Sahiden Hayalleri Gerçekleştirmek Mutlu Ediyor Mu?

Hedeften ziyade hedefe giden süreç, çoğu insanda daha kıymetli gibi duruyor. Nihayetinde, çevremizde farklı konularda hayallerine kavuşan kişiler vardır. Ancak kendisi için ütopik bir proje bile olsa gerçekleştirdiğinde eski özeni göstermediğini ve önem vermediğini görüyorum. Bu dediğiniz gibi bir telefon, bilgisayar, araba, ev veya genel olarak para olabilir. Hayalini kurup zorda olsa alınan o telefonun bir süre sonra masalara sert atıldığını, ekran koruyucusu olmadan kullanıldığını veya ne bileyim bedava gelmiş gibi davranıldığını görüyoruz. Yada küçük sobalı evde mutlu olan birinin villa hayatına geçtiğinde eskisi kadar mutlu olamadığını görüyoruz. Sizin düşüncelerinize antitez olarak bunları yazmıyorum, lütfen yanlış anlamayınız

Gayet tabii dediğiniz gibi de olabilir hocam ben kendi yaşadıklarımı söyledim geneli tabii ki bilemem

Ben biraz hırslı birisiyim. Projelerimi kısa sürede amorti ettiğimde mutlu oluyorum. Mesela bu yıl bir proje devir alıp 7 günde amorti etmiştim. O zaman ki paraya göre asgari ücretin 6 katından fazlaydı. O parayı 7 günde amorti etmek beni 2 gün ya mutlu etti ya etmedi.

Kesin olan bir şey söylemem gerekirse çok doyumsuz bi insan olduğumu söylemem doğru olacaktır. İçimde hep bir boşluk vardı. 15 gün içerisinde beni yıkan büyük bir olay daha yaşadım. Artık eskiden zevk aldığım şeylerden de zevk almıyorum.

Uzun lafın kısası ben her milstone denilen hedefime ulaştığımda anlık bir sevinç yaşıyorum ardından o mutluluk elimden kayıp gidiyor.

Hocam insanlar doğası gereği her şeye çok hızlı alışabiliyor. Bu iyi bir şey midir, yoksa kötü müdür? Bilemiyorum. Olumlu bakmak gerekirse: Sevdiği insanı kaybeden birisi bu yokluğu kabullenemiyor ve onsuz bir hayata alışamıyorsa sonsuz acı çeker. En sonunda kişi bu yokluğa alışamadığı için intihar bile edebilir. O yüzden alışma duygusu olumlu diyebiliriz. Bizi sonsuz travmalardan kurtarıyor.

Öte yandan, insan başarıya da mutluluğa da bir noktadan sonra alışıyor ve hayat monotonluktan ibaret oluyor. Bu yüzden insan sürekli yeni bir mutluluk arayışına giriyor. Bunun sebebini ise alışma duygusuna bağlıyorum. Bu açıdan bakarsak bir şeylere alışmak insanı kötü etkiliyor.

O yüzden dengeyi iyi kurmak gerekir. Bence uzun yıllara dayalı kesin ve net planlar yapmamak lazım. Ancak tamamen boş verilmiş bir hayatta olmaz. Mutluluğu anda bulmak ve hayat için kısa vadeli planlar yapmak benim için en iyisi. Elbette büyük hayaller kuralım ama her şeyimizi bu hayale entegre etmemek lazım.

Hayal değil de hedef gözüyle bakıyorum, mesela araba hedefim vardı aldım, bu sefer de 2 3 yıl kullandıktan sonra 2021+ (2014 model aracım) bir modele yükseltmek ve aradaki fiyat farkını bu sürede kredisiz bir şekilde biriktirmek var. Bakalım 2 arabayı yükselttikten sonra ne olacak merakla bekliyorum


Edit: Bekarım

Değil mi? Aslında hedeflerimiz birer kızıl elma gibi. Ulaşıldıktan sonra revize edilmeli. Çünkü gerçekten sanki ulaşıldığında değerini veya anlamını yitiriyor. Yeni bir hedef / hayal belirlemek ve ona doğru ilerlemek; insani yeniden hayata bağlayan yegâne unsur gibi duruyor. Umuyorum hedeflerinize planladığınızdan daha kısa sürede ulaşabilirsiniz

Hedeflere uzun zamanda ulaşmak ayrı tüketiyor, kısa zamanda ulaşmak ayrı. Kimisi maddi durum yetmediği için yapamaz, kimisinin de maddi durumu yetiyordur her şeye kolay şekilde ulaştığı için tükenmiştir.

Size katılıyorum, çok haklısınız. İnsanoğlu nankör ve çok komplike bir organizma. Hedefine zor veya kolay, nasıl ulaşırsa ulaşsın; her zaman ileriye bakmaya çalışıyor. Aslında 3 adım ileri, 1 adım geriye baksa elde ettiği şeyler için ne kadar çaba harcadığını görür ve anlar. Dolayısıyla gökten bedavaya inmiş gibi davranmaz diye düşünüyorum. Tabii, genelleme yapmıyorum; nihayetinde, herkes böyle değildir