Ölümden, ölmekten korkuyor musunuz?

Peki siz madem engellememi istediniz engelliyorum, iyi sabahlar.

Hayır ( anlık acıya verdiğim tepki olacaktır illaki)
Ama umursamıyorum. Hayat çok garip

geride bırakacaklarımızı düşündüğümüzde insan ister istemez korkuyor. erken yaşta ölmeyi istemem ama beni daha çok korkutan kısmı nasıl öleceğim. kötü acılarla ölenler var beni ürküten kısım orası. ölümden kaçış olmadığı için korkunun ecele de pek faydası yok. yakın çevreden tanıdık bir insan öldüğü zaman ölümün ne kadar yakın olduğunu hissediyor insan.

Ana gidiyor, baba gidiyor, bir bakıyorsun kardeş gibiyor. Dost deyip, seviyorsun sonra bir bakıyorsun o da gidiyor. Bu Dünya'da bir daha bir başkasını onun kadar sevemem dediğin kaç kişi çekip gitmişse diğer tarafa o kadar az korkarsın ölümden. Bir dönem ödüm kopardı, şimdi korkmuyorum. Hatta cazip geliyor. Ha bu kendimi öldüreceğim anlamına mı geliyor? Neden? Saçmalık, hayat güzel tamam ama ölmek kötü değil. Sadece bunu söyleyebilirim.

Ha bir de insan ölmekten korkmayabilir, yukarıda bir sürü insan "sıkıyorlar, atıyorlar, tutuyorlar" demiş ama ne alaka? İntihar eden bir sürü insan var. Diyelim ki o insan ölmeden önce annesini kaybetti, ağlamayacak mı? İnsan ölünün arkasından ölümden korktuğu için ya da öldüğü için ağlamaz, bir daha onunla zaman geçiremeyeceğim ya da telafi edeceklerimi tamamlamayacağım diye ağlar. E tabi Allah kimseye fark ettirmesin bunu.

Hayatı insan neden sever? Eşin vardır, dostun vardır, iki çift laf ettiğin insan vardır, ideallerin vardır falan filan. Tutku sadece nefes almakla alakalı değil, ümit yoksa canın olmasının da pek bir anlamı yok, buna inanan insanlar da var. Ölümü sadece acı eşiğinin zorlanması olarak düşünenlerden değilim ama ölüme saydım var, geldiğinde seve seve kabullenir, gözüm arkada kalmadan giderim.

Doğmadan öncesini hatırlıyor musun? Ölüm ve sonrasını da bilmeyeceksin.
İyi tarafından bakmayı bilmek gerek, ben mesela ölünce doğaya borcumu ödeyeceğim.
Bu zamana kadar doğanın bana verdiği tüm gıdaları tekrar doğaya yani toprağa vereceğim.
Belki ben bir ağacın yaprağı olacağım, belki ben bir çimen tanesi.
En önemlisi de ne biliyor musunuz? Ben toprak olacağım...

agnostiğim, ölümden korkmuyorum
eğer diğer bir taraf varsa doğrularımız ve yanlışlarımızla karşılığını alacağız artık.

Nihai hayat için ölümden korkan varsa "Cahildim dünyanın rengine kandım" desin kendine

Ölüm güzel şey, budur perde ardından haber...
Hiç güzel olmasaydı, ölür müydü Peygamber?
(Necip Fazıl)

Korktuğumu söyleyemem...
Bütün sevdiklerimin ekseriyeti istanbul'da olsa ve kalan sevdiklerim de arkamdan gelecekse toplanacagimiz yerden neden korkayım?

Oraya gitmekten korkmak yerine çok sevdiklerim orada olduğundan (mesela Efendimiz a.s.m) tatlı bir de keyif vermiyor değil düşününce...

Fakat sevdiklerimin arkamdan hüznünü düşünmek ya da onlar önce gitse bunun acı hüznü elbette ölümün soğuk yüzünü gösterir ki kalbimi hüzne boğar... O başka bir duygudur...

Ölümden mutlaka her insan az ya da çok korkar. Kendimden örnek verecek olursam ben de bu oran oldukça düşük. En çok düşündüren ise geride bıraktıklarımız oluyor, insan daha çok onlara üzülüyor. Ölüm korkusu çok ileri boyutlardaysa bir destek almanızda büyük yarar var. Tüm canlıların kaçamayacağı bir gerçek. Bu şekilde kabullenirseniz bu korku da minimum seviyelere düşer. O yüzden şimdi hayattayken yaşamın tadını çıkarın. İnşallah daha güzellerini ölümden sonra göreceğiz.