Otobüs durağında kalan hayatım..

bu konu beni boşluğa düşürdü...

Hocam rabbim kalbinize ferahlık versin, kızmayın bana ama değecek biri olsaydı karşınızda değil yanınızda beyazler içinde görürdünüz.

Artık bazı şeyler o kadar çok basitleşti ki, o olmazsa başkası, başkası olmazsa elbet biri kafasında çoğu kişi artık, İnsanlar don değiştirir gibi birilerini değiştirdiği için artık bu alışkanlık haline geldi sadıklık duygusu hissiyatını taşıyabilen insan çok az kaldı, bu söylediğim şeyelr belki o kişiye terstir ama çevresi bile böyleyse size bağlayabilecek bir şey kalmıyor.

Çok üzüldüm gerçekten, iletişim yok, sadık kalabilmek yok ama her şeyi kötüye çekmeye de gerek yok belki yol yakınken olabilecek daha kötü şeylerden önce ayrılması gereken yol ayrımıına geldiniz ve bitti, en iyi olur yanı maalesef bu.

Hayat da maalesef devam ediyor, kalbinizdeki yükü o kadar iyi anlayabiliyorum ki, size burada ne anlatsak, ne söylesek birazdan ilerleyen saatlerde başınızı yastığa koyduğunuzda sar başa olacak her şey. Gezin, tozun, kafanızı dağıtacak şeylerle meşgul edin kendinizi. Başkası kendi hayatına odaklanıp mutlu olmayı seçtiyse, siz karartmayın o güzel kalbinizi. Sevgilerimle hocam kendinize çok iyi bakın, hayat devam ediyor siz kaldığınız yerden devam etmeyin yeni bir hayat, yeni bir düzen kurun kendinize.

Hocam vakit ayırıp okuduğunuz, derdime ortak olduğunuz ve bu kadar gerçekçi, ayakları yere basan bir yorum yaptığınız için çok teşekkür ederim.
Özellikle o "Değecek biri olsaydı karşınızda değil yanınızda beyazlar içinde görürdünüz" cümleniz gerçekten buz gibi bir gerçek olarak çarptı yüzüme. Çok haklısınız. İnsan sevdiğini gözünde o kadar büyütüyor, ona o kadar anlam yüklüyor ki, o otobüs durağında tek başına kaldığında gerçeği göremiyor.
Benim günlerdir, aylardır içinden çıkamadığım, kendimi yiyip bitirdiğim asıl nokta "Onun buna değip değmemesi" de değildi aslında. Dönüp kendime hep şunu sordum: "Ben bu kadar severken, üzerine bu kadar titrerken, bunları yaşayacak, bu vefasızlığı görecek ne yaptım? Ben bu acıyı hak edecek bir insan mıydım?" İnsanı asıl boşluğa düşüren, o haksızlığa uğramışlık hissi oluyor.
Ama dediğiniz gibi, değerler, sadakat ve vefa artık çok ucuzlamış. Giden kendi yolunu çoktan çizmiş, kendi hayatını seçmiş. Artık benim de geçmişin o durağında beklemeyi bırakıp, tavsiye ettiğiniz gibi kendime yepyeni bir hayat, yeni bir düzen kurmam gerekiyor. Bunun zor olacağını biliyorum ama başka çarem de yok.
Bu saatte vaktinizi ayırıp yazdığınız o güzel dilekleriniz, o abi/kardeş tavsiyeniz için yürekten sağ olun. Rabbim sizin de karşınıza her zaman kıymet bilen, kalbi güzel insanlar çıkarsın