Sormayın hocam, bende çok şikayetçiyim bu durumdan. Bizim evin orada bir okul bahçesi var, hafta içi, okuldan bir çıkardık hava kararıncaya kadar maç yapardık. Hava karardıktan sonra, marketten çekirdek alıp hep beraber çekirdek yerdik, birbirimize fıkralar anlatıp kahkalar atardık. Hepimiz birden evlere dağılmayalım diye, evi okula yakın olan kişi eve gidip 1 bütün ekmeğin arasına domates peyniri doldurur getirirdi, kaç kişiysek hepimiz birer lokma da olsa bölüşürdük. Bizimkiler eve çağırdıklarında, eve girmemek için saatlerde sokakta ağladığımı hatırlıyorum ben. Hafta sonları arkadaşlarla buluşur bisikletler ile pikniğe giderdik. Benim jenerasyonum bu şekilde büyüdü. Şimdiki nesil hem çok saygısız, hem çok asosyal hem de dostluk kelimesinin anlamını tam olarak idrak edemiyorlar. Biz eve girmemek için ağlardık, şimdikiler ise evden çıkmamak için ağlıyor. Biz çocukluğumuzu ve ergenlik dönemimizi doya doya yaşamışız gerçekten. Şimdiki çocuklara çok acıyorum açıkcası ve üzülüyorum.