Ben kendi öz babamı 2015 yılında kaybettim ama yazdıklarınızın çoğu hemen hemen kaynatamda mevcut, adam bugüne kadar hiç baba sevgisi görmemiş ve kendi çocuklarına da hiç baba sevgisini göstermiyor. Burnunun dikine gidiyor, aklına ne eserse onu yapıyor. Evdeki herkes bu soğukta sobaya odun atmaya korkarken adam bu soğukta sırf kağıt oynamak için - kıraathaneye gitmek için günde yarım saat yol gidiyor.
Yaşlılık, geçmişte yaşadığı olaylar, aileden gördüğü davranışlar etkiliyor. Allah sabır ve güç versin.
Allah hidayete erdirsin, akışına bırakın hocam elbet geçer bu günler de.
Ben de hiç sevgi görmedim hocam, bir gün ne oğlum ne evladım dediğini duydum. Fakat ben yeğenlerimi dahi görmek için haftada iki gün en az 40 km yol gidip görüp geliyorum. Özlüyorum. İnsanın maalesef içinden gelecek, ben acıyorum. Üzülmeyi de geçtim, bizi strese sokup öldürmesini de geçtim, acıyorum artık. Bir insan ömrünü bu kadar boş yaşayabilir mi? Gerçekten acıyorum. Sana bu zaman verilen 60 yıldan uzun zamanı sürekli oyun oynayarak geçirmesine acıyorum. Lütfen vereceğim örnek yanlış anlaşılmasın ama engelli kardeşlerim, abilerim ve ablalarım yaşamın kıymetini bu kadar iyi bilirken. Sağlıklı bir insanın sürekli oyun oynayıp hiçbir şeyi umursamamasına acıyorum artık.