Babamın İnatlaşması Beni Öldürecek Artık!

Öncelikle neden buraya yazıyorum ve bu saatte yazıyorum inanın bilmiyorum ama bildiğim tek şey, ciddi anlamda strese giriyorum!

Babam okey oynama ve diğer oyunların bağımlısı (böyle diyorum çünkü ciddi anlamda hasta) bir insan 24 saatin 17-18 saati okey oynayamaz. Şeker hastası ve kendisi kupkuru kaldı, doktora gidelim derim yıllardır ama kendisinin en iyi doktor olduğunu iddaa eder. Ve şu an yemin ediyorum stresten kendimi gebertmek istiyorum zor cümle kuruyorum.

Dedemin kurduğu şirketleri sırf sorumsuzluğu ve kaygısızlığı yüzünden batırmış (öğle 11-12 gibi gitmiş işe 13-14 gibi çıkıp kırahathaneye okeye gitmiş). Çocuk yaşta güvenmeyi bıraktım ben kendisine, haksızlığa çok uğrayıp (90’larda bazı öğretmen denilen karaktersizler çok döverlerdi birçok kişi bilir) anlattığımda niye oğluma bunu yapılmış diye gelmedi, çünkü oyun oynamak daha zevkli geldi.

Yaklaşık 2 aydır sabaha kadar öksürüyor. Sigara içiyor, -15 derece havada kırahathaneye gidiyor. Ciğerleri ağzından gelecek neredeyse ve yemin ediyorum ben çok yoruldum. Yıllardır şekerinden dolayı doktora gidelim, muayene ol demekten dilimde tüy bitti. Şimdi de sigara içme, dışarı çıkma demekten yoruldum. İnatlığı beni öldürecek. Ne kadar doğru bir söz olur bilmiyorum ama bu oyuna tapıyor! Kimseyi umursamıyor (karısını, çocuklarını, torunlarını hiç kimseyi) ve onun için varsa yoksa oyun. Kendini bile umursamıyor, gram bakmıyor. Tüm dengem alt-üst olmuş durumda ve ben yıllardır sıkıldım.

Diyorum ki, bu oyun ailenden dahi önemli farkındayım diyorum. Olur mu öyle şey dahi demiyor. Psikolojisi bozuk olduğu gibi, yıllardır bizim de psikolojimizi bozdu. Maalesef her durumda evlat kötü olmuyor. Kendini öldürmeye odaklamış fakat bunun bencillik olduğunun farkında değil, sen tek değilsin! Ailen var diyorum, eee diyor. Kırahathaneye gitmese elinden telefon düşmüyor.

Kaygısız ve sorumsuz olduğuna dair küçük bir örnek vereyim size. Kapı kapı gezip tencere tava satanlar olurdu, bir pazarlama şirketinin elemanları. Oyundan şuuru dönmüş, başını kaldırıyor ve kandırıyorlar. Belgeler imzalatmışlar, Adliyeye falan gittim arkadaşım sağ olsun yardımcı oldu, savcı bey falan ilgilendi durumla. Fakat babamın imza atması gerekiyor… bir hafta boyunca söyledim gel imza at ifadene, şikayetçi ol bunlardan diye. O dönem köydeki evde kalıyordu, üşengeçliğinden gelip atmadı. En sonunda patladım ve en yakın arkadaşına söyledim ben oraya gelirsem kolundan tutar zorla getiririm dedim.

Daha bu en basit örneği diyebilirim. Birisi bana ailesi hakkında eleştiride bulunduğu zaman o kadar iyi anlıyorum ki, ben her zaman şunu söylüyorum “eğer ben babam gibi baba olacaksam hiçbir zaman olmayayım baba”. Nefes problemim var ve çok kalbim sıkışıyor uzun zamandır sinir ve stresten, çok yoruldum. Allah başımızdan eksik etmesin diyoruz tamam ama ne kadar başımızda? Baba çınar gibidir gölgesi yeter vs. diyenler olacaktır saygı duyarım ama ben gölgesini dahi hiç hissetmedim. Ne annemin emeğine saygı duydu, ne bizlere gram sevgi gösterdi.

