Aramızda Gelecekten Umudu Olan Var Mı?

Ciddi soruyorum. Ekonomi, iş, gelecek planları derken bazen “biz nereye gidiyoruz” diye düşünmeden edemiyorum.
Aranızda gerçekten umutlu olan varsa, neden olduğunu merak ediyorum. Yoksa çoğumuz günü kurtarıp akışına mı bırakıyoruz?


21 yaşındayım. Para kazanmak zorunda kaldığım için üniversiteyi bıraktım. Vergisi, kredisi, bağkuru derken yaş daha 21 ama omuzdaki yük 40 gibi. Ülkede her gün ekonomi konuşuluyor, yolsuzluk konuşuluyor, suç konuşuluyor ama işin ucunda hep “bir şekilde idare ediyoruz” var. Anketlerde 18-34 yaş grubu aralığınının %72'si imkanım olsa yurtdışında yaşamak isterdim diyor.


Benim merak ettiğim şu. Bu ülkede gerçekten özellikle gençlerde “ilerisi daha iyi olacak” diyen var mı? Samimi cevapları merak ediyorum.

Açık konuşmak gerekirse, hayır.

Yurtdışı mantıklı bir seçenek, ileride gitmeyi düşünüyorum. Burada 1 yılda edilen kazanımlar oralarda 1-2 ay içerisinde ediliyor.

Yok

Kısaca yok hocam.

Merhaba, şartlar zor olsa da çabalamak ve çözüm üretmek gerekiyor. Bir şekilde çözüm bulunur. Yurtdışında altın tepsi sunulduğunu düşünmüyorum belki de yaştan dolayı cesaret olmadığı için böyle düşünüyor olabilirim ama genelde kendi ülkesinde birşeyler başarıp da hak ettiği değeri ve saygıyı görmeyen kişiler yurtdışını seçenek olarak görüp orda da başarılı olabilir ama daha kendi ülkesinde başarılı olamayanların yurtdışında başarılı olacağını düşündüren şeyin ne olduğunu çok merak etmişimdir.

“Her zaman bir seçenek vardır “

Kendi ülkesinde kendisine insan gibi davranılmadığı için başarılı olamıyor olabilir mi ? Yurtdışında herkes 'insan' gibi yaşıyor. Belki de gençler bu yüzden yurtdışına gitmek istiyordur ?

Ülke düzelmeyecek kafaya takarsan kafayı yersin.Kendini kurtarmaya bak...

umut yok gibi umutsuz oldugun için bir tekmede sana vurur umutsuz vakalar o derece umut yok

Müsadeniz ile birkaç cümle yazmak istiyorum;

Ben şuan 38 yaşında ailem ile 2023 yılında bir iş vasıtası ile almanya'ya taşınan biriyim. Ondan önce yıllarca web işleri ve reel işlerle uğraştım. En son 2023 depreminden tam 1 yıl önce bir iş yeri açtım. büyük güzel bir restoran ve 1 yıl içinde 30 çalışan, kasabından, manavına, paketçisinden, fırınına direkt veya dolaylı harika bir ekonomi yaratmış 1. senemizi geride bırakmıştık. ardından 2023 depremi ile yüzleşmek zorunda kaldık, yan apartman yıkıldı ve çöken apartman benim iş yerimin tam üstüne düştü ve dolayısı ile her şeyimi kaybettim. Neyse apartman enkazı kaldırma, temizlik vs. vs. bitti hepsi. Günü geldi biz tabi başvuru yapmışız iş yerimiz vs. her şeyi kaybettik. Tam 3-4 ay sonra bize bir cevap geldi ve bana sadece bir kira bedeli yardım yapacaklarını bildirdiler. Tabi bütün dünyam başıma yıkıldı. 300 m2 bir mekan, milyonlarca para yatırım, çalışan 30'dan fazla direkt personelim. Arkama bir baktım ki uğruna öldüğüm canım devletim bana sadece o zamanlar 19.000TL olan 1 kira teklifinde bulundu. Demiştim evli ve 4 çocuk babasıyım. Elimde avucumda ne varsa gitti orda. üstüne işler iyi gidiyor diye stokladığımız ürünler, daha ücretini ödemediğimiz ürünler borç harç derken tamamen 0 olarak 4 ay sonra ortada kaldım. Nereye başvuru yaptıysam bir cevap alamayınca ülkeyi terk etme kararı verdim ve 2023 ortalarında bir alman şirketinde sistem uzmanı olarak iş buldum ve birkaç haftalık işlemlerden sonra ailece taşınma şansı bulduk. Şuan almanyada 2. yılımı doldurmak üzereyim. Geriye dönüp baktığımda türkiyede benim yaşadığım güzel günler olmuş ama hepsi çocukluk yılları. 20li yaşlarımdan itibaren hep stres, karşılığı olmayan bir çaba ve garantisi olmayanlar yarınlar için koşturmuşum. Şimdi o kadar rahatım ki. çocuklarım eğitimi harika, ailemle istediğim zaman tatili, gezisi ne istersem yapıyorum. şirketten çıkınca iş bitiyor. kimse mesai dışında telefonumu çaldırmaz.

Tek üzüldüğüm nokta keşke 2023 yerine 2000'li yıllarda gitseymişim. (Bu arada ben iyi derecede ingilizce, almanca ve rusça konuşabiliyorum) Siz de fırtsat bulursanız kesinlikle 1dk durmayın.