Neden Bu Durumdayız?

Yeşilçam filmlerinden başlayarak yabancı dizi ve filmleri izleye izleye artık empati kurmayı unutmuş hale geldik çünkü, kimse kimsenin yerine koymuyor kendini herkes aklindakini tek doğru sanıyor ve bütün dünyanın aklindaki tek doğruya uymasını istiyor.

Ayasofya tekrardan cami olacak ama biz bunu bütün herşeyin üzerine koyuyoruz sadece buna odaklanıyoruz, hükümet kim olursa olsun hangi parti olursa olsun birgün , yahu bu adamlar ülkenin başına gelmiş demekki onlarında bir bildiği var , diyemiyoruz.

Yaşım 33 ama bu yaşıma kadar milletin hep beraber desteklediği yaninda olduğu bir hükümet olmadı, ama babasından gördüğü şekilde yuva kuran ve onlarin düşüncesi ile hayata devam eden insanlar her tarafta, kimse vatanını düşünmüyor kimse milletini bayrağını düşünmüyor aslında, sadece düşünüyormuş gibi yapıyoruz.

Mesela genel olarak konuşursam, Ayasofya nin tekrar cami olmasını hükümet yanlıları beğendi ama hükümet karşıtı olanlar beğenmedi, her zaman böyle olması tesadüf mü?

Lafta herşey güzel ama babası akp karşıtı olan bir genç hükümetin hiçbir doğrusunu göremiyor görse de söyleyemiyor, dislanmaktan ve alay konusu olmaktan yada laf yemekten korkuyor.

Yani herkes kendi hayatındaki doğru bildiklerini tek doğru sanıyor. Ölesiye akp karşıtı dostum var her buluşmada sorarım bu hükümet hicmi iyi birşey yapmadı diye, yok kesinlikle yapmadı diyor, çünkü kayinbabasi kaynanası kayınbiraderi sabah akşam hükümete sovuyor, ama yine tesadüfe bakın ki arkadaşım evlenmeden önce hükümetin doğru yaptıklarını sormadan söylerdi. Peki ne oldu neden değişti ?

Tarih okumak siyaset mühendislik okuma lise mezunu olma okula gitmek yada gitmemek hiçbiri önemli değil, gerçek anlamda saygı ve tahammül olsun gerisi önemli değil.

Ayasofya'nın halen konuşulması bana saçma geliyor. Zaten camiydi, dönemin şartları gereği (tartışılır) müzeye çevrildi.Şimdi tekrardan eski konumuna geri döndürüldü. Ekonomik sıkıntılar ile alakası nedir çözemedim? Zaten ülkedeki ekonomik krizi görmemek için kör olmak lazım.
Tarihçi kardeşim; "ben ölünce çocuklarım ne yapacak" diye veryansın etmişsin? Daha 21 yaşındasın hele bi' dur bismillah bi hayata atıl ailen olmadan kendi ayaklarının üzerinde durmayı öğren evlen çoluk çocuğa karış. Bu yaşta böyle şeyleri düşünmen saçma, psikolojik olarak boş yere kendini hırpalarsın. Allah herkese sağlık sıhhat versin ama kimsenin 1 dakika sonrası garanti değil. Sen kendi hayatını yaşamaya çalış, kendi hayallerine ulaşmaya çalış.

"Bir tanıdığım olmazsa bi' yerlere gelemeyeceğimi biliyorum"
Kariyer hedeflerinden birisinin de akademisyenlik olduğunu söylemişsin. Akademisyenlik meselesi eskiden beri 2002 öncesi ve sonrası için, adamına göre ilan verilen bir meslek dalı. Yani akademisyen ilanı çıkar ve alınacak adama göre nokta atışı şartlar konulur.
Şu torpil muhabbeti de sıktı, özel sektör için konuşuyorum üniversite okuyup kendi networking (arkadaş/çevre) ağını oluşturamadıysanız sonra gelip iş yok diye yankılanmayın arkadaşlar. Ha devlette (bilhassa KPSS-B ile mülakatlı alımlarda) maalesef tanıdık-referans gerekiyor.

İnsanlar kör olduğu için sitem ediyorum zaten günde 1 saatini arayıp sosyal medyada yazılan yorumları okusan utanırsın yazılanlara ve bu insanlar benim kaderimi belirliyor ne yazık ki. Bu yaşta böyle şeyleri düşünmemin saçma olduğunu düşünmüyorum sadece dünya üzerinde başka ülkelerde yaşayan insanların yaşam standartlarını kendi yaşam standartlarım ile karşılaştırıyorum ve ben ortalama gelirin üstünde olan bir ailede büyüdüm en dibide en zirveyide gördüm. Şuan aktif olarak yaptığım bir iş var kendi kendimi geçindirebilecek kadar para kazanıyorum. Torpil muhabbeti sıktıysa kusura bakmayın ama bu ülkede ne yazık ki işler hala sadece torpil ile yürüyor