Anlatmaya veya yazmaya ihtiyacım vardı, kendimi iyi hissetmiyorum çok uzun zamandır. Kafanızı şişirdiysem afola.

Hayatta herşey var rabbim doğru yolu bulmayı nasip eder inşallah

İnşallah hocam. Cuma namazlarına giderdi, hoca siyasi vaaz veriyor diye tepki gösterip gitmemeye başladı. Trajikomik bir durum ama bu işin bahanesiydi. Diyorum ki hoca ile ne alakası var? Adam görevini yapıyor diyorum, öyle görev olmaz diyor. Kafasını okeyden kaldırdığında da sürekli, devamlı, hiç durmadan siyaset programı izliyor. Aynı evin içinde bu anlattıklarımı yaşamak çok zor. Ve bu anlattıklarım çok çok az yaşadıklarım.

Bazı şeyleri oluruna bırakacaksınız hocam. Bu durum anneniz ve babanız için de olsa geçerli bir durumdur. Ben öyle yaparım.

Ben kendi öz babamı 2015 yılında kaybettim ama yazdıklarınızın çoğu hemen hemen kaynatamda mevcut, adam bugüne kadar hiç baba sevgisi görmemiş ve kendi çocuklarına da hiç baba sevgisini göstermiyor. Burnunun dikine gidiyor, aklına ne eserse onu yapıyor. Evdeki herkes bu soğukta sobaya odun atmaya korkarken adam bu soğukta sırf kağıt oynamak için - kıraathaneye gitmek için günde yarım saat yol gidiyor.

Yaşlılık, geçmişte yaşadığı olaylar, aileden gördüğü davranışlar etkiliyor. Allah sabır ve güç versin.

Allah hidayete erdirsin, akışına bırakın hocam elbet geçer bu günler de.

O da olmuyor ki hocam, dışarıdaki adam dahi olsa ve yardıma muhtaç olsa içime dert ederim ve yardımcı olmaya çalışırım. Aynı evin içinde sürekli olmak maalesef olmuyor. Evin içinde hiç durmadan öksürüp ve o kadar öksürmesine rağmen bir elinde telefonla okey oynayıp, diğer eliylede sigara içen kişi babam olunca maalesef hiç oluruna bırakamıyorum. Haklısınız olması gereken o fakat ben yapamıyorum.

Hocam bu işin tek çıkar yolu var. Bi kumarbazı anca kumarda yenilirsin. Babanı bir gün eşli okeye çağır. Sonra iyi bi okey oynayan bul yanına. İddiaya girin eğer kaybederse bir daha asla eline almayacak kazanırsa da bi ödül düşün ver gitsin. Bence tek ihtimal bu. Ama bu iddiayı çok dillendir. Ortaya red edemeyeceği bir ödül ver. Ve sonra hile hurda ne olursa yap ve kazan. Baktın kazanmakta emin değilsin beni çağır. Eline veririm ıstakayı babanın. Batak falan isterse o da olur her türlü yeneriz. Evi arabası neyi varsa alırız elinden merak etme

Ben de hiç sevgi görmedim hocam, bir gün ne oğlum ne evladım dediğini duydum. Fakat ben yeğenlerimi dahi görmek için haftada iki gün en az 40 km yol gidip görüp geliyorum. Özlüyorum. İnsanın maalesef içinden gelecek, ben acıyorum. Üzülmeyi de geçtim, bizi strese sokup öldürmesini de geçtim, acıyorum artık. Bir insan ömrünü bu kadar boş yaşayabilir mi? Gerçekten acıyorum. Sana bu zaman verilen 60 yıldan uzun zamanı sürekli oyun oynayarak geçirmesine acıyorum. Lütfen vereceğim örnek yanlış anlaşılmasın ama engelli kardeşlerim, abilerim ve ablalarım yaşamın kıymetini bu kadar iyi bilirken. Sağlıklı bir insanın sürekli oyun oynayıp hiçbir şeyi umursamamasına acıyorum artık.