Paranoyanı düşünerek destekliyorsun. Bakış açını değiştirmen lazım. Benzer bir paranoya bende de vardı, çok enteresan bir şekilde atlattım. Kısaca bahsedeyim belki senin de bakış açını değiştirir.
Bundan 5-6 yıl önce bir trafik kazası geçirdik, 4 arkadaş kamyonun altına girdik arabayla ama kimseye bir şey olmadı. Ufak tefek cam kesikleriyle atlattık ama travması kaldı. Uzun süre arabaya binmekten, dolmuşa ya da otobüse binmekten çekindim. Her bindiğimde kesin kaza yapacakmışız hissine kapılıyordum.
Atlatmamı sağlayan olay olalı maksimium 4 yıl olmuştur. Uzunca bir süre bu travmayla yaşadım.
Atlatmamı sağlayan olay: Bir gün evden çıktım saat sabah 10 civarı ekmek almaya gidiyorum. Önümde yaşlı bir adam yürüyordu hızlıca yürüyüp geçtim ve büfeden eklemek aldım, biraz büfeciyle konuştum. Geri döndüğümde arkamdan gelen adamın yerde yattığını, başında bir kalabalık olduğunu gördüm. Yaklaşınca binanın çatısından bir sıva parçasının düştüğünü gördüm. Parça büyük ve kalındı, bina 7-8 katlıydı. 20-30 saniyeyle benim başıma düşmemiş olduğunu düşünmeye başladım. Çünkü muhtemelen bunun olma ihtimali yüksekti. Daha sonra ne yaparsam yapayım, hangi önlemi alırsam alayım şans eseri yaşıyoruz. Dindar kesim kader diyor bu duruma ama pek dindar değilim ve ben bu durumu şansa bağladım. Ama o gün gerçekten rastgele, şans eseri yaşadığımızı fark ettim. Sonra korkum kesildi.