Çocukluk Travması Olanlar

Sizin hikayelerinizide dinlemek isterim ama 1 yıldır vicdan azabımı dindiremiyorum Travma nası atlatılır

Küçükken çok sevdiğim bir tavşanım vardı çok tatlı birşeydi zıplayıp oynardı nedeni bilinmez çocukluk aklı onu boğarak öldürmüştüm sonra ölüsüne 1 saat baktım yıllar geçti olayı unuttum 1 yıl önce rüyama girdi ölen tavşanım bi mezarlıkta normal bir mezarın yanında koşup duruyor uyandığımda 2 saat ağladım hergünde aklıma gelir atlatamadım nadir tavşan görürüm ama hele sosyal medyada falan denk gelirse hüngür hüngür ağlarım çalışmaya başladıgımda 4 aylık maaşımı tavşan çiftliğine bağışladım o hayvanın ölmeye hakkı yoktu be usta şuan bile gözlerim doldu

bir tavÅŸan daha al besle

Herkesin travmaları vardır çocukken, özellikle çocukken nedenini bilmeden birsürü iyi/kötü şeyler yapıyoruz onunla yaşamayı öğrenmek gerek

Çocukken boş su oluğuna girmiştim. Birden sular açılmış haberim bile olmadan su beni sürüklemeye başlamıştı. Oluğun görünmeyen, kapalı kısmında demirler vardı ve demirlere tutunmuştum, o sırada da babam sağ olsun gelip kurtarmıştı. O gün bu gündür dibini görmediğim (deniz, havuz, su birikintisi vs.) yerlere girmem, gitmem, atlamam. Bu da bir travmadır. İşte bu yüzden yazın tatile gittiğimizde şezlongdan kalkıp denize vs. girmeye kalkışmam, sürekli o anı gelir gözüme.

Reis bir yolu var bende tramvamdan kurtuldum

6, 7 yaşlarımdayken kardeşimin dişini çektirmeye gittiğimiz hastaneden çıkarken bir arabanın altında kalmıştım bacağım çok kötü olmuştu. 9, 10 yaşlarımdayken bacağımdan ayağıma kadar kaynar su dökülüp yanmıştı fakat acilen hastaneye gidince direkt müdahale edip yanan deriyi komple makas gibi bir şeyle temizlediler 3 ay sonra tamamen düzeldi iz kalmadı. Ergenliğime kadar kafam ortalama 5 defa yarıldı ve sürekli zımba kullandılar yara izleri hala var saçım kısayken kötü duruyor.

Köyde dedemleri ziyarete gittiğim zaman traktörü olan bir arkadaşımla gezdiğimiz vakit önüne dana çıkınca ani refleks ile traktörün direksiyonu sola doğru kırdı farkında olmayan tarlaya takla atarak fırladık 8, 9 metre idi sanırım traktörün perti çıksada garip bir şekil de bize bir şey olmamıştı arkadaş uzun bir süre konuşamadı ben de 2, 3 gün kendime gelememiştim. Son olarak ise aynı şekil de köy de büyük bir baraj var çocukken ikizim ile birlikte o baraja girmiştik yan yana yüzerken baraj aniden aşağı çekmişti ikimizi de, aralıksız hızlıca yüzerek kendimizi kurtarmaya çalıştık oysaki yüzme konusunda ikimiz de çok iyiydik, boğulma tehlikesi geçirdik o günden beri hafif korkum var hala baraj gibi yerlerden.

Bu yaşadıklarımın her birini asla unutamadım, asla da unutmayacağım gibi duruyor bazıları üzerim de yıllarca etki yaptı. Bir insanın başından ergenken bu kadar şey geçmesi belki garip ama kesinlikle blöf değil, malesef hepsini yaşadım. Bu konu altında herkesin travmasını okumayı merakla bekliyorum, iyi forumlar dilerim.

İnsanın kendine hata yapma hakkı tanıması lazım. Kendini hatasız zannedenler bile her gün nice kusurlar işlemektedirler. Çocukluk zaten hayat deneyimi olmadığı için bolca saçma sapan hataların yapıldığı bir dönemdir. Burada önemli olan artık hatalardan ders alıp bundan sonra olabildiğince iyi bir insan olabilmek. Yani "eskiden kötü şeyler yaptım ama artık yapmamaya gayret edeceğim" diyebilmeliyiz.
Ben çocukluk döneminde arıların yuvalarını bozuyordum. Onlarda beni sokuyordu. Her bir arı sokması için 40 adet arı öldürüyordum. Bunu yaparken yine arı sokuyor yine 40 arı daha öldürme hedefi koyuyordum. Bir zaman sonra yaptığımın kötü bir şey olduğunu fark ettim. Çocuklukta olan çocuklukta kalmalıdır. Şimdilerde değil arıyı öldürmek, koluma sivrisinek konsa bile mümkün olduğu kadar öldürmemeye çalışıyorum, kolumdaki sivrisineği kovalıyorum. Minik sineklerden tutun örümceklere kadar hiçbir canlıyı mümkün mertebe öldürmemeye çalışıyorum. Ben kendimi çocukluktaki hatalarım için bağışladım sen de bağışla. Bu gece muhtemeldir ki kadir gecesi, geçmiş günahlarımız için bağışlanma isteyelim ve bir daha kötü işlere bulaşmamaya azmedelim.

Bilinçsiz bir akrabam yaşım 9 iken beni denizin ortasına kadar götürdü.Neymiş yüzmeye öğretecekmiş.Kolluklarıda çıkarttı.Yüz üstü uzandım tabi beni tutuyor.kulaç at falan diyor.Birden bıraktı beni.Çırpındım deniz suyu yuttum.Sonra tekrar bemi çıkardı ve kahkaha atmaya başladı.Boğulma korkusuyla boyumu geçen hiçbir suya girmem.Marmaris'te denize sıfır yerlerde çalıştım 7 yıl boyunca bir kez bile denize girmedim.

Bende çocukken horozu uçabiliyor diye terastan (4.kat) aşşa atmıştım neyseki hafif bir şekilde yere düşmüştü. Yani diyeceğim o ki beyin ve bilinçaltı dipsiz bir kuyudur ne attığımıza dikkat etmeliyiz. Bizden sonrakilere özellikle dikkatli davranmalıyız Pskolojik şiddet , Fiziksel şiddet vs kesinlikle iz bırakır özellikle çocukken...