Ana gidiyor, baba gidiyor, bir bakıyorsun kardeş gibiyor. Dost deyip, seviyorsun sonra bir bakıyorsun o da gidiyor. Bu Dünya'da bir daha bir başkasını onun kadar sevemem dediğin kaç kişi çekip gitmişse diğer tarafa o kadar az korkarsın ölümden. Bir dönem ödüm kopardı, şimdi korkmuyorum. Hatta cazip geliyor. Ha bu kendimi öldüreceğim anlamına mı geliyor? Neden? Saçmalık, hayat güzel tamam ama ölmek kötü değil. Sadece bunu söyleyebilirim.

Ha bir de insan ölmekten korkmayabilir, yukarıda bir sürü insan "sıkıyorlar, atıyorlar, tutuyorlar" demiş ama ne alaka? İntihar eden bir sürü insan var. Diyelim ki o insan ölmeden önce annesini kaybetti, ağlamayacak mı? İnsan ölünün arkasından ölümden korktuğu için ya da öldüğü için ağlamaz, bir daha onunla zaman geçiremeyeceğim ya da telafi edeceklerimi tamamlamayacağım diye ağlar. E tabi Allah kimseye fark ettirmesin bunu.

Hayatı insan neden sever? Eşin vardır, dostun vardır, iki çift laf ettiğin insan vardır, ideallerin vardır falan filan. Tutku sadece nefes almakla alakalı değil, ümit yoksa canın olmasının da pek bir anlamı yok, buna inanan insanlar da var. Ölümü sadece acı eşiğinin zorlanması olarak düşünenlerden değilim ama ölüme saydım var, geldiğinde seve seve kabullenir, gözüm arkada kalmadan giderim.