Hocam vakit ayırıp okuduğunuz, derdime ortak olduğunuz ve bu kadar gerçekçi, ayakları yere basan bir yorum yaptığınız için çok teşekkür ederim.
Özellikle o "Değecek biri olsaydı karşınızda değil yanınızda beyazlar içinde görürdünüz" cümleniz gerçekten buz gibi bir gerçek olarak çarptı yüzüme. Çok haklısınız. İnsan sevdiğini gözünde o kadar büyütüyor, ona o kadar anlam yüklüyor ki, o otobüs durağında tek başına kaldığında gerçeği göremiyor.
Benim günlerdir, aylardır içinden çıkamadığım, kendimi yiyip bitirdiğim asıl nokta "Onun buna değip değmemesi" de değildi aslında. Dönüp kendime hep şunu sordum: "Ben bu kadar severken, üzerine bu kadar titrerken, bunları yaşayacak, bu vefasızlığı görecek ne yaptım? Ben bu acıyı hak edecek bir insan mıydım?" İnsanı asıl boşluğa düşüren, o haksızlığa uğramışlık hissi oluyor.
Ama dediğiniz gibi, değerler, sadakat ve vefa artık çok ucuzlamış. Giden kendi yolunu çoktan çizmiş, kendi hayatını seçmiş. Artık benim de geçmişin o durağında beklemeyi bırakıp, tavsiye ettiğiniz gibi kendime yepyeni bir hayat, yeni bir düzen kurmam gerekiyor. Bunun zor olacağını biliyorum ama başka çarem de yok.
Bu saatte vaktinizi ayırıp yazdığınız o güzel dilekleriniz, o abi/kardeş tavsiyeniz için yürekten sağ olun. Rabbim sizin de karşınıza her zaman kıymet bilen, kalbi güzel insanlar çıkarsın