Merhabalar

Çoğu zaman aynı melankolik yazıları görüyorum forumla ne alaka diyebilirsiniz ama bazen insan sadece yazmak istiyor. Kendi yakınlarından kimsenin olmadığı görmediği bir yere sadece yazmak istiyor.

24 saat evde yaşıyorum bu aralar depresyon ilacım faydasız geliyor ancak gitmekte de problem olduğu için online randevu almaya çalıştım onuda da başarısız oldum bulamadım. Devletin uzaktan tedavi diğeri herhalde çalışmıyor henüz. Sadece doz yükselteceğim o kadar.

Maneviyat konularına yakınım namazımı kılıyorum dualar ediyorum ancak Rabbim artık dua kapılarını kapatmış gibi hissediyorum çünkü rahatlayamıyorum.

Panik atak anksiyete depresyon hepsi bir arada gece uyutmuyor hatta yatağa bile yatırmıyor. Sürekli bir şeyler canım istiyor gidip kendime göre bir şeyler alamıyorum artık annem de de düşünemiyor o yüzden yiyemiyorum da.

Babam manevi olarak çocukluğumdan beri yetersiz zaten iş deneyeceğim diye hep bizden uzakta oldu evimizin dışında şehrimizin dışında oldu.

Annem ilgilenirdi şimdi o da alzheimer olmaya başladı O yüzden yemeğimde de sıkıntı olmaya başladı karnım doymuyor. Tat algım çok hassas olduğu için zaten seçiciyim.

Çok sıkıntılı günler yaşadım ailem de çekti benimle beraber depresyonu. 2 3 senedir ilaç kullandığım için iyiydim şimdi hem anneme üzülüyorum hem de yemek sıkıntım çıktı zaten günde bir defa yerim ancak düzenli beslenemediğimi düşünüyorum depresyonumu bunlar arttırıyor.

Evin içinde Gezer durumdaydım babamın yanına gidelim orada bir müddet duralım dedik ev kiraladık orada odamda düştüm durduk yere bacağım kırıldı oralarda tedavi için koşturuyoruz derken üstümden 7-8 ay geçti annem durduğumuz uyduruk memlekete çok bağlı. orada duramadı memlekete gideceğim diye tutturdu geri döndük.ancak artık eskisi kadar da evde işimi halledemiyorum daha kötü duruma geldim ve anca değnekle tuvalet işimi hallediyorum Bir de banyo işimi hallediyorum ama çıkarken bornozumu giymek için de artık yardıma ihtiyacım var.

Kimlere muhtaç olacağım diye düşünürken ki kimseye muhtaç olmayı sevmeyen ve bundan korkan biriyim bari dedim devlete başvurayım bakım evine yerleşeyim özele yerleştirsinler ki tek kişilik oda şansım olsun.

Bakım evleri özeller de dahil o kadar dolmuş ki bırakın tek kişilik odayı yer bile yok. Bir de babamın aldığı aylıktan ötürü evi arabası var diye devletin karşılamasının üst sınırında kalıyoruz ayağım kırıldığı ayda kendime emekli maaşı bağlandı ancak öyle bir yere gittiğimde O da yanımda kalsın güvence olsun istiyorum maalesef gelir sınırı saçma bir şekilde üstte kalıyor çünkü babamın geliri ve mal varlıkları da hesaplanıyor.

Bir katta bunalımı bu arttırdı.

Kendime evde yapacak gelir modelleri ile uğraştım yıllardır ancak dolandırıldım bankadan çektiğimde gitti ve battım iyice.

Şu anda resmi olarak batık durumdayım.

Son olarak oyun yaptırmayı deniyorum bilmiyorum sona varacak mıyım sona varsam tutacak mı bilmiyorum.

Amacım belirli miktarda gelir elde edip dükkanlar vesaire alıp kira geliri de elde etmek böylece hayatımı ailemden sonra kimseye muhtaç olmadan biraz daha konforlu şekilde sürdürebilmek hep bunu hayal ettim ancak olmadığı gibi günden güne daha da başıma yük artıyor.

Annem memlekete takıntı seviyesinde çok bağlı ayrılmaktan nefret eder çok korkar ne gezmek ister ne yemek ister hiçbir şeyden zevk almaz o yüzden gençlik bir yere gidelim dediğimde onlardan bağımsız gidemeyeceğim için Bu kez de annem yüzünden gidemiyorum mesela denize oraya buraya öyle tatillere çıkamıyoruz. Bir bilgisayar Bir de özel bir oda odamda yaşamaktan bir nebze huzurluyum ancak çok yakında işlerin daha kötü olacağını biliyorum ve devletten de umudu kesmek ve hatta umut olsa bile oradaki yaşam konforumun 3 8 kişilik odalarda çok az azalacağını anlamak bir kat daha üzüntüme üzüntü kattı.

Yaşlılar gibi oturup ölümü gözleyerek ve özleyerek yaşıyorum ancak böyle de yaşanmıyor çünkü istemekle ölünmüyor hayat irade dışında devam ediyor ve eğer öbür tarafı da tamamen kirletmek istemiyorsak buna müdahale yetkimiz yok.

Derdim tasam bu kadar okuduğunuz için teşekkür ederim.