Öncelikle neden buraya yazıyorum ve bu saatte yazıyorum inanın bilmiyorum ama bildiğim tek şey, ciddi anlamda strese giriyorum!

Babam okey oynama ve diğer oyunların bağımlısı (böyle diyorum çünkü ciddi anlamda hasta) bir insan 24 saatin 17-18 saati okey oynayamaz. Şeker hastası ve kendisi kupkuru kaldı, doktora gidelim derim yıllardır ama kendisinin en iyi doktor olduğunu iddaa eder. Ve şu an yemin ediyorum stresten kendimi gebertmek istiyorum zor cümle kuruyorum.

Dedemin kurduğu şirketleri sırf sorumsuzluğu ve kaygısızlığı yüzünden batırmış (öğle 11-12 gibi gitmiş işe 13-14 gibi çıkıp kırahathaneye okeye gitmiş). Çocuk yaşta güvenmeyi bıraktım ben kendisine, haksızlığa çok uğrayıp (90’larda bazı öğretmen denilen karaktersizler çok döverlerdi birçok kişi bilir) anlattığımda niye oğluma bunu yapılmış diye gelmedi, çünkü oyun oynamak daha zevkli geldi.

Yaklaşık 2 aydır sabaha kadar öksürüyor. Sigara içiyor, -15 derece havada kırahathaneye gidiyor. Ciğerleri ağzından gelecek neredeyse ve yemin ediyorum ben çok yoruldum. Yıllardır şekerinden dolayı doktora gidelim, muayene ol demekten dilimde tüy bitti. Şimdi de sigara içme, dışarı çıkma demekten yoruldum. İnatlığı beni öldürecek. Ne kadar doğru bir söz olur bilmiyorum ama bu oyuna tapıyor! Kimseyi umursamıyor (karısını, çocuklarını, torunlarını hiç kimseyi) ve onun için varsa yoksa oyun. Kendini bile umursamıyor, gram bakmıyor. Tüm dengem alt-üst olmuş durumda ve ben yıllardır sıkıldım.

Diyorum ki, bu oyun ailenden dahi önemli farkındayım diyorum. Olur mu öyle şey dahi demiyor. Psikolojisi bozuk olduğu gibi, yıllardır bizim de psikolojimizi bozdu. Maalesef her durumda evlat kötü olmuyor. Kendini öldürmeye odaklamış fakat bunun bencillik olduğunun farkında değil, sen tek değilsin! Ailen var diyorum, eee diyor. Kırahathaneye gitmese elinden telefon düşmüyor.

Kaygısız ve sorumsuz olduğuna dair küçük bir örnek vereyim size. Kapı kapı gezip tencere tava satanlar olurdu, bir pazarlama şirketinin elemanları. Oyundan şuuru dönmüş, başını kaldırıyor ve kandırıyorlar. Belgeler imzalatmışlar, Adliyeye falan gittim arkadaşım sağ olsun yardımcı oldu, savcı bey falan ilgilendi durumla. Fakat babamın imza atması gerekiyor… bir hafta boyunca söyledim gel imza at ifadene, şikayetçi ol bunlardan diye. O dönem köydeki evde kalıyordu, üşengeçliğinden gelip atmadı. En sonunda patladım ve en yakın arkadaşına söyledim ben oraya gelirsem kolundan tutar zorla getiririm dedim.

Daha bu en basit örneği diyebilirim. Birisi bana ailesi hakkında eleştiride bulunduğu zaman o kadar iyi anlıyorum ki, ben her zaman şunu söylüyorum “eğer ben babam gibi baba olacaksam hiçbir zaman olmayayım baba”. Nefes problemim var ve çok kalbim sıkışıyor uzun zamandır sinir ve stresten, çok yoruldum. Allah başımızdan eksik etmesin diyoruz tamam ama ne kadar başımızda? Baba çınar gibidir gölgesi yeter vs. diyenler olacaktır saygı duyarım ama ben gölgesini dahi hiç hissetmedim. Ne annemin emeğine saygı duydu, ne bizlere gram sevgi gösterdi.

Anlatmaya veya yazmaya ihtiyacım vardı, kendimi iyi hissetmiyorum çok uzun zamandır. Kafanızı şişirdiysem afola.