Bir Erkeğin Hayatı Babasını Yıkayana Kadar Güzelmiş - Dertleşme Postu

Ben 27 yaşında iken kardeşimi kaybettim bu nasıl acı derdim 9 ay önce de babamı kaybettim inanır mısın sanki daha çok acıttı içimi sanki dağ yıkıldı çocukluğum bitti...

Başınız sağ olsun, mekanı cennet olsun

Başınız sağ olsun, Allah rahmet eylesin.

Başın sağolsun hocam.
Mekanı cennet olsun. Nurlar içinde uyusun baban
Forumda 17-18 yaşında feleğin tekerinden geçtiğini zanneden büyük deneyimler acılar yaşadığını zanneden genç kardeşler var.
Her zaman söylerim, bir gün bir sevdiğinizin cenazesini kaldırmadıkça yetişkin sayılmazsınız diye.
Bir sevdiğinizi kaybetmekten bahsetmiyorum.
Sevdiğinizin selasının okunması için camiye haber vermekten, cenaze işlemlerini yaptırmaktan, sevdiğinizi çukura indirmekten, taziyeleri kabul etmekten bahsediyorum.
Anne, baba, kardeş, eş çocuk...
Aileden birinin cenazesini kaldırıp, cenazenin cenaze evinin sahibi olmadıkça kimse kendini büyük hayat deneyimlerine sahip sanmasın.
Çünkü bu dünyada bir insanın sınandığı en büyük sınav hayal kırıklıkları, kalp kırıklıkları değil ölümdür.
Ben de babamı geçen sene martta defnettim bir ay önce sene-i devriyesi vardı.
Bazen anne babası ile ergence kavga edip foruma anasını babasını şikayet eden kardeşlerime sert mesajlar yazmam bu yüzdendir.
Aşk meşk işsizlik parasızlık hikayedir.
Allah insanı sevdiklerinin aile üyelerinin sağlığı ve ölümü ile sınamasın.

Başınız sağ olsun hocam. Gerçekten insan mental olarak çöküyor. Allah sabır versin.

Basiniz sag olsun. Tum olmuslerimizin mekanlari cennet olsun. İnananlar icin olum bir bitis degil de kabullenmek zor tabii ki.

Sırf bu yüzden öldüğünde bakmadım yıkanmasına yardım etmedim aklımda hep son hatırladığım halleriyle kalmaları benim akıl sağlığım açısından önemliydi başınız sağ olsun

4 yil oldu canim babam.Kovit hastaligindan ölenlerin ilk lerinden.33 gun yogun bakimda kaldi ve ölüsünü verdiler elimize.Teşhis icin morg ta bakmamizi soylediler.Dayanamadim göz ucuyla yalandan baktim ve ozaman kabullendim babamin öldügünü.Kovit nedeniyle hastanede yikandi mezarda namazini kildik 1 avuc insanla.Herkes hastalik bulasir diye gelmedi cenazeye.Taziye ye teselliye bile gelen olmadi.Abim,annem,ben babami gömdükten sonra eve döndük.Suan 40 yasindayim.Oraya Gencligimi,cocuklugumu butun hevesimi enerjimi gömdüm.Ne gözüm akraba görmek ister nede hayattan zevk alirim.36 yasindayken babami kaybettim işte ozaman büyüdüğümü hatirladim.Ölenlere Allah rahmet eylesin.Basimiz sagolun

Allah rahmet eylesin.
Çok zor bir durum gerçekten.
Ama hayat devam ediyor.
Yapacağınız en iyi şey, onları iyi zamanlarıyla hatırlamak, onlar adına hayır yapmak olur.
İnsan nelere alışıyor. İlla ki o eksiklik duygusu aşılamıyor ama insanoğlu işte bir süre geçtikten sonra bazı şeyleri unutuyor.
İnşallah rabbim herkesi ahirette cennette beraber haşreylesin.