Yalnızlık ve ölüm

Anlıyorum seni. Ben reenkarnasyona falan inanmıyorum. Açıkçası bir şeye inanmak için dünyaya gelmedim. Doğduğum andan itibaren bana belirli bir inancın doğru olduğu dayatılıyor olması, o inancın gerçekten doğru olduğu anlamına gelmiyor. Bu yüzden Hristiyanlık, Müslümanlık veya başka bir din fark etmeksizin, bana bir inancın doğuştan dayatılmasını doğru bulmuyorum.

Ayrıca şu soru kafama takılıyor: Koca bir Tanrı'nın insanların ne yiyip yemeyeceğine, nasıl giyineceğine veya günlük hayatının en küçük ayrıntılarına kadar müdahale etmesi gerçekten mantıklı mı? Eğer evreni yaratan, insan aklının çok ötesinde olduğu düşünülen bir Tanrı'dan bahsediyorsak, neden insanın günlük yaşamındaki bu kadar küçük ayrıntılarla ilgilensin?

Bana göre burada şu soru ortaya çıkıyor: İnsanların anlattığı Tanrı gerçekten aşkın ve bağımsız bir varlık mı, yoksa insanların kendi ihtiyaçları, korkuları, ahlak anlayışları ve toplumsal düzenleri doğrultusunda oluşturduğu bir Tanrı tasavvuru mu?

Bunu kesin olarak cevapladığımı iddia etmiyorum. Sadece bana göre sorgulanması gereken nokta bu.

ölüm, mutlak yok oluştur.

önemli olanda o ya zaten cennet cehennem filan yok zaten din korkutmalari yalan cehenneme falan filan önemli olan eğer arkada bir ailen veya değer verdiğin biri varsa onlar sorun öyle birşey olmazsa ilk işim intihar etmek

insanın canı tatlıdır intihar edecek adam konuşmaz s1kar gider