İyi ki Ev Almamışım

dostlar selam

Elbette herkesin kendi yatırım planı, kendi hayat şartları ve beklentisine göre değişir bu durum. Ben kendi perspektifimden yazacağım.


Yurtdışına gelmeden önce 7-8 sene kadar eşim de ben de İstanbul'da ortalama şartlarda çalışıyorduk. Ev için peşinatımız da, kredi çekebilecek ve ödeyecek gücümüz de vardı. Özellikle klasik anne- baba ve eş dosttan alınsana bir ev, neden ev almıyorsunuz gibi çevreden sürekli soru ve tavsiyeler geliyordu

Benim düşüncem ise o borca girmek hep saçma gelmişti. Ev borcuna girince kendimi zincirlenmiş gibi hissedeceğimi düşünüyordum. Çünkü istanbul şartlarında etrafımda kredi borcu olan insanların aileden gelme zenginliği, anne baba desteği vs. yok ise, malesef 2 yakaları bir araya gelmiyordu. Sürekli borç harç hesabı, risk alamama, firma, patron ne kadar ileri giderse gitsin borçlu oldugu için altında ezilme vs. pek çok durum görüyordum. O nedenle de asla o tarz bir kıskaca girmek istemedim. İyiki de girmemişiz. Çünkü ev alsaydık:

• Ben asla işi bırakıp kendi işimi denemek istiyorum diyemeyecektim, çünkü ev borcu + bebek ile nakit akışta dengesizlik yaratma lüksüm olmayacaktı. Ve hayallerimi silip, sevmediğim iş hayatına devam edecektim. Çevremde pek çok kişinin ev alacağım, yazlık alacağım diye betona yatırım yapıp hayatı kaçırması gibi...
• 7-8 sene fıstık gibi gezdik, görmediğim Avrupa ülkesi kalmadı. Hayat görüşüm, vizyonum, misyonum arttı. Sağlığım ve enerjim varken, ve o ufkun ekmeğini çokca yiyeecğim yaşlarda iyiki de ev borcuna girmek yerine mis gibi gezdim.
• Üstüne üstlük pandemi gibi bir süreç geçirdik. O süreçte işsiz kaldık, kredi çektik, birikmişten yedik biraz. O günlerde hep "ulan şuan bir kredi borcu olsa ne yapardık" diye düşünmüştüm.
• Benim kendi işimi kurabilmem, eşimin risk alabilmesi vs. bize Avrupa kapısını açtı ve yurtdışına yerleştik. Eğer kendimizi kredi borcuna kıstırsaydık, malesef bu tür riskleri alamayacaktık. İşimiz iyi, düzenimiz yerinde deyip öyle kalacaktık. Belki şuan evimiz olacaktı, ancak geriye dönüp baktıgımda 4 duvardan çok daha iyisine sahibiz. Daha huzurlu hayatımız, çocugumuza daha iyi eğitim ve hayat imkanı sunabiliyoruz...

İyi ki o borca girmemişim dediğim gibi. Eğer aileden destek durumu yoksa, kenarda başka bir birikim yoksa, tüm birikimi eve yatırıp üstüne yıllarca borçlanmak benim hayattan beklentilerime göre çok anlamsız geliyor.

Allah sınamasın ama borçlu yaşayacağıma aç ölürüm daha iyi.

Ev almanın kazançlı bir yatırım olup olmadığı, evi almayı düşündüğünüz dönemin ekonomik koşullarına ve nasıl (kredi/peşin) aldiginiza gore değişiyor.
Örneğin, 2020-2021 ve hatta 2022 yıllarında uygun kredi oranlarıyla ev alanlar çok ciddi bir yatırım getirisi elde etti.
Fakat şu anda ev almak çok mantıklı değil. Hatta şu dönem, yatırım amaçlı evlerin satılıp nakit (döviz), emtia ya da kağıda geçme dönemi.

