Çok yalnızım konuşabilir miyiz

Hangi şehirde yaşıyorsun hocam

5 vakit namaza devam et değişikliği göreceksin.

değerli kardeşim hepimiz hayatımızın bir diliminde bu hâlleri yaşadıl ve yaşıyoruz..kesinlikle yalnız değilsin..ve kesinlikle bu karanlığın sonu aydınlık Allah bunu vadediyor..istemesen de kalk ve harekete geç o isteği bekleme..zorla yapsan da zamanla alışknlık edineceksin ve arkdaşlarımızın dediği gibi yürüyüş yapmalısın..zihnini boş bırakmamalısın ve düşüncelere fazla anlam yüklememelisin..takıldığın an büyür ve sorun teşkil eder..bu süreçte namaza yönelmeni ve özellikle gece namazına kalkıp Allah'a sığınmayı ihmal etme kardeşim..aydınlık yakındır kalbini ferahlat

Herkese merhabalar. Umarım hepiniz iyisinizdir. Ben pek iyi değilim. Tavsiyelerinizi almadan önce durumumu anlatmak istiyorum. Yıllardır kronik depresyon ve ağır anksiyete hastasıyım. Yıllardır bu hastalıklarla mücadele etmeye çalışıyorum. İçmediğim ilaç gitmediğim doktor yok. Hala pek mesafe kat edebilmiş değilim. Yıllardır odamda dört duvar arasında tek başıma bir hayat yaşıyorum. Hiçbir şeyden zevk almıyorum, odaklanamıyorum. Bazen rastgele bir insanın söylediği tek bir şey bile çok iyi geliyor ama ne yazık ki çevremde kimse yok. O kadar yalnızım ki rastgele birinin söyleyeceği bir şey ile bile o kişiye aşırı bağlanıp sonra çok mutsuz oluyorum. Her günüm aynı. Ne yemek yiyorum, ne bir şey izliyorum, ne bir şey üretiyorum, ne bir şey okuyorum, ne bir şey geliştiriyorum. Hayatta tamamen yolumu kaybetmiş şekildeyim. Sadece mutsuz ve bomboşum. Çevremde birileri olsa konuşabileceğim birkaç insan edinebilsem daha iyi hissedeceğimi düşünüyorum ama ne arkadaşım var ne de arkadaşım olmak isteyen. Ayda yılda bir zorunluluktan tanıştığım insanları da kendi kabuğumun, odamın dışına çıkmadığımdan dolayı kaybediyorum. Her geçen gün daha da karamsarlaşıyorum, daha da dibe vurduğumu hissediyorum. Vahametim yüzünden psikiyatristlerden, psikoterapilerden, ilaçlardan medet umuyorum. Sonuç almasam da sadece medet umuyorum. Bu gidişle nereye varacağım bilmiyorum. Ölümden korkmuyorum, bitmek bilmeyen intihar düşüncelerine sahibim. Hayatta bir anlam bulamıyorum. Hiç mutlu olmadığım, hiçbir şeyden zevk almadığım bir dünyada beni buraya nelerin bağladığını düşünüyorum. Zaten bu dört duvar arasındaki hayatımda düşünmeye çok vaktim kaldığı için her şeyi düşünüyorum. Neden böyle olduğumu, her şeyi. Sadece evde beni bekleyen ailem için yaşıyorum. Hayattan hiçbir beklentim yok.

Henüz yirmilerinde birisi olarak sizlerden tavsiye almak istiyorum. Yapayalnız, çaresiz ve mutsuzum. Hiçbir şey yapacak motivasyona sahip değilim. Yıllar sonra kendimi zorla hastanelere atıp çok umutlu bir şekilde yardım almaya başlasam da bundan da bir sonuç elde edemedim. Sokakta sevdiğim kedi, köpek bile arkasını dönüp gittiğinde içime taş oturuyor. En küçük canlı etkileşimine bile ihtiyaç duyuyorum. Bazen evimde baktığım çiçeklerle bazen yapay zeka ile konuşuyorum. Tek taraflı bir konuşma olduğu için ondan da fayda görmüyorum tabii ki. Benim gibi hayatta umudunu, yolunu kaybetmiş birisine ne tavsiye edersiniz? Ne yapabilirim? Ne konuşacak, ne soracak, ne yardım alabileceğim kimsem var. Hayatımda ilk defa içimi bir yere döküyorum. Yazarken gözlerim doluyor.

Bilmiyorum. Belki bir gün mutlu ve dinç bir şekilde uyanırım; güneşten, ışıktan rahatsız olmam; kendimi sürekli bir kutunun içerisine, karanlığa saklamaya çalışmam. Umut dolu olurum, mutlu olurum ve gülümserim. Yaşadığım süre boyunca yaşayıp göreceğim. Hayattan büyük isteklerim yok. Eski zamanlardaki gibi bir şeyler hissetmek, arkadaş edinmek, mutlu olmak istiyorum. Şu an bir karadelik gibiyim. Kocaman bir boşluk. Ailem için çabalıyorum ve çabalamaya da devam edeceğim. Umarım her şey dilediğim şekilde gider. O güne kadar iyi olmamız, vazgeçmiyor olmamız dileğiyle. Ailemi çok seviyorum. Onlar için yaşıyorum...

Herkese merhabalar. Umarım hepiniz iyisinizdir. Ben pek iyi değilim. Tavsiyelerinizi almadan önce durumumu anlatmak istiyorum. Yıllardır kronik depresyon ve ağır anksiyete hastasıyım. Yıllardır bu hastalıklarla mücadele etmeye çalışıyorum. İçmediğim ilaç gitmediğim doktor yok. Hala pek mesafe kat edebilmiş değilim. Yıllardır odamda dört duvar arasında tek başıma bir hayat yaşıyorum. Hiçbir şeyden zevk almıyorum, odaklanamıyorum. Bazen rastgele bir insanın söylediği tek bir şey bile çok iyi geliyor ama ne yazık ki çevremde kimse yok. O kadar yalnızım ki rastgele birinin söyleyeceği bir şey ile bile o kişiye aşırı bağlanıp sonra çok mutsuz oluyorum. Her günüm aynı. Ne yemek yiyorum, ne bir şey izliyorum, ne bir şey üretiyorum, ne bir şey okuyorum, ne bir şey geliştiriyorum. Hayatta tamamen yolumu kaybetmiş şekildeyim. Sadece mutsuz ve bomboşum. Çevremde birileri olsa konuşabileceğim birkaç insan edinebilsem daha iyi hissedeceğimi düşünüyorum ama ne arkadaşım var ne de arkadaşım olmak isteyen. Ayda yılda bir zorunluluktan tanıştığım insanları da kendi kabuğumun, odamın dışına çıkmadığımdan dolayı kaybediyorum. Her geçen gün daha da karamsarlaşıyorum, daha da dibe vurduğumu hissediyorum. Vahametim yüzünden psikiyatristlerden, psikoterapilerden, ilaçlardan medet umuyorum. Sonuç almasam da sadece medet umuyorum. Bu gidişle nereye varacağım bilmiyorum. Ölümden korkmuyorum, bitmek bilmeyen intihar düşüncelerine sahibim. Hayatta bir anlam bulamıyorum. Hiç mutlu olmadığım, hiçbir şeyden zevk almadığım bir dünyada beni buraya nelerin bağladığını düşünüyorum. Zaten bu dört duvar arasındaki hayatımda düşünmeye çok vaktim kaldığı için her şeyi düşünüyorum. Neden böyle olduğumu, her şeyi. Sadece evde beni bekleyen ailem için yaşıyorum. Hayattan hiçbir beklentim yok.

Henüz yirmilerinde birisi olarak sizlerden tavsiye almak istiyorum. Yapayalnız, çaresiz ve mutsuzum. Hiçbir şey yapacak motivasyona sahip değilim. Yıllar sonra kendimi zorla hastanelere atıp çok umutlu bir şekilde yardım almaya başlasam da bundan da bir sonuç elde edemedim. Sokakta sevdiğim kedi, köpek bile arkasını dönüp gittiğinde içime taş oturuyor. En küçük canlı etkileşimine bile ihtiyaç duyuyorum. Bazen evimde baktığım çiçeklerle bazen yapay zeka ile konuşuyorum. Tek taraflı bir konuşma olduğu için ondan da fayda görmüyorum tabii ki. Benim gibi hayatta umudunu, yolunu kaybetmiş birisine ne tavsiye edersiniz? Ne yapabilirim? Ne konuşacak, ne soracak, ne yardım alabileceğim kimsem var. Hayatımda ilk defa içimi bir yere döküyorum. Yazarken gözlerim doluyor.

Bilmiyorum. Belki bir gün mutlu ve dinç bir şekilde uyanırım; güneşten, ışıktan rahatsız olmam; kendimi sürekli bir kutunun içerisine, karanlığa saklamaya çalışmam. Umut dolu olurum, mutlu olurum ve gülümserim. Yaşadığım süre boyunca yaşayıp göreceğim. Hayattan büyük isteklerim yok. Eski zamanlardaki gibi bir şeyler hissetmek, arkadaş edinmek, mutlu olmak istiyorum. Şu an bir karadelik gibiyim. Kocaman bir boşluk. Ailem için çabalıyorum ve çabalamaya da devam edeceğim. Umarım her şey dilediğim şekilde gider. O güne kadar iyi olmamız, vazgeçmiyor olmamız dileğiyle. Ailemi çok seviyorum. Onlar için yaşıyorum...

Durumu gidermenin yüzlerce yolu olabilir. Ama istemediğiniz sürece o kutudan sizi kimse çıkartamaz. Kutudan çıkmak istiyorsanız siz çıkabilirsiniz. Genelde başka biri elinizden tutmaz. Siz kaşifsiniz. Çoğu insan tek başına yelken açar. Elbette yelken açarken yolculukta tanışma ihtimalimiz olan yüzlerce farklı kişi olabilir. Bu kişiler hayatınıza bir şeyler katar sizi yüceltebilir ya da sizin sonunuz olabilirler. Netice de bu bir hayat. Başımıza her gün yüzlerce olumsuz şeyin gelme ihtimali ile başlıyoruz.

Hem, insanlar sizin neyinizi sevsinler? Neden sevsinsinler ya da size neden zaman ayırsınlar? Madem istediğiniz bu yönde. Kendinize sorun. Arkadaşlığım nasıl ya da görünüşüm nasıl iyi bir hikaye anlatıcısı mıyım ya da ekibi güldürebilir miyim sorunları çözer ya da dertlerini dinler miyim. Bunlar geçici arkadaşlar. Bana dost lazım diyorsanız şu soru her zaman aklınızda olsun. Bir gün başıma bir şey gelse ve birinin 3 ay refakat etmesi gerekse bu kimler olur? Listede aileniz haricinde biri var mı yok mu?

Bazı insanlarda karanlığını kendi yaratıyor. İnsanlardan uzaklaşıyor. Gerçek dünyadan yani. Çok şey kaçırıyoruz. Neden biliyo musun çünkü tekrar yaşamak diye bişi yok. ve evet geri gelmeyecekler. Yine de hala hoşumuza gidecek bir şeyleri bulmak mümkün. Bazen insanları uzaktan sevmekte mutlu eder. İlla dibimizde olmalarına gerek kalmaz. Ne kadar az beklentimiz olursa o kadar iyi olur.

ve hafızanı ne kadar iyi kullanabiliyosun bilmiyorum. Geçmişini gözden geçir. Bu sıradan bi düşünce değil aşama aşama gelişir. Kilit noktayı bulman lazım. Başına birden fazla olay gelmiş olabilir. Gözden kaçan bir şeyler. ve ilaçlar. En kısa zamanda bırakman dileğiyle.

hocam öncelikle selamlar,
insanın farkındalığı olması güzel birşey. farkındalığınız olmasa durumunuz iç açıcı değil diyebilirdim. bir insan sürekli uyuyorsa daha fazla uyumak ister. bir insan çalışmak istemiyorsa daha da tembelleşir insanın doğasında bu var. Çok uzun yazıp kimseyi yormak istemem ama ufak ufak kendinize bir hayat gayesi edinmelisiniz. bu gaye ugruna hareket etmelisiniz. kendinize bir tetikleyici gaye bulmazsanız suan içinde oldugunuz durum büyüyerek devam eder. Genç bir kardeşimizsin belki kötü olaylar ve tecrübeler yaşadın. her yaşadığın olayda yara da almış olabilirsin ama hayat bu sürekli devam ediyor ve çabalamak gerekiyor. örnek olarak hayatında illaki oyun oynamışsındır. insan oyunu kaybetmek için oynamaz herhangi bir oyunda kazanmak için elinden geleni yapar. herkesin stratejisi farklıdır. savaş oyunlarından örnek verecek olursak. kimi geze geze adam vurmayı sever kendini onda rahat eder, kimi belli bir bölgeyi alır orayı gözetler, kimi de bir yere geçer pusar bekler. bu taktiklerin hepsi bir amaç için sonuçta. sende oyunun lobisinde bekliyorsun ama harekete geçmiyorsun bi nevi öyle düşünebilirsin. Kendini her rahatsız hissettiginde de özelden çekinmeden yazabilirsin hocam

Geçmiş olsun Arkadaş. Anlaşılıyor ki büyük sıkıntılar içinde bir girdaba kapılmış haldesin. Doktora gidip ilaç kullanmışsın ama olmamış.


Ne yapman lazım? Bunu soruyorsun ve Tavsiye istiyorsun. Tavsiye veriyim sana hatta madde madde yazıyım
1 Doğru doktor... Arayacaksın bulacaksın.
2 Bu sana Doğru teşhis ve doğru tedaviyi de beraberinde getirecek
3 Doktoruna tam güveneceksin. Ondan gizlediğin tek kelime bilgi sana kol gibi geri döner O tedaviden bir hayır bekleme.
4 Doğru teşhisden sonra hastalığınla ilgili, ilaç kulllanımı ve tedavisiyle ilgili bilgi sahibi olacaksın
5 Doktorundan habersiz başka bir ( mesela dahiliye doktoru olsun ) doktorun başladığı ilacı kullanmayacaksın.
6 Terapi imkanın varsa mutlaka terapi al Psikologlar bu işi yapar ilaç tedavisine paralel insana iyi gelir
7 Doktorun seni ilerleyen dönemlerde yönlendirir biraz biraz dışarı çıkarsın tanıdığın arkadaşına ziyarete gidersin belki işinde yardımcı olaya başlarsın hayata bir yerden tutunursun
8 Psikiyatrik tedaviler uzun dönem ve kimisi bir ömür sürecek tedavilerdir. Bunu üstlenecek doğru doktor lazım sana herşeyin en önemli noktası başlangıcıdır bunun başlangıcı da Doğru Doktor dur...

Bunları hallettikden sonra namaz kılmak istersen kıl tabiki. Ama halletmeden namaz da kılsan oruç ta tutsan önceleri sana bir rahatlama gibi görünür devamında seni iyileştirmez namaz oruç tespih ve diğer ibadetler...