• 09-01-2016, 12:53:03
    #1
    - Öğretmenlerimizi görünce korkudan yolumuzu değiştirir, onlara bırakın saygısızlığı konuşurken yanlış kelime kullanacağız diye korkardık. Sınıfta kalmayı bırakın, zayıf not getireceğiz diye kara kara düşünürdük.

    - Büyüklerimize toplu taşıma araçlarında yer vermek için birbirimizle yarışırdık.

    - Bayramlarda büyüklerimizi ziyaret eder elini öperdik. Bayramlar bir başka güzeldi.

    .......
    ....
    ..

    Daha verilecek çok örnek var ama şimdi görüyorumki gençlik cep telefonu ve sosyal ağ bağımlısı olmuş. Öğretmenlere hakareti bırakın dayak atanlarımı ararsın, sınıfta kalmanın imkansızlaştığı bir eğitim sisteminde sadece okulda saat doldurmak için gidenimi. Büyüklere bırakın yer vermeyi konuşurken saygı duyan yok. Elde cep telefonu kulağında kulaklık dünya yansa önemsemeyen, dünyadan habersiz, sadece günü yaşayan ve tüketen ama sorgulamayan bir nesil yetişiyor..... Ebeveyinlerinlere büyük görev düşüyor ama nesil gittikte deformasyona uğruyor....

    Ellerinden cep telefonu, bilgisayarını al sudan çıkmış balığa dönüyorlar. Sosyalleşmeden çok asosyaleşiyorlar. Ezülmemek elde değil....
  • 09-01-2016, 13:01:01
    #2
    Bu durumun en büyük sorumlusu aslında bu nesilleri yetiştiren büyüklerimiz. Büyüklerimiz diyorum çünkü yaşım 24. Bende çok eski nesil sayılmam. Öğretmen çocuğu olarak şahit olduğum bir durumdur ailenin gelip öğretmenden hesap sorması. Hemde oğlunun(benim) yanımda hakarete varan cümleler kullanması.
  • 09-01-2016, 13:06:39
    #3
    Kimlik doğrulama veya yönetimden onay bekliyor.
    Sormayın hocam, bende çok şikayetçiyim bu durumdan. Bizim evin orada bir okul bahçesi var, hafta içi, okuldan bir çıkardık hava kararıncaya kadar maç yapardık. Hava karardıktan sonra, marketten çekirdek alıp hep beraber çekirdek yerdik, birbirimize fıkralar anlatıp kahkalar atardık. Hepimiz birden evlere dağılmayalım diye, evi okula yakın olan kişi eve gidip 1 bütün ekmeğin arasına domates peyniri doldurur getirirdi, kaç kişiysek hepimiz birer lokma da olsa bölüşürdük. Bizimkiler eve çağırdıklarında, eve girmemek için saatlerde sokakta ağladığımı hatırlıyorum ben. Hafta sonları arkadaşlarla buluşur bisikletler ile pikniğe giderdik. Benim jenerasyonum bu şekilde büyüdü. Şimdiki nesil hem çok saygısız, hem çok asosyal hem de dostluk kelimesinin anlamını tam olarak idrak edemiyorlar. Biz eve girmemek için ağlardık, şimdikiler ise evden çıkmamak için ağlıyor. Biz çocukluğumuzu ve ergenlik dönemimizi doya doya yaşamışız gerçekten. Şimdiki çocuklara çok acıyorum açıkcası ve üzülüyorum.
  • 09-01-2016, 13:22:21
    #4
    Kardeşimle dostluk üzerine yeni konuştuk telefonda. Yaşı 13. Öyle bir anlattı ki, para ve çıkar ilişkisi üzerine kurulmuş arkadaşlıklar var bu yaşlarda. 2 farklı arkadaşının tartışmasında arada kaldığını anlattı. İkiside taraf olmasını istemiş ve kardeşimde ikisine olaya kendisinin karıştırılmamasını istemiş. Şuan iki arkadaşı da kardeşimle görüşmüyor "Yaşınız kaç daha" demeden edemedim.

    Okul arkadaşları tamamen ödevler üzerine. Okul dışında görüşmüyorlar. Sohbet edelim diye aradığım zaman bana oynadığı online oyunları anlatıyor. Ben onun yaşındayken babamın arkadaşlarıyla yaptığı halı saha maçlarını izleyebilmek için tüm hafta yapmam gerekenleri eksiksiz yapardım.

    İlk bisikletimi kendi paramla aldım. Şu an kardeşime bakıyorum da, bilgisayar, tablet, telefon hepsi var. Bisiklet? Yok tabiki. Kitap? ilgi alanları dışında oda yok.

    Eleştiri yapıyorum aslında ailem ile ilgili. Ama durum budur.
  • 09-01-2016, 13:24:46
    #5
    Allah sonumuzu hayir etsin..
  • 09-01-2016, 13:33:33
    #6
    Üyeliği durduruldu
    Benim de en rahatsız olduğum konu KÜFÜR.

    Sokakta bacak kadar çocuğun ağzından öyle küfürler çıkıyor ki. Onun yetiştirdiğinden de ne olacağı belli.
    Youtube'ta bir video izleyeyim diyorsun, biri herhangi bir konuda olumsuz ya da kendisi gibi düşünmeyen bir laf mı etti, millet başlıyor altına sıra sıra...
    Sokakta görse abi çekeceği adamlara, klavye başına geçince cesaret geliyor.
    Nostaljicilik yapmayacağım da, ne zaman özel televizyonlar açıldı ondan sonra bu işler böyle oldu.
    Kızlarda sürekli bir teşhircilik hali, erkeklerde belden aşağı muhabbetler...

    Ben normalde kendimden 1 yaş büyük adama bile abi derim. Bakıyorsun dün sokakta top oynayıp pışpışladığın velet sana adınla hitap ediyor.
    Hoş gerçek hayatta böyle de forumlarda da farklı değil.

    Hakikaten dayak bazen cennetten çıkma.
  • 09-01-2016, 13:35:07
    #7
    Çok Haklısınız.
  • 10-01-2016, 22:03:35
    #8
    Gençligin % 90 i uçmuş valla ..
  • 10-01-2016, 22:27:03
    #9
    Maalesef öyleler
    Mahallede gürültü patırdı yapıyorlar, biri bir şey derse sessiz olun vs denilirse hemen karşılık veriyorlar. Sanane (abla,abi) kapat kapını içeri gir diyorlar. Bu ne özgüven.
    Biz küçükken top oynarken biri bir şey dedimi oynamayı bırakır rahatsızlık vermiyeceğimiz yer arardık. Şimdi ki nesile aşırı özgüven yüklendi. Maçlara gidip bağırmayı, bir iki kızla çıkmayı ve arkasında bir iki kendisinden büyük akrabası olmasını özgüven ve güç sanıyorlar.

    Telefon konusu da almış başını gitmiş. Otobüste her 10 kişiden 8 i telefona kapanmış. Geçen biri karşımdan gelirken telefona kitlenmiş yürüyor bende hiç yönümü değiştirmedim ve çarptı bana ve dediği şey " önüne baksana yağhhh ".