Paranoyamın önüne geçemiyorum. Yardım eder misiniz

Paranoyanı düşünerek destekliyorsun. Bakış açını değiştirmen lazım. Benzer bir paranoya bende de vardı, çok enteresan bir şekilde atlattım. Kısaca bahsedeyim belki senin de bakış açını değiştirir.
Bundan 5-6 yıl önce bir trafik kazası geçirdik, 4 arkadaş kamyonun altına girdik arabayla ama kimseye bir şey olmadı. Ufak tefek cam kesikleriyle atlattık ama travması kaldı. Uzun süre arabaya binmekten, dolmuşa ya da otobüse binmekten çekindim. Her bindiğimde kesin kaza yapacakmışız hissine kapılıyordum.
Atlatmamı sağlayan olay olalı maksimium 4 yıl olmuştur. Uzunca bir süre bu travmayla yaşadım.
Atlatmamı sağlayan olay: Bir gün evden çıktım saat sabah 10 civarı ekmek almaya gidiyorum. Önümde yaşlı bir adam yürüyordu hızlıca yürüyüp geçtim ve büfeden eklemek aldım, biraz büfeciyle konuştum. Geri döndüğümde arkamdan gelen adamın yerde yattığını, başında bir kalabalık olduğunu gördüm. Yaklaşınca binanın çatısından bir sıva parçasının düştüğünü gördüm. Parça büyük ve kalındı, bina 7-8 katlıydı. 20-30 saniyeyle benim başıma düşmemiş olduğunu düşünmeye başladım. Çünkü muhtemelen bunun olma ihtimali yüksekti. Daha sonra ne yaparsam yapayım, hangi önlemi alırsam alayım şans eseri yaşıyoruz. Dindar kesim kader diyor bu duruma ama pek dindar değilim ve ben bu durumu şansa bağladım. Ama o gün gerçekten rastgele, şans eseri yaşadığımızı fark ettim. Sonra korkum kesildi.

Hocam, bu dünya daha fazla yaşamak için bu kadar strese girmeye değecek bir yer değil emin olun. Allahın dediği olur. Eğer eceliniz gelmediyse sizin başınıza bir şey gelecek olsa sizi önce eceliniz korur. Ben de size bir hikaye anlatayım; sene 1999. Deprem olduğu gün gece 03:02 de babam beni ve kardeşimi kucağına alarak kapıya doğru yöneliyor. Çelik kapının anahtarını elinden düşürüp dakikalarca karanlıkta kapının anahtarını arıyor. Ve kapıyı açar açmaz bir de ne görelim. 4. Katta oturuyoruz ve asma merdivenler yıkılmış, üstüne de çatıdaki kömür torbaları düşmüş . Yani biz az evvel kapıyı açabilmiş olsak biz de o kömür torbalarının altında kalarak ölecektik. O depremden sonra çok kez daha deprem yaşadım.

Şu anda vardiyalı çalışıyorum ve çok ciddi yıkıcı bir deprem olmadığı sürece uykumdan bile feda etmem, girer uyurum yani. Korkunuz gayet normal ama çok fazla büyütmenin size hiç bir yararı olmaz. Kalıcı etkisi olacağını düşünüyorsanız az katlı evlerde oturun.

Gerekirse psikolojik destek alın bu kurumlar bu uzmanlar bunun için var. Bir gün öleceğini bile bile yaşayan tek canlı olan insan için bu dedikleriniz çok normal şeyler. Dert etmeyin.

Hiç ölmeyecekmiş gibi bu dünyaya, yarın ölecekmiş gibi ahirete

Bu kadar can korkusu iyi değil sonsuza kadar yaşamayacağız ki önlemini alırsın keyfine bakarsın. Depremden ziyade yolda yürürken başına birşeyin düşmesiyle ölmen daha olası, insan bu yüzden yürümekten korkar mı? Korkunun gerçek olmadığını, kuruntudan ibaret olduğunu farkedersen belki rahatlamana yardımcı olur. Olasılıklar üzerinden korku üretmek oluyor bu biraz.

depremle ilgili korkunuz olduğunu anlıyorum. bilinçaltına yerleşmiş yanlış veya abartılı düşünceler buna sebep oluyordur. kendinize sorular sorarak bu düşünce ve duygularınıza olan farkındalığınızı artırabilir ve belki yanlış düşüncelerinizi tespit edebilirsiniz. Zaten yanlış düşüncelerinizi fark ettiğinizde sorununuz düzelecektir. bir psikolog ile görüşmenizi tavsiye ederim

Bunun tıptaki adı paranoya değil, panik atak. Bende İstanbul'da deprem haberi çıktığı zamanlarda kısa süreli sizinle aynı durumları yaşayıp, hemen bir doktora gittim. Doktora gitme sebebim boğazımda yumru gibi birşeyin oturmasıydı ve doktor direk stress yaptığın bir şeymi var deyince olayın arka yüzünü anladım. Benim oturduğum ev bana güven vermiyordu, eski 20 senelik bir binaydı ve direk evi değiştirdik, sıfır binaya geçtik. O günden sonra kendiliğinden yok oldu. Deprem korkusunu yenmek adına sende yeterli önlemini alırsan bence geçecektir. Evin eski ise evi değiştir. Kafanda bunun bir panik atak etkisi olduğunu içten içe söyle, bu bile o anlık rahatlamanı sağlayacaktır.

24 Ocak 2020 Elazığ depremini 5. Katta evde yaşayan biri olarak hala her gün gerek koltukta gerekse yatakta sallanmaya devam ediyorum psikolojik olarak. Onu da geçtim bir kafede otururken ya da asansöre binerken (artık binmiyorum) depreme yakalanacağımi sanıyorum. Bu nedenle kendimi surekli güvenli alanlarda tutuyorum. Sonra düşündüm ki bu hayat böyle geçmez... İlgimi başka şeylere vererek tahribatı önlemeye calisiyorum. Kafada bitirmeye çalışman lazim. Gerekirse psikolojik destek al ki gerekiyor gibi duruyor.

Geçmiş olsun

Kendine uğraşacak bir şey bul, kafanı dağıtman lazım. Kedi senin için güzel gir çözüm olabilir, onun ile birlikte vakit geçirirken zaman gelip geçer.

Hayatınızı etkileyecek kadar panik bozukluk oluşmuşsa uzman destek gerekebilir başa çıkamayacağınızı düşünüyorsanız bu bozukluk dahada derinleşmeden bir psikiyatri doktoruna görünün derim. Genelde eskiye dayanan travmalarda bu bozukluğu tetikler.