Boşanmalı mıyım bilmiyorum. Hayat böyle devam eder mi....

Bundan 2 sene önce bir evlilik yaptım. Herşey çok güzeldi. Fakat meğersem bir insan evlenip aynı evin içinde yaşayınca tanınıyormuş, sevgililik ve nişanlılık boş işmiş. Evliliğimizde 1 çocuğumuz oldu. Şuan 7 aylık. En çok çocuğuma üzülüyorum.

Evliliğimizde zaman geçtikçe herşey kötüye sarmaya başladı. Eşimin bana olan saygısızlığı, saygı duymamsı gibi. Eşimin ailesine de alışamadım ve bana çok yanlış şeyler yaptılar. Eşim beni korumadı. Tarafsız oldu. Eşimde anneme saygı duymadı. Araları zaten açık.

Bekarken yapmadığım şeyleri eşime evlenmeden önce kestim. Mesela bulaşık yıkamam çamaşır atmam gibi. Evlilik değiştiriyormuş. Eşim beni değiştirmeye çalıştı. Olabildiğince eşime yardım etmeye işini hafifletmeye çalıştım. Ama beceriksiz demeye başladı. Ben yardım ettikçe evlilikte beklentisi artmaya başladı. Ayağımızı yorganımıza göre uzatamadık. Eşim yanımda olmadı çok açıldık maddi olarak. Ve her zaman bana diyor senden evlenmeden önce iyiydim şimdi fakirim bu ne diye. Ben maaş alıyorum ama gidiyoe diye. Her ay 60 bin ev kredisi ödüyoruz. Bir maaş gidiyor. Bi maaştan geçinmeye çaöışıyoruz. Devamlı başka şehirlere gitme meraklısı. Ama paramız yok. Devamlı her ay bi şeylere gidiyor.

Keşke senle evlenmeseydim diyor, bunun için tartışıyoruz. Bana ağzını bozunca bende dayanamadım bir tokat attım yerin dibine girdim. Yakıştırmadım kendime. Zaman geçti aradan. Bana yine küfür etti. Bende bebek bezini fırlattım kendimi durduramıyorum. Kriz geçirir gibi oluyorum.

Evliliğimizde, eşimlede ilgileniyorum, çocukla da, ama hala eşimi tatmin edemiyorum. Ek işler yapıyorum. Bu sefer çocukla ilgilenmiyorsun diyip duruyor. Tüm yük benim omzumda diye. Ben ne yapacağım bilmiyorum. Boşanma konusunda bazen o boşanmak istiyor ama bazen ben. Ama nedense boşanamıyoruz. Vicdanımız el vermiyor. Son zamanlarda eşim senden önceki hayatım çok güzeldi diyip duruyor. Pişman olduğunu söylüyor.

Bende tek düşündüğüm 6-7 aylık bebeğim. Ondan ayrı kalmak, hasretiyle kalmak istemiyorum. Boşanmak gerçekten basit ve kolay bi şey değil. Manevi yanı bu. Maddi yönü ise eşim ve ben kamudayız. Ama eşim benden 20 bin fazla alıyor. O 90 alırken ben 72 alıyorum. Manevi tazminat istermi bilmiyorum çocuk için. Ama ihtiyacı yok. Hakim eşim fazla kazanmasına rağmen beni tazminat ödemeye mahkum edermi bilmiyorum. Ben çocuğumu da vermek istemiyorum, ben kendim bakarım ama boşanmakta içimden gelmiyor. Kendime olan saygımı kaybettim. Arkadaşlarım bile beni sayarken eşim saymıyor. Evliliğimi kurtarmaya çalıştım. Eşimi anlamaya çalıştım. Ama ben ne zaman anlasam, bambaşka kişiliğe büründüm. Eski halime döndüm. 1 haftanın 4 günü kötüyüz. 3 günün 1 inde orta , 2 gününde iyiyiz. Her evlilik mi böyle bilmiyorum. İçimi buraya dökmek istedim.

çocuk olup olmaması artık önemli değil böyle devam etmesi ilerde çocuğunda zararına olur. bir yuvada mutluluk yoksa çocuk bahane olamaz boşanmak en iyisi gibi duruyor

hocam Allah yar ve yardımcınız olsun. "Keşke senle evlenmeseydim " şu söz bile adamın içini kemirir. Yaşadığınız şeylere umarım çözüm bulabilirsiniz.

Kendi kurallardan imtiyaz verme inceldiği yerden kopsun bu zamanda seven öpülür öpen sevilir. Ha hepsi mi öyle çogunluğu öyle şimdikilerin.

Tek söyleyeceğim; bu şekilde ömür geçmez hocam.

Saygi yoksa o evlilik yurümez hocam

Allah kolaylık versin zor durum

her evlilik böyle değil en iyi durum boşanmak gibi duruyor kimse zarar görmeden

Çok geçmiş olsun, hep derim evlenir evlenmez çocuk yapmayın. En kötü 5 yıl bekleyin diye...