Selamlar hocam, 26 yaşında bir kardeşin olarak 2 senedir evliyim. Çok ama çok zor zamanlar geçirdim. İntihar etme eşiğine geldim sürekli her şeyi içime attım. Sürekli herkes nasılsın? diye sorduğunda "iyiyim" yanıtını veriyordum 2000tl ile 1 ay geçirdiğim zamanlar oldu. Köpeğime mama alamadığım zamanlar oldu. Eşim olmasaydı muhtemelen çoktan intihar etmiştim. Çünkü sürekli arkamda durdu ve elbet bu günlerin geçeceğini söyledi. 6 Senedir birbirimizi tanıyoruz asla ama asla birbirimize saygıda kusur etmiyoruz. Bir şey yapılacaksa beraber yapıyoruz beraber karar veriyoruz. Eşim bana o zamanlarda "sen nasıl bir kocasın" tarzı cümleler kursaydı muhtemelen şuan yazdığım bu mesajı yazamıyor olacaktım.
Burada amacım kendi eşimi övmek değil, senin durumuna düşmediğim için nasıl hissettiğini tahmin edemiyorum. Ayrılmakta kolay bir süreç değil.
Ben senin yerinde olsaydım karşıma alır konuşmaya çalışırdım baktım herhangi bir gelişme yok. Anlaşmalı boşanırdım. Bunları yazmak kolay gibi duruyor ama muhtemelen sende kafanda bunları binlerce kez kurmuşsundur ama adım atacak cesaret malesef kolay kolay gelmiyor. İnşallah bir an önce durumu çözüme kavuşturursun selametle.