geldim sürekli her şeyi içime attım. Sürekli herkes nasılsın? diye sorduğunda "iyiyim" yanıtını veriyordum 2000tl ile 1 ay geçirdiğim zamanlar oldu. Köpeğime mama alamadığım zamanlar oldu. Eşim olmasaydı muhtemelen çoktan intihar etmiştim. Çünkü sürekli arkamda durdu ve elbet bu günlerin geçeceğini söyledi. 6 Senedir birbirimizi tanıyoruz asla ama asla birbirimize saygıda kusur etmiyoruz. Bir şey yapılacaksa beraber yapıyoruz beraber karar veriyoruz. Eşim bana o zamanlarda "sen nasıl bir kocasın" tarzı cümleler kursaydı muhtemelen şuan yazdığım bu mesajı yazamıyor olacaktım.
Burada amacım kendi eşimi övmek değil, senin durumuna düşmediğim için nasıl hissettiğini tahmin edemiyorum. Ayrılmakta kolay bir süreç değil.
Ben senin yerinde olsaydım karşıma alır konuşmaya çalışırdım baktım herhangi bir gelişme yok. Anlaşmalı boşanırdım. Bunları yazmak kolay gibi duruyor ama muhtemelen sende kafanda bunları binlerce kez kurmuşsundur ama adım atacak cesaret malesef kolay kolay gelmiyor. İnşallah bir an önce durumu çözüme kavuşturursun selametle.

Anladığım kadarıyla eşiniz size olan saygısını yitirmiş, bu şekilde devam edebilmeniz çok zor. Düzeltmeye çalışın aranızı desem onu da denemişsiniz ama aynı sorunlar devam ediyor. Haddime değil akıl vermek fakat boşanmak en doğrusu gibi görünüyor bundan sonrası birbirinizi yıpratır.

90+72 bin para giren evde huzur yok..

Ah insan evladı ne doyumsuz bir varlıksın.. Hep fazlasını istiyorsun..

Allah yardımcınız olsun hocam. Olacakla öleceğe çare yok o şey olacak ama iyi ama kötü fark etmiyor.

Allah yardımcınız olsun hocam bundan fazlasını yazmak bana düşmez

gerçekten çok üzüldüm.

eskiden alkolik ya da kumarbaz kocalardan dolayı evliliklerde sorunlar çıkardı. şimdi ise gözü doymayan ve istekleri bitmeyen kadınlardan dolayı...

Allah yardımınız olsun.

Aynı durumu yaşadım 2 yıl oldu Allah'dan cocuk falan yok bende, çirkefliğin kralını gördüm insan aynı evde yaşamayınca anlamıyor şuanda davalı durumdayım sizede geçmiş olsun Allah sabır versin işin sonu dahada kötüye gidecek anlattıklarınızı gördüğüm için söylüyorum bizzat yaşadım çünkü bir evlilikte saygı yoksa eğer o iş gerçekten bitmiştir.

Allah yardımcınız olsun, işiniz çok zor ama iyi karar vermeye bakın

Bundan 2 sene önce bir evlilik yaptım. Herşey çok güzeldi. Fakat meğersem bir insan evlenip aynı evin içinde yaşayınca tanınıyormuş, sevgililik ve nişanlılık boş işmiş. Evliliğimizde 1 çocuğumuz oldu. Şuan 7 aylık. En çok çocuğuma üzülüyorum.

Evliliğimizde zaman geçtikçe herşey kötüye sarmaya başladı. Eşimin bana olan saygısızlığı, saygı duymamsı gibi. Eşimin ailesine de alışamadım ve bana çok yanlış şeyler yaptılar. Eşim beni korumadı. Tarafsız oldu. Eşimde anneme saygı duymadı. Araları zaten açık.

Bekarken yapmadığım şeyleri eşime evlenmeden önce kestim. Mesela bulaşık yıkamam çamaşır atmam gibi. Evlilik değiştiriyormuş. Eşim beni değiştirmeye çalıştı. Olabildiğince eşime yardım etmeye işini hafifletmeye çalıştım. Ama beceriksiz demeye başladı. Ben yardım ettikçe evlilikte beklentisi artmaya başladı. Ayağımızı yorganımıza göre uzatamadık. Eşim yanımda olmadı çok açıldık maddi olarak. Ve her zaman bana diyor senden evlenmeden önce iyiydim şimdi fakirim bu ne diye. Ben maaş alıyorum ama gidiyoe diye. Her ay 60 bin ev kredisi ödüyoruz. Bir maaş gidiyor. Bi maaştan geçinmeye çaöışıyoruz. Devamlı başka şehirlere gitme meraklısı. Ama paramız yok. Devamlı her ay bi şeylere gidiyor.

Keşke senle evlenmeseydim diyor, bunun için tartışıyoruz. Bana ağzını bozunca bende dayanamadım bir tokat attım yerin dibine girdim. Yakıştırmadım kendime. Zaman geçti aradan. Bana yine küfür etti. Bende bebek bezini fırlattım kendimi durduramıyorum. Kriz geçirir gibi oluyorum.

Evliliğimizde, eşimlede ilgileniyorum, çocukla da, ama hala eşimi tatmin edemiyorum. Ek işler yapıyorum. Bu sefer çocukla ilgilenmiyorsun diyip duruyor. Tüm yük benim omzumda diye. Ben ne yapacağım bilmiyorum. Boşanma konusunda bazen o boşanmak istiyor ama bazen ben. Ama nedense boşanamıyoruz. Vicdanımız el vermiyor. Son zamanlarda eşim senden önceki hayatım çok güzeldi diyip duruyor. Pişman olduğunu söylüyor.

Bende tek düşündüğüm 6-7 aylık bebeğim. Ondan ayrı kalmak, hasretiyle kalmak istemiyorum. Boşanmak gerçekten basit ve kolay bi şey değil. Manevi yanı bu. Maddi yönü ise eşim ve ben kamudayız. Ama eşim benden 20 bin fazla alıyor. O 90 alırken ben 72 alıyorum. Manevi tazminat istermi bilmiyorum çocuk için. Ama ihtiyacı yok. Hakim eşim fazla kazanmasına rağmen beni tazminat ödemeye mahkum edermi bilmiyorum. Ben çocuğumu da vermek istemiyorum, ben kendim bakarım ama boşanmakta içimden gelmiyor. Kendime olan saygımı kaybettim. Arkadaşlarım bile beni sayarken eşim saymıyor. Evliliğimi kurtarmaya çalıştım. Eşimi anlamaya çalıştım. Ama ben ne zaman anlasam, bambaşka kişiliğe büründüm. Eski halime döndüm. 1 haftanın 4 günü kötüyüz. 3 günün 1 inde orta , 2 gününde iyiyiz. Her evlilik mi böyle bilmiyorum. İçimi buraya dökmek istedim.

@Merkez;
geçmiş olsun hocam. lütfen kalın yazdığım yerleri kendinize okuyun. Ortada çocuk var çok zor bir durum.Ama bu ortamda çocuğun sağlıklı bir şekilde büyümesi mümkün değil. Bana göre siizn evliliğiniz tamamen bitmiş.Size saygı duymayan bir insanla ömür geçmez. oturun kağıda artıları eksileri yazın hayatıızdaki büyük ihtimal eksiler çok daha fazla olacak. ona göre yol almanız sizin için daha sağlıklı olacaktır. Boşanın demiyorum ama boşanmak sizin için daha iyi olacak gibi.