Kredi ile 2019 da evimi 310 a aldım. Şu an yaklasık 2 milyon degerinde. Aylik odedigim kredi 3600 lira ki apartmands kiralar 8 bin den basliyor. Ev cazip bir yatirimdir. Tum paramı eve verir miydim? Asla. Arsamiz cok daha karlı. Ama ev olmalı. Hicbir pozitif tarafı yoksa bile ev sahibi derdi cekmektense kafam rahat

Yazdıklarınıza harfiyen katılıyorum ve size biraz daha sempatim arttı. Kenarda paran varsa ev almak tercih olabilir ama tamamen borca girerek almak bence de saçmalıktan başka bir şey değil. Ömrün boyunca borç ödeyip bir de kendini başarılı buluyorsun. Ben biraz daha ilerleteceğim perspektifi ama bazı toplumsal kabul görmüş klişeler çok saçma, mesela ev almak - araba almak - evlenmek bir başarıymış gibi zannediliyor ya da freelancer çalışmak değil de mesaili bir işte çalışmak da "işi gücü var" olarak görülüyor. Yıl olmuş 2023, aşmak lazım artık böyle herkes için mutlak doğruymuş gibi düşünceleri. Böyle düşünen, böyle yaşayan insanlara lafım yok ama herkes için mutlak doğruyu bunlarmış gibi addetmek insanları zoraki bir kalıba sokup aynılaştırmaktan ve köreltmekten başka bir şey değil.

Selamlar, 7-8 yıl önce kredili bir şekilde ev almış olsaydın muhtemelen 0.69 veya altı bir faizle %10 peşinat ödeyerek borçlanacaktın. İstanbul'un neresinden aldıysan al şimdiye en az 10x olurdu. Evi kredili almış olman satmana engel teşkil etmiyor, hatta kredi ve tapu masraflarını dahi satarken düşebiliyorsun. Sadece 1 yıl taksidini ödedikten sonra hangi yıllar içinde olduğunu bilmiyorum fakat evin değer tahminimce 2016-17 yıllarından bahsediyorsun yine hiç yoksa %8-9'luk bir artış yakalardın. 2018'e kadar kredini ödemiş olsaydın büyük ihtimalle 2019'dan sonra yine istediğin hayatı yaşayabilirdin ve kredi taksidinin yarısını veya daha fazlasını (konumuna göre değişir evin) kiracına çok rahat ödetirdin. TL bazında enflasyonla paranın müthiş bir hızda eriyeceğini düşündüğümüzden 2019 ve sonrasında kiracın dahi olmasa ödediğin kredi maaşının yarısına denk gelecekti. Kredini bitirip şu an eve sahip olsaydın hem ödediğin kredi enflasyon sayesinde 2016'dan bu yana en az %600 eriyecekti hem de satın aldığın evin fiyatı gidecekti. Yani yeterli finansal okur yazarlığa sahip olmadığınız için kaçırdığınız fırsatlara bakış açınız yanlış. Kendinizi rahat hissedersiniz/hissetmezsiniz şartlarınız farklıdır saygı duyarım ona yorum yapmıyorum. Sizin şartlarınız bunu el vermiştir başım üstüne. Size bir sözüm yok, hakkınızda hayırlısı. Fakat bu yazıyı okuyan insanlar lütfen "abi ev alınmaz, ömür boyu borçlanmak ne ya?" gibi kafalara lütfen girmesin. Piyasa şartlarını iyi analiz eden ve değişime ayak uyduran herkes kazanır.

Kiracılık zor iş sürekli zam geliyor kiraya onu geçtim ev sahibi evden çıkarma korkusuda var nerden baksan 50k masraf.

Eğer hedefleri ve amaçları etkileyecekse ne ev ne araba almayı mantıklı bulmuyorum zira amaç ev veya araba ise kredi çekmek mantıklı geliyor, tabi ki bu çekilen kredi çok yüksek miktarlarda ise bence mantıksız. Amaç yurtdışı ise bence de yurtiçi herhangi bir malvarlığı için borç harç gereksiz