Yeşilçam filmlerinden başlayarak yabancı dizi ve filmleri izleye izleye artık empati kurmayı unutmuş hale geldik çünkü, kimse kimsenin yerine koymuyor kendini herkes aklindakini tek doğru sanıyor ve bütün dünyanın aklindaki tek doğruya uymasını istiyor.

Ayasofya tekrardan cami olacak ama biz bunu bütün herşeyin üzerine koyuyoruz sadece buna odaklanıyoruz, hükümet kim olursa olsun hangi parti olursa olsun birgün , yahu bu adamlar ülkenin başına gelmiş demekki onlarında bir bildiği var , diyemiyoruz.

Yaşım 33 ama bu yaşıma kadar milletin hep beraber desteklediği yaninda olduğu bir hükümet olmadı, ama babasından gördüğü şekilde yuva kuran ve onlarin düşüncesi ile hayata devam eden insanlar her tarafta, kimse vatanını düşünmüyor kimse milletini bayrağını düşünmüyor aslında, sadece düşünüyormuş gibi yapıyoruz.

Mesela genel olarak konuşursam, Ayasofya nin tekrar cami olmasını hükümet yanlıları beğendi ama hükümet karşıtı olanlar beğenmedi, her zaman böyle olması tesadüf mü?

Lafta herşey güzel ama babası akp karşıtı olan bir genç hükümetin hiçbir doğrusunu göremiyor görse de söyleyemiyor, dislanmaktan ve alay konusu olmaktan yada laf yemekten korkuyor.

Yani herkes kendi hayatındaki doğru bildiklerini tek doğru sanıyor. Ölesiye akp karşıtı dostum var her buluşmada sorarım bu hükümet hicmi iyi birşey yapmadı diye, yok kesinlikle yapmadı diyor, çünkü kayinbabasi kaynanası kayınbiraderi sabah akşam hükümete sovuyor, ama yine tesadüfe bakın ki arkadaşım evlenmeden önce hükümetin doğru yaptıklarını sormadan söylerdi. Peki ne oldu neden değişti ?

Tarih okumak siyaset mühendislik okuma lise mezunu olma okula gitmek yada gitmemek hiçbiri önemli değil, gerçek anlamda saygı ve tahammül olsun gerisi önemli değil.