Aileyi kaybetme korkusu

Anne yokluğunu Allah'a şükür henüz tatmadım ama 150 yaşına gelseniz de zaman zaman keşke babam yanımda olaydı dediğiniz anlar oluyor

Düşünmeyen varmı diye sorulsa daha iyiydi , hergun aklıma geliyor.

Yaşamıyorum, çünkü bağımlı değilim. Dikkat bağlı demiyorum, bağımlı değilim.

Aslında herşeyı anksiyete yorumlamak ıyı degıl. nasılkı gelecek üzeri umutlu ve mutlu günleri planlarını hazırlığını yapıyorsak, zıttı olarak kötü günlerede zor günlerede hazırlık yapmak gereklidir.

güzel günleri hayalleri yarınları düşünmek planmak nasılkı mutluluk verıyorsa , zıttıda sızı mutsuz ve negatıf enerjıye ceker , kötü gunler ıle karşılarsınız sorusuna önceden cevap bulmanız ıcın sureklı plan yapmanız gerekır.

Şuan şıkayett ettıgımız hayatın daha acı versıyonları var onlar ılede mutlak karşılacaz, hıc düşünmedıgın bır anda karşılacagın sorun uzerı,daha önce hıc hesablama yapmadıysan anlık olarak o durum senı yıkar gecer.

ama daha önceden cokca üzerinde durup tedbirimizi aldıgımız olası sorunlar acılara karşı düşünüp ,önceden kendınızı hazırladıysanız o kaçınılmaz sonlara bu sizin için büyük bir yıkım olmaktan çıkar..

ben gecen sene annemı kaybettım yıllarca yatağa bagımlı hasta ıdı ama bılıncı herseyı yerınde ıdı , hergun hazırladım kendımı onun sonuna nasıl yaparım nasıl dayanırım ne ederım dıye ogun ,ınanın o son geldıgınde dımdık ayakta durdum .

Çunku kendımı önceden o sona hazırlamıştım...

9 yıl önce babamı kaybettim düşününce çok b*ktan birşey

Eskiden çok fenaydım kafayı yemek üzeriydim şimdi çocuklarda eklenei ona

15 sene önce annemi kaybettim, çok şükür ona laik olmaya çalışıyorum ayaklarımın üstün de duruyorum Allah sevdiği kulunu sınarmış

Biz birbirine çok düşkün bir aileydik. Annem beni en küçüğüm diye farklı severdi. Çocuk yaşta kanser hastalığı geçirdim. Belki anneme o tedavi gördüğüm 2 yıl içinde 20 yaş yaslandirdim. Herkes annesini babasını farklı severdi ama hep ben bi farklı seviyordum. Ben köylü ailenin evladiyim. Yazın annemi babamı goremedim hiç. Onlar hep memlekette çiftçilik yaptı. Biz kardeşlerimle İstanbul'da. Gel zaman evlendim. Pandemi çıktı. Annemi sağlam bir şekilde, serum takılması için goturdugum hastaneden cenazesini aldım. 53 yaşındaydı. Gommesinler diye çok yalvardım. Yağmur yağdı kar yağdı. Gidip toprağın üstünü ortmeyi düşündüm. Cidden düşündüm. Ebeveyni kaybedince insan bazı evrelerden geçermiş ya. Dibine kadar yaşadım. İş kurmustum yeni. Batırdım bıraktım. Sonra bı noktaya geldim. Kabullendim ve ayağa kalktım. Hepimizin geçici canlı olduğunu hayata bu kadar anlam yüklemenin saçma olduğuna inandırdım kendimi. Zamanınızın kıymetini sağlığınızın kıymetini bilin derler ya doğru. Dün eski telefonumu tamir etmeye çalıştım 1 kelime mesajını belki görürüm diye. Saglikliyken yanlarında olun. Anne babaya kusmeyin sevin. Yazmak iyi geldi sağolun

Bazen geceleri yalnız başımayken yaşanabiliyor.