Sadece Yazmak İstiyorum...

Merhabalar

Çoğu zaman aynı melankolik yazıları görüyorum forumla ne alaka diyebilirsiniz ama bazen insan sadece yazmak istiyor. Kendi yakınlarından kimsenin olmadığı görmediği bir yere sadece yazmak istiyor.

24 saat evde yaşıyorum bu aralar depresyon ilacım faydasız geliyor ancak gitmekte de problem olduğu için online randevu almaya çalıştım onuda da başarısız oldum bulamadım. Devletin uzaktan tedavi diğeri herhalde çalışmıyor henüz. Sadece doz yükselteceğim o kadar.

Maneviyat konularına yakınım namazımı kılıyorum dualar ediyorum ancak Rabbim artık dua kapılarını kapatmış gibi hissediyorum çünkü rahatlayamıyorum.

Panik atak anksiyete depresyon hepsi bir arada gece uyutmuyor hatta yatağa bile yatırmıyor. Sürekli bir şeyler canım istiyor gidip kendime göre bir şeyler alamıyorum artık annem de de düşünemiyor o yüzden yiyemiyorum da.

Babam manevi olarak çocukluğumdan beri yetersiz zaten iş deneyeceğim diye hep bizden uzakta oldu evimizin dışında şehrimizin dışında oldu.

Annem ilgilenirdi şimdi o da alzheimer olmaya başladı O yüzden yemeğimde de sıkıntı olmaya başladı karnım doymuyor. Tat algım çok hassas olduğu için zaten seçiciyim.

Çok sıkıntılı günler yaşadım ailem de çekti benimle beraber depresyonu. 2 3 senedir ilaç kullandığım için iyiydim şimdi hem anneme üzülüyorum hem de yemek sıkıntım çıktı zaten günde bir defa yerim ancak düzenli beslenemediğimi düşünüyorum depresyonumu bunlar arttırıyor.

Evin içinde Gezer durumdaydım babamın yanına gidelim orada bir müddet duralım dedik ev kiraladık orada odamda düştüm durduk yere bacağım kırıldı oralarda tedavi için koşturuyoruz derken üstümden 7-8 ay geçti annem durduğumuz uyduruk memlekete çok bağlı. orada duramadı memlekete gideceğim diye tutturdu geri döndük.ancak artık eskisi kadar da evde işimi halledemiyorum daha kötü duruma geldim ve anca değnekle tuvalet işimi hallediyorum Bir de banyo işimi hallediyorum ama çıkarken bornozumu giymek için de artık yardıma ihtiyacım var.

Kimlere muhtaç olacağım diye düşünürken ki kimseye muhtaç olmayı sevmeyen ve bundan korkan biriyim bari dedim devlete başvurayım bakım evine yerleşeyim özele yerleştirsinler ki tek kişilik oda şansım olsun.

Bakım evleri özeller de dahil o kadar dolmuş ki bırakın tek kişilik odayı yer bile yok. Bir de babamın aldığı aylıktan ötürü evi arabası var diye devletin karşılamasının üst sınırında kalıyoruz ayağım kırıldığı ayda kendime emekli maaşı bağlandı ancak öyle bir yere gittiğimde O da yanımda kalsın güvence olsun istiyorum maalesef gelir sınırı saçma bir şekilde üstte kalıyor çünkü babamın geliri ve mal varlıkları da hesaplanıyor.

Bir katta bunalımı bu arttırdı.

Kendime evde yapacak gelir modelleri ile uğraştım yıllardır ancak dolandırıldım bankadan çektiğimde gitti ve battım iyice.

Şu anda resmi olarak batık durumdayım.

Son olarak oyun yaptırmayı deniyorum bilmiyorum sona varacak mıyım sona varsam tutacak mı bilmiyorum.

Amacım belirli miktarda gelir elde edip dükkanlar vesaire alıp kira geliri de elde etmek böylece hayatımı ailemden sonra kimseye muhtaç olmadan biraz daha konforlu şekilde sürdürebilmek hep bunu hayal ettim ancak olmadığı gibi günden güne daha da başıma yük artıyor.

Annem memlekete takıntı seviyesinde çok bağlı ayrılmaktan nefret eder çok korkar ne gezmek ister ne yemek ister hiçbir şeyden zevk almaz o yüzden gençlik bir yere gidelim dediğimde onlardan bağımsız gidemeyeceğim için Bu kez de annem yüzünden gidemiyorum mesela denize oraya buraya öyle tatillere çıkamıyoruz. Bir bilgisayar Bir de özel bir oda odamda yaşamaktan bir nebze huzurluyum ancak çok yakında işlerin daha kötü olacağını biliyorum ve devletten de umudu kesmek ve hatta umut olsa bile oradaki yaşam konforumun 3 8 kişilik odalarda çok az azalacağını anlamak bir kat daha üzüntüme üzüntü kattı.

Yaşlılar gibi oturup ölümü gözleyerek ve özleyerek yaşıyorum ancak böyle de yaşanmıyor çünkü istemekle ölünmüyor hayat irade dışında devam ediyor ve eğer öbür tarafı da tamamen kirletmek istemiyorsak buna müdahale yetkimiz yok.

Derdim tasam bu kadar okuduğunuz için teşekkür ederim.

Yaş ,eğitim durumu vs.. göz önünde bulundurmadan birkaç şey tavsiye etmek isterim, öncelikle sürekli yalnız kalmak kimseyle konuşmamak bunları hep arttıracak insan insana muhtaçtır,şuan için istesem de çıkamam diyorsan iyilestikten sonra mutlaka kalıcı değişikler şart ne güzel namazını kiliyorsun dua kapısı hiçbir zaman kapanmaz yaşadığın sürece umut vardır bu konuda kendini umutsuz hissetme sosyal olarak arkadaş yaptığın iş vs yoksa en azından 2 kere de olsa camiye gidip gelmen havanı çok değiştirir orada camide insanlar gerçekten birbirini tanıyor ve sohbet ediyor cuma cemaati kastetmiyorum 5 vakit camide kılan insanlar farklı olur bunu anlarsın. Onun haricinde en önemli tavsiyelerimden birisi mutlaka bu hayatta birseyi sevmeye çalış ama mutlaka seversen güzel vakit geçirirsin insan da olsa meslekte olsa tertemiz emek verdiğin ve üzülmediğin, evet kesinlikle depresyon ölüm isteği bunlar birbirini tetikleyen şeylerdir ilaç ile bu devran uzun soluklu maalesef çözüm getirmez yakın çevre uzak çevre gozlemlerim bu yönde maddi olarak kendini yetersiz hissedip yük olma korkusu da seni sürekli depresif hissettirir, evden çıkmaya bak evlenmeye bak imkansız olmaz gözüyle sakın bakma , buraya yazman bile ne kadar dertli ve çözüm istediğini gösterir fiili olarak çalışıp meşgul olmaya bak hayatında rutinlerini arttır hedeflerini çoğaltmaya çalış samimi dualarını da sakın terk etme hele hele sosyal medyaya dışarıdaki insanların hayatlarına bakıp sakın kendinle kıyaslama hatasına düşme bu dünya gerçekten geçici bir yer hepimizin sonu zaten toprak bunu sende söylüyorsun hayatı kendine zul olarak görme kimseye yük değilsin sadece harekete geç göreceksin hayatın bambaşka olacak dua ve selam ile samimi tavsiyelerimdir.

Hocam merhabalar küçük yerde yetiştiğim ve liseyi örgün olarak tamamladığım için sosyal çevrem arkadaşlarım var benim çocukluk arkadaşlarımdan oluşuyor çoğu ve dostlarım da var.ancak yalnızlık her zaman keyif vermiştir bana yani yük olmuyor yalnızken evimde kendi dünyandayken daha mutluyum sadece ihtiyaç duyduğumda dış olanaklara erişememek ki bu da tamamen maddi durumla alakalı ve gelecek kaygısı beni çok yıpratıyor

Anladım hocam aşırı olmadığı sürece tabikide sizin tercihiniz yeter ki farkında olmadan sıkıntı yaşamayın maddi durum ve gelecek kaygısını şuna benzetin insanlar bunun kaygısını yaşıyorlar garanti olan ölümü düşünmeden yani gelecekte varız veya o bu var fakat maddi sorun olacak aslında kaygı ölüm olur normal şartlarda fakat modern dünyanın getirdiği arızalar burada ortaya çıkıyor şuna emin olun ki bugüne kadar nasıl geldiyseniz son güne kadar da bir şekilde gidecek Allah rızka kefil yeterki arayış bitmesin çaba heyecan bunlar olsun, bu cümleleri havadan yazmiyorum yanlış anlamayın bütün varlıklarını 2 ay önce kaybetmiş 0 dan başlayan birisi olarak yazıyorum.