ilhnGrbz adlı üyeden alıntı:
mesajı görüntüle
Merhaba R10 ailesi. Sizlerle birşey dertleşmek istiyorum. Etrafımdaki insanların anlatınca takmaya kafaya,alışmaya çalış kelimeleri bana çözüm olmuyor klasik şeyler duymaktan bıktım.
Arkadaşlar ben 3 senelik evliyim. 2 yaşında bir kızım var ellerinizden öper. Daha önce kirada oturuyorduk biz kızım 1 yaşına kadar o evde oturduk ve çok mutluyduk herhangi bir problemimiz yoktu. Ben geçen sene kasım ayında 2+1 bir ev aldım ev sıfır uygun bir evdi. Bize yetiyor aslında. Ama ne olduysa evi aldıktan sonra başladı. Eve çıktık başlarda bunun alışkanlık dönemi olduğunu kafaya takmama gerektiğini düşündüm ama olmadı yapamadım. Evde bana afakanlar basıyor. Daralıyorum. Eve gitmek istemiyorum. Eve gidince zevk almıyorum hiçbirşeyden. Evcimen bi adamım öyle gezmeyi tozmayı çok sevmem. Hatta evde oturmaktan bişeyler yapmaktan yemek vs herşeyi çok severim. Bekarkende böyleydim. Kirada oturduğum evdede böyleydim. Ama aldığımız eve taşındığımızdan beri sürekli sıkıntılar yaşıyorum. Nedendir sorun ne problem ne bir türlü bulamıyorum. Eşimle ve kızımla herhangi bir problem yok. Onlara karşı iyiyim çok şükür. Eşimle konuşunca rahatlıyorum ama artık benim bu durumumdan korkmaya başladı ve çok üzülüyor.Bu yüzden yansıtmıyorum ve çok düşünmeye başladım. Düşündükçe akşamları geç uyumaya sabahları yorgun uyanmaya başladım. Evli olanlar bilir ev içi bazı skıntılarım çıktı özel konular.Ben ne yapacağım hiç bilmiyorum.Çok yüksek maaşlarla çalışan biri değilim. Eskisi gibi ek iş hiç yok.Şu an bile zar zor geçiniyorum.Güçlüklerle bir ev aldım. Şimdi evi satıp yeni bir ev almam mümkün değil bulamam çünkü. Çok kötü aradayım ne yapacağımı bilmiyorum. Böyle bir problem yaşayıp çözüme kavuşabilen kimse yokmu? Psikolojik destek aldım arkadaşlar antideprasan felan verdiler evet rahatlıyor ama ilaç çözüm değil ev hakkına düşüncelerimi değiştirmiyor.. Okuyup vakit ayıran arkadaşlarıma teşekkür ederim. İyi forumlar herkese.
Arkadaşlar ben 3 senelik evliyim. 2 yaşında bir kızım var ellerinizden öper. Daha önce kirada oturuyorduk biz kızım 1 yaşına kadar o evde oturduk ve çok mutluyduk herhangi bir problemimiz yoktu. Ben geçen sene kasım ayında 2+1 bir ev aldım ev sıfır uygun bir evdi. Bize yetiyor aslında. Ama ne olduysa evi aldıktan sonra başladı. Eve çıktık başlarda bunun alışkanlık dönemi olduğunu kafaya takmama gerektiğini düşündüm ama olmadı yapamadım. Evde bana afakanlar basıyor. Daralıyorum. Eve gitmek istemiyorum. Eve gidince zevk almıyorum hiçbirşeyden. Evcimen bi adamım öyle gezmeyi tozmayı çok sevmem. Hatta evde oturmaktan bişeyler yapmaktan yemek vs herşeyi çok severim. Bekarkende böyleydim. Kirada oturduğum evdede böyleydim. Ama aldığımız eve taşındığımızdan beri sürekli sıkıntılar yaşıyorum. Nedendir sorun ne problem ne bir türlü bulamıyorum. Eşimle ve kızımla herhangi bir problem yok. Onlara karşı iyiyim çok şükür. Eşimle konuşunca rahatlıyorum ama artık benim bu durumumdan korkmaya başladı ve çok üzülüyor.Bu yüzden yansıtmıyorum ve çok düşünmeye başladım. Düşündükçe akşamları geç uyumaya sabahları yorgun uyanmaya başladım. Evli olanlar bilir ev içi bazı skıntılarım çıktı özel konular.Ben ne yapacağım hiç bilmiyorum.Çok yüksek maaşlarla çalışan biri değilim. Eskisi gibi ek iş hiç yok.Şu an bile zar zor geçiniyorum.Güçlüklerle bir ev aldım. Şimdi evi satıp yeni bir ev almam mümkün değil bulamam çünkü. Çok kötü aradayım ne yapacağımı bilmiyorum. Böyle bir problem yaşayıp çözüme kavuşabilen kimse yokmu? Psikolojik destek aldım arkadaşlar antideprasan felan verdiler evet rahatlıyor ama ilaç çözüm değil ev hakkına düşüncelerimi değiştirmiyor.. Okuyup vakit ayıran arkadaşlarıma teşekkür ederim. İyi forumlar herkese.
Başka bir yerden al.
Bulunduğun konum sana iyi gelmiyordur